Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Μια φορά κι έναν καιρό...

... ήταν ένα παραμύθι χωρίς πρίγκιπες και δράκους, χωρίς κάστρα και φυλακισμένες 
πριγκίπισσες μα μ' ένα κορίτσι παράξενο που απλά φοβόταν τη μοναξιά.

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι. Ένα στρυφνό, ντροπαλό και λιγομίλητο κορίτσι. Δεν έχει σημασία το όνομά του. Τίποτα δεν έχει σημασία παρά μόνο ότι ήταν κορίτσι, ότι ήταν παιδί. 
Το κορίτσι λοιπόν ήταν τόσο ντροπαλό που δεν μιλούσε σχεδόν σε κανέναν. Και όταν το έκανε κρατούσε τα μάτια του χαμηλά. Γι' αυτό πολλές οι άνθρωποι την παρεξηγούσαν γιατί νόμιζαν ότι τους αγνοούσε. Δεν φαντάζονταν ότι μέρα νύχτα πάλευε  δακρυσμένη με τον εαυτό της προσπαθώντας να τον σώσει. "Δεν θέλω να μείνω ποτέ μόνη" έλεγε και ξανάλεγε τρομαγμένη.
Όταν ήταν μικρή κι έμενε μόνη έγραφε ποιήματα. Αυτά μιλούσαν για τη θάλασσα, τ' αστέρια και για μακρινά ταξίδια. Αλήθεια τι μελαγχολικό κορίτσι που ήταν από τότε! Μα η αλήθεια ήταν πως φοβόταν και τ' αστέρια και τα μακρινά ταξίδια και τη θάλασσα. Μα όσο τα φοβόταν άλλο τόσο της άρεσαν και έγραφε μόνο για αυτά.
Τα καλοκαίρια οι αγαπημένοι της νυχτερινοί περίπατοι ήταν στο λιμάνι να βλέπει τα μεγάλα πλοία και τις βαρκούλες να λικνίζονται απαλά στο νερό. Και όταν έφευγε κάποιο πλοίο, απ' όταν ήταν σχεδόν μωρό, της άρεσε να το χαιρετάει. Έτσι κουνούσε το μικρό της χέρι και κι έλεγε "Καλό ταξίδι!" ακόμα κι αν όλοι οι επιβάτες ήταν άγνωστοι. Πόσο της άρεσε να χαιρετάει τα πλοία! Και τι περίεργο συνήθειο  ήταν αυτό!
Μεγαλώνοντας το κορίτσι συνέχισε να είναι πολύ παράξενο! Της άρεσε να μένει μόνη της στα σκοτεινά και πολλές φορές έκλαιγε σιωπηλά. Δεν ήθελε να μιλάει πολύ και να δίνει λογαριασμό τι και πώς αν κάποιος την είχε ακούσει να κλαίει και την ρωτούσε. Έκανε συνέχεια λάθη και πλήγωνε τους ανθρώπους που την αγαπούσαν και αγαπούσε χωρίς όμως να το θέλει. Και μετά το μετάνιωνε κι έκλαιγε. Μα ήταν και πολύ εγωίστρια για να το παραδεχτεί.
Αυτοί που την ήξεραν καλά και την αγαπούσαν πραγματικά έμεναν κοντά της όσο κι αν αυτή τους έδιωχνε άθελά της από δίπλα της. Μα ήταν στιγμές που το κορίτσι ένιωθε ο πιο μόνος άνθρωπος στον κόσμο. Και τότε την τελευταία στιγμή ερχόταν ένα αγόρι και την ηρεμούσε, την έκανε πάλι καλά. Ούτε και το αγόρι έχει σημασία ποιος είναι μόνο ότι ήταν πάντα εκεί για το κορίτσι. Ήταν όμως μερικές φορές που το κορίτσι ήταν τόσο θλιμμένο που τίποτα δεν της έφτανε. Ήθελε κι άλλα...
Μια μέρα το αγόρι έφυγε. Όχι για πάντα αλλά για πολύ! Και το κορίτσι έγινε ακόμα πιο θλιμμένο χωρίς να έχει πια κανέναν να την κάνει καλά. Ήθελε πολύ να δει το αγόρι μα δεν μπορούσε γιατί ήταν πολύ μακριά. Έπρεπε να κάνει υπομονή μα εκείνη θλιβόταν ακόμα πιο πολύ!
Ένα βράδυ τον είδε στον ύπνο της και ήταν τόσο αληθινός. Την πήρε αγκαλιά και της είπε πως όλα θα πάνε καλά και να μην ανησυχεί. Ξύπνησε χαμογελαστή και πίστεψε πως ήταν δίπλα της. Μα γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ήταν απλά ένα όνειρο. Τότε έπιασε τον εαυτό της να λέει μέσα από λυγμούς "Είναι στιγμές που σε χρειάζομαι κοντά μου, όχι απλά μέσα μου!". Αμέσως όμως το ξέχασε μην ακούσει κανείς τη σκέψη της και την πει αχάριστη...!  

15 σχόλια:

  1. Καπου χαθηκες εσυ, σε τι ονειρα ταξιδευεις παλι? Καιρο εχω να σε πετυχω. Σου εχω πει κλασσικα ποσο μου αρεσει η φωτο που εχεις πανω πανω δεξια ε? Που δεν ηταν πινακας οπως ειχα πει.

    Γραφεις ομορφα αλλα ποια θλιψη γεμιζει την ψυχη σου? Ποιος ξερει...Δεν θα μαθουμε ποτε...Μονο εσυ ξερεις και αυτο εχει σημασια.

    Κοιτα να ζεις γιατι η ζωη ειναι μικρη....Και τοσο μα τοσο ομορφη.

    Την καλησπερα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω αν η θλίψη δηλώνει ένδεια ή πλούτο συναισθηματικό μα τρώει κάθε μέρα κι από κάτι... Άλλες πάλι εξαφανίζεται ξαφνικά κι έτσι ξαφνικά ξανάρχεται!
      Και συμφωνώ μαζί σου ότι η ζωή είναι μικρή και όμορφη όπως και όλα τα "μικρά" πράγματα!
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  2. με εκανες να ταυτιστω πολυ με αυτο το κοριτσι που φοβαται τη μοναξια,μονο που εμενα δν υπηρχε καποιο αγορι να ερθει,ισως καλυτερα γιατι ετσι δν αισθανθηκα ποτε την απουσια του οπως το κοριτσι που αναφερεσαιι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως το κορίτσι προτιμά να αισθάνεται την απουσία του αγοριού που θα επιστρέψει παρά να μην είχε υπάρξει ποτέ! Τουλάχιστον ξέρει ότι κάπου υπάρχει γι' αυτήν.
      Καλημέρα!

      Διαγραφή
  3. Η Μοναξιά...όσο μόνος ή μόνη και να είσαι έχεις πάντα για παρέα τον εαυτό σου...και η μοναξιά είναι μια ευκαιρία για να τον γνωρίσεις καλύτερα...άλλωστε μπορεί να βρίσκεσαι ανάμεσα σε 20 γνωστούς και πάλι μονάχος να αισθάνεσαι...!Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χειρότερη απ' όλες τις μοναξιές είναι η εσωτερική μοναξιά. Αυτή που περιγράφεις στο τέλος... Έχει τόσο κόσμο γύρω σου και νιώθεις μόνος. Το κορίτσι δεν φοβόταν να μένει μόνο, απομονωμένο. Αντίθετα της άρεσε, το είχε ανάγκη. Αυτή την εσωτερική μοναξιά φοβόταν!

      Διαγραφή
  4. Moναχική ή όχι, λιγομίλητη, συνεσταλμένη, ντροπαλή, να μετράς τα λάθη σου, μα λάθη όλοι κάνουν! δείξε μου έναν που δεν έχει κάνει!! σε όλη μας την ζωή κάνουμε και θα ξανακάνουμε.... ε και? τουλάχιστον να μη κάνουμε τα ίδια!
    Πάντα ήμουν κάπως έτσι όπως σε περιγράφεις...βάλε και μια γενναία δόση
    αφηρημάδας που με ακολουθεί και όλοι με νομίζουν για αδιάφορη...όταν εγώ
    δεν ακούω καν τι μου λενε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτά τα ίδια λάθη είναι το πρόβλημα! Συνέχεια τα ίδια λάθη! Όσοι με ξέρουν και μ' αγαπούν με συγχωρούν για όλες τις παραξενιές μου. Όσοι δεν μπαίνουν στον κόπο να με μάθουν (ρηχούς τους λέω, ίσως από κακία, μα δεν μπορώ τους ανθρώπους που αρνούνται τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις) απλά με παρεξηγούν. Φαύλος κύκλος νομίζω...

      Διαγραφή
  5. σαν να έχουμε ίδια διάθεση σήμερα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. 8lipsh mou prokalese ayto to omorfo paramy8i sou.... polles fores niw8w etsi, polles fores hmoun ki egw san ki ayto to koritsi omws shmera 8elw na paixw enan allo rolo, pio xaroumeno, na ginw o paliatsos tou eaytou mou kai isws etsi ksexasw ola ta xaza pou gyrnane sto kefali mou teleytaia...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είναι πολύ όμορφο αν και θλιβερό.
    Μοιάζω με αυτό το κορίτσι-ή μάλλον έμοιαζα-!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. καλησπερα σας . εγω χθες ανακαλυψα το ιστολογιακι αλλα σημερα μπορεσα να το επισκεφτω ... μου βγαζει μια ευαισθησια μια γλυκυτητα το μπλοκακι σας.. αυτη εδω η αναρτησουλα ειναι πολυ συγκινητικη μου αρεσε πολυ... χωρις να μ αρεσει να μιλω για μενα, μοιαζω πολυ με την κοπελα της ιστοριας και στα θετικα και στα αρνητικα.. ισως μονο στο εγωιστρια να διαφερουμε , πιστευω δεν ειμαι :)

    θα μπορουσα να την δημοσιευσω και γω στο μπλοκακι μου; (αναφορα πηγης θα βαλω το μπλοκ σας)

    ευχαριστω πολυ.. θα γραφτω αμεσως τωρα αναγνωστρια... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και μπορείς να τη δημοσιεύσεις (με την πηγή βέβαια, τηρουμένου και του κανονισμού για τα πνευματικά δικαιώματα!) :)
      Καλό σου απόγευμα και καλώς σε βρήκα! :)

      Διαγραφή
    2. δεν καταλαβα..ποιου κανονισμου;

      Διαγραφή
    3. "Κανονισμού" άτυπου εννοώ! Αυτού που λέει ότι τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στον δημιουργό! Είναι γνωστό! Σε κάθε περίπτωση με την συγκατάθεση του εκάστοτε δημιουργού (μερικές φορές δεν είναι εφικτό βέβαια) μπορείς να χρησιμοποιείς το έργο του αρκεί να αναφέρεις την πηγή που το βρήκες. Αυτό που μου είπες εσύ δηλαδή διατυπωμένο διαφορετικά! ;)

      Διαγραφή

Μίλα ψιθυριστά! Κάποιος ονειρεύεται....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...