Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Ο πνιγμός(!)

Η συναισθηματική και ψυχολογική μου κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο! Δεν έχω ιδέα τι να γράψω εδώ γι' αυτό απέχω. Δεν ξέρω πόσο συνειδητά το κάνω μα απέχω. 
Έχω πάει στα ρηχά για να τα βγάλω πέρα ενώ οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, αποφασίζουν πως η θέση μου είναι στα βαθιά, στα πολύ βαθιά. Κι έτσι απλά πια το ένα διαδέχεται το άλλο, εγώ απλά θέλω να δροσίσω τα πόδια μου στο νερό και να νιώσω ανάλαφρη και ένα χέρι με τραβάει και με φτάνει ως εκεί που δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Πνίγομαι αθόρυβα! Χωρίς λέξη, χωρίς κραυγή... Κι αυτό το χέρι είναι πάντα εκεί πρόθυμο να με πνίξει ξανά και ξανά μέσα σε κατάμαυρα νερά που δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι άβυσσος ή βούρκος. Πνίγομαι! Και πάντα έχω στο λαιμό μια αόρατη πέτρα που με τραβάει ακόμα πιο κάτω. Δεν έχω αέρα πια! 
Όχι μόνο εγώ, όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο! Με μικρές αναλαμπές κατά τ' άλλα, όλα φαίνονται κατάμαυρα! Οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι αφού δεν έχουν πλέον ανθρωπιά. Κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν... Η ζωή δείχνει κάθε μέρα πόσο άδικη είναι! Το νιώθω πια πάνω μου... ΑΔΙΚΙΑ! Κουράστηκα να ρωτάω γιατί, κουράστηκα να φέρομαι και να σκέφτομαι σαν παιδί... Είμαι παράταιρη δεν το βλέπω; 
Με τσακίζει πια τόση αθωότητα και ειλικρίνεια... Αφού κανένας άλλος δεν είναι έτσι. Όλοι ξέρουν την αδικία, πως να την φτιάχνουν, και δεν τους πειράζει. Ξέρουν το ψέμα, να το λένε, και δεν τους πειράζει. Ξέρουν να νοιάζονται για τον εαυτό τους, μόνο, και ποτέ δεν πρόκειται να σου πουν είμαι εδώ για σένα και να το εννοούν. Δεν θέλω πια να είμαι καλή, δεν θέλω να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να είμαι ευαίσθητη.... δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά! Όμως αλλάζει ο άνθρωπος; 
Κάποτε όταν μου έλεγαν ότι είμαι ξεχωριστή ή ιδιαίτερη το θεωρούσα καλό. Τώρα νομίζω είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα στον κόσμο. Γιατί κανείς πια δεν εκτιμάει την ιδιαιτερότητα κανενός....
Όταν ήμουν μικρή κάθε Χριστούγεννα κάθε βράδυ παρακαλούσα τον Άγιο Βασίλη να μου φέρει το δώρο που του είχα ζητήσει γιατί... ήμουν καλό παιδί! Τώρα παρακαλάω δεν ξέρω ποιον, ίσως κάποιον θεό ή τον οποιοδήποτε κινεί τα νήματα, να μου φέρει το δώρο που τόσο θέλω γιατί..... ήμουν καλό παιδί. Κι είναι άδικο να ξέρεις πως αξίζεις μια θέση στον ήλιο και όχι μόνο να μην μπορείς να την φτάσεις μόνος σου και να την ζητάς από κάποιον που ούτε φαντάζεσαι ποιος είναι αλλά και να ξέρεις πως τόσοι και τόσοι την έχουν, χωρίς ίχνος από όνειρα και οράματα.
Κι εκτός από όλα αυτά έχω φτάσει σε ένα σημείο που νιώθω πως πρέπει να πάρω αποφάσεις! Αποφάσεις για αργότερα. Αλλά όσο κι αν τα ζυγίζω δεν βγάζω άκρη. Ξέρω πολύ καλά τι θέλω αλλά δεν είμαι σίγουρη τι πρέπει! Ξέρω πολύ καλά τι αντέχω και τι όχι αλλά δεν πάνε πάντα μαζί με αυτά που θέλω. Φοβάμαι μην καταστρέψω τη ζωή μου απ' τα λάθος θέλω μου. Φοβάμαι μην κάνω λάθος! Δεν έχω το δικαίωμα να κάνω γιατί κι εγώ τα λάθη άλλων πλήρωσα (και ίσως εξακολουθώ να πληρώνω). 
Θα ήταν πολύ απλό να μοιράζω τελεσίγραφα στις καταστάσεις που όσο και να προσπάθησα όχι απλά δεν αντέχω αλλά δεν ανέχομαι. Μα είναι δύσκολο να το κάνω! Γιατί πολύ απλά ΕΓΩ δεν θα μου επέτρεπα μια τέτοια συμπεριφορά!
Και δεν μπορώ να μου δώσω ελαφρυντικό κανένα που δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Μα πια εξαρτώμαι πλήρως και απόλυτα και οι λύσεις είναι δύο. Ή θα το παλέψω μόνη μου και κάποια στιγμή ίσως μου περάσει ή θα συνεχίσω να βασανίζομαι και ξανά και ξανά μέχρι να φτάσω στο σημείο να περιμένω έξω από το γραφείο κάποιου ψυχιάτρου, όπως σήμερα που περίμενα να μπω σε κάποιον γιατρό και παρατήρησα ότι η μεγαλύτερη ουρά ήταν έξω από τον ψυχίατρο!!!! 
Ο κόσμος μάλλον τρελαίνεται (ή τον τρελαίνουν). Και μετά είπα: "Μαμά ξέρεις κάτι! Ακόμα κι αν ποτέ χρειαστεί δεν θα πάρω ποτέ ψυχοφάρμακα". Μου φάνηκε εν τέλει πολύ σημαντική δήλωση γιατί ακόμα και έμμεσα, ακόμα κι αν ξέρω πως δεν θα τα χρειαστώ ποτέ (ή μάλλον αυτό δεν το ξέρει ποτέ κανείς), δείχνει πως δεν έχω καμία διάθεση να παραιτηθώ. Δεν πρόκειται να το κάνω... Και να η στιγμή που βρέχω τα πόδια μου στην άκρη της θάλασσας σε μια μέρα με αφόρητη ζέστη. Μόνο που εξακολουθώ να μην ξέρω τι πρέπει να κάνω για να πω μετά από καιρό "Ναι, έκανες το σωστό!". Φοβάμαι ότι θα αποτύχω τελικά! Αδυνατώ να φτάσω σε μια σωστή απόφαση και ταυτόχρονα να μην πληγώνομαι και να μην πληγώνω και τους άλλους! Και τώρα το χέρι πάλι με τραβάει στα βαθιά και... ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ!

Πόση ζάλη να αντέξει ένα μυαλό;

9 σχόλια:

  1. Εαν δεν μπορεις να αλλαξεις τις καταστασεις που επικρατουν στη ζωη σου, αλλαξε τον τροπο που τις αντιλαμβανεσαι και τις αντιμετωπιζεις. Παλιο, αλλα ισως το πιο σοφο και σωστο πραγμα που ειπαν οι αρχαιοι μας φιλοσοφοι. Αν ψαξεις, σιγουρα θα βρεις εναν τροπο να το κανεις, κι αν χρειαστει ρωτα που και πως να ψαξεις. Σου προτεινω να αρχισεις με μια μοντερνα μεταφραση του Επικτιτου, πιστεψε με, δεν εχεις να χασεις τιποτα με μια δοκιμη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η παράγραφος "Με τσακίζει πια τόση αθωότητα και ειλικρίνεια...Όμως αλλάζει ο άνθρωπος;" με εκφράζει και εμένα απόλυτα!! Το νιώθω εδώ και καιρό και κάθομαι και μελαγχολώ συνέχεια ενώ δεν πρέπει!! Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν αλλάζει ένας άνθρωπος!! Αλλά ποτέ δεν ξέρεις..Οι καταστάσεις καμιά φορά έχουν περίεργα αποτελέσματα..
    Όσο για τις υπόλοιπες σκέψεις σου, καταλαβαίνω πως νιώθεις και πιθανότατα θα βρεθώ σε παρόμοια θέση μόλις πάρω το πτυχίο μου.. Τότε πιστεύω θα συνειδητοποιήσω πόσο άσχημα είναι τα πράγματα γιατί προς το παρών είμαι αισιόδοξη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το χέρι που σε τραβάει κάτω, δεν μπορείς να το τραβήξεις κι εσύ; Δίπλα σου στον πάτο; Και μετά να δώσεις μία να ανέβεις πάλι στην επιφάνεια; Μην αφήνεις να σε πνίξουν.. κανείς δεν έχει το δικαίωμα να στο κάνει αυτό!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχεις μια τάση προς την απόγνωση έτσι; Μην με παρεξηγείς και γω κάποια στιγμή της ζωής μου έφτασα να μην αντέχω να βγαίνω έξω γιατί έβλεπα παντού σκοτάδι...Όμως αναθεώρησα, υπάρχει τόση ομορφιά γύρω μας, και ακόμη και αθωότηα. ΔΕν έχεις παρά να πας σε ένα πάρκο, μια παραλία..και θα τη βρεις. Δεν είναι όλοι ψεύτικοι μην το σκεφτείς ποτέ ξανά αυτό. Πάντα κάπου εκει έξω υπάρχει ένα χέρι πρόθυμο, όχι να μας πνίξει, αλλά να μας τραβήξει από τον βούρκο της απόγνωσης και της πίκρας. Ένας φίλος, ένας συγγενής ακόμη και ένας άγνωστος καμιά φορά μπορεί να σου προσφέρει βοήθεια είτε αυτό είναι ένα χαμόγελο, είτε ένας καλός λόγος. Και στο κάτω κάτω ακόμα και αν δεν βρεθεί κανείς, εσύ τι κάνεις; Μόνη σου θα βρεις τη λύση, μόνη σου μπορείς να στηριχτείς στα πόδια σου. Αρκεί να σκέφτεσαι ότι πάντα κάπου υπάρχει κάτι καλό, λίγο φως όχι μόνο σκοτάδι, γιατί μην ξεχνάς το σκοτάδι δεν υπόσταται χωρίς το φως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα σου έλεγα πως έχεις μόνο μια ζωή να ζήσεις,
    βγες έξω και ζήσε
    κλείσε τα αυτιά σου σε ότι πιστεύεις πως δεν σου ταιριάζει
    και προχώρα ... κάνε επιλογές, οτιδήποτε είναι χωρίς όρια
    είναι επικίνδυνο ακόμα και η αφέλεια και η αθωώτητα...
    Μάθε από τα λάθη σου αυτό είναι το κυριώτερο.
    Όλοι λίγο πολύ από τον ίδιο δρόμο περνάμε.
    Καλό μήνα σου εύχομαι
    φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πάντως αυτή η αθωότητα κι η ειλικρίνεια που έχουμε πάντα μόνο εμείς και μένα με εκνευρίζει! Και το χειρότερο είναι ότι όσες φορές κι αν την πάθεις και λες ότι στο εξής θα είσαι πιο πονηρεμένη, ότι δε θα την ξαναπατήσεις... πάλι το ίδιο κάνεις. Βυθίζεσαι σε μια αθωότητα... :/ Ποιος όμως την εκτιμάει;
    Όσο για τις "σοβαρές αποφάσεις" κι εγώ σε μια τέτοια κατάσταση είμαι (πανελλήνιες) και δεν ξέρω αν αναφέρεσαι σε αυτό. Πάντως, ό,τι κι αν είναι, σου εύχομαι να κάνεις την επιλογή που επιθυμείς πάνω απ' όλα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Καλό Φθινόπωρο μικρή Μεγάλη. Όλα καλά θα πάνε!
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Όπως λέω σε όλους και πιο πολύ στον εαυτό μου, ΌΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ!Δεν είναι κακό να λυγίζεις και να πέφτεις, κακό είναι να μην έχεις τη δύναμη να ξανά σταθείς στα πόδια σου! Γίνε και μείνε δυνατή μόνο και μόνο για να χαρείς στην πορεία όλα αυτά που θα σου προσφέρει απλόχερα η Ζωή! Και θα καταλάβεις πως έχασες πολύ χρόνο σε πράγματα που δεν άξιζαν! Καλό Φθινόπωρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Θα αρχίσω με μία παροιμία "Όταν φτάσεις στον πάτο, ο μόνος δρόμος που μένει είναι να πας πάνω!" Οπότε μην φοβάσαι να πέσεις, να χαθείς, να καταστραφείς στην χειρότερη. Αφέσου σε αυτήν την δίνη να δεις που θα σε πάει. Ίσως βρεις ένα γερό κλαδί να πιαστείς. Αλλιώς αποτραβίξου και γίνε το τρίτο μάτι της ζωή σου να δεις ποιος σε πνίγει και τι μπορείς να κάνεις. Και τέλος, νομίζω ότι έχεις βρει κάποια πράγματα που μπορείς να αλλάξεις. Μέχρι να το πάρεις απόφαση όμως θα χαζέυεις το αιωρούμενο στρογγυλό φωτάκι που περιμένει να σε οδηγήσει έξω από το σκοτάδι! (- Μην φοβάσαι να αλλάξεις. - Όλα θα πάνε καλύτερα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μίλα ψιθυριστά! Κάποιος ονειρεύεται....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...