Κομμένα φτερά...



Μικρό παιδί στην πρώτη τάξη,
και το θυμάμαι σαν και τώρα,
μου είπε η μαμά μου «Θα 'σαι εντάξει!
Κάποτε φτάνει αυτή η ώρα!
Άσε το χέρι μου και μόνη σου προχώρα.
Ήρθε η στιγμή κάποιο σπουργίτι να πετάξει!».


Το 'ξερα πως ο ουρανός
δε θα με χώραγε εμένα
και χάθηκα μες στα παιδιά
για να μην πάρουν μυρωδιά
πως και τα δυο μου τα φτερά ήταν κομμένα!



Κι ήρθε η καρδιά να με διδάξει
το παραμύθι πως τελειώνει.
Μου 'πε «Μην κλαις θα είσαι εντάξει,
Είναι κακό να μένεις μόνη.
Ένα σπουργίτι δεν αντέχει τόσο χιόνι.
Μ' άλλα σπουργίτια μια φωλιά πρέπει να φτιάξει!».


Το 'ξερα πως ο ουρανός
δε θα με χώραγε εμένα
κι ήταν η σκέψη μου σωστή,
πετάνε φίλοι και γνωστοί
και τους κοιτάζω με τα δυο φτερά κομμένα!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις