Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει (;)


Έχω εγκαταλείψει το γράψιμο, έχω εγκαταλείψει κι εσάς! Διανύω περίοδο πλήρους αδράνειας σχεδόν στα πάντα τελευταία και απέχω από τις βαριές σκέψεις με αραιές αναλαμπές! Γι’ αυτό μη μου κρατάτε κακία αν δεν σας απαντάω, λίγο οι διαφορετικοί λογαριασμοί στον blogger, λίγο ότι σχεδόν αποφεύγω να περνάω από εδώ και κάπως έτσι έρχεται η εγκατάλειψη!
Τέρμα με τις δικαιολογίες… Τελευταία έχω μία συνήθεια να σκέφτομαι με τα τραγούδια! Παίζει το ραδιόφωνο κι εγώ κάνω φιλοσοφικές συζητήσεις με εμένα ομιλητή κι εμένα ακροατή κι αντίλογο! Κάπως έτσι ξεκίνησε και σήμερα! «Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει» λέει κι εγώ θυμάμαι διάφορα. Κάπου είχα διαβάσει ότι το βασικό μας πρόβλημα ως άνθρωποι είναι ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ποτέ ευτυχισμένοι γιατί πάντα όσα και αν έχουμε θα θέλουμε παραπάνω και μάλιστα όσο πιο πολλά έχουμε λέει τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε γιατί είναι όλο και πιο δύσκολο να κάνεις τα πολλά περισσότερα! Με αυτό το τελευταίο δεν ξέρω αν συμφωνώ αλλά αν σκεφτείς ότι όλοι αυτό που σκεφτόμαστε κάθε μέρα είναι «Αχ να είχα και αυτό!» ή «Αυτό που μου λείπει είναι εκείνο!» αποσιωπώντας σχεδόν αυτό που έχουμε! Γιατί δηλαδή αυτό που σου λείπει να σου τρώει περισσότερο χρόνο να το σκεφτείς αντί να ξοδέψεις περισσότερο χρόνο να φροντίσεις αυτό που έχεις; Και γιατί δηλαδή κάτι «άπιαστο» να είναι καλύτερο από κάτι που στη ζωή σου είναι «δεδομένο»;
Αυτό που μας κάνει να απομακρυνόμαστε από την ευτυχία μας ίσως είναι ότι την ψάχνουμε πολύ πιο μακριά από εκεί που στην πραγματικότητα είναι! Συνειδητοποιούμε όμως την αξία αυτών που έχουμε και την αξία αυτών που μας λείπουν ή που νομίζουμε πως μας λείπουν;
Εμένα για παράδειγμα αντικειμενικά μιλώντας μου λείπουν χίλια δυο πράγματα σημαντικά και ασήμαντα πράγματα όμως αυτά που έχω είναι απείρως σημαντικότερα από όλα αυτά που μου λείπουν μαζί! Παρόλα αυτά και έχοντας επίγνωση του τι έχω και του τι μου λείπει συχνά σκέφτομαι «Πόσο καλύτερα θα ήμουν αν είχα και αυτό;»…
Κι όμως ήμουν εγώ που είχα πει πριν από 6- 7 χρόνια σε μια κρίση αυτογνωσίας και ειλικρίνειας και σε μια περίοδο που σίγουρα είχα και ήξερα πολύ λιγότερα απ’ ό,τι τώρα και ίσως ήμουν και πολύ μικρή για να το πω «Δεν μου λείπει τίποτα σημαντικό! Αυτά που πραγματικά χρειάζομαι για να είμαι καλά τα έχω! Άρα είμαι ευτυχισμένη!». Συνειδητοποίησα βέβαια με τον καιρό την έννοια της κλιμακούμενης  ευτυχίας και ότι ευτυχία από ευτυχία διαφέρει. Ναι, κατά τη γνώμη μου υπάρχουν κατηγορίες και κατηγορίες ευτυχίας!
Το θέμα λοιπόν είναι ότι είναι όντως η ευτυχία αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει ή μήπως είναι αυτό που ήδη έχουμε και δεν το συνειδητοποιούμε; Κι αν όντως την έχουμε βρει κάνουμε κάτι για να την κρατήσουμε ή ξοδεύουμε το χρόνο μας ψάχνοντάς την κάπου αλλού;

Και όλα αυτά συνεχίζονται σε έναν φαύλο κύκλο και παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα!

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Ο πνιγμός(!)

Η συναισθηματική και ψυχολογική μου κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο! Δεν έχω ιδέα τι να γράψω εδώ γι' αυτό απέχω. Δεν ξέρω πόσο συνειδητά το κάνω μα απέχω. 
Έχω πάει στα ρηχά για να τα βγάλω πέρα ενώ οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, αποφασίζουν πως η θέση μου είναι στα βαθιά, στα πολύ βαθιά. Κι έτσι απλά πια το ένα διαδέχεται το άλλο, εγώ απλά θέλω να δροσίσω τα πόδια μου στο νερό και να νιώσω ανάλαφρη και ένα χέρι με τραβάει και με φτάνει ως εκεί που δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Πνίγομαι αθόρυβα! Χωρίς λέξη, χωρίς κραυγή... Κι αυτό το χέρι είναι πάντα εκεί πρόθυμο να με πνίξει ξανά και ξανά μέσα σε κατάμαυρα νερά που δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι άβυσσος ή βούρκος. Πνίγομαι! Και πάντα έχω στο λαιμό μια αόρατη πέτρα που με τραβάει ακόμα πιο κάτω. Δεν έχω αέρα πια! 
Όχι μόνο εγώ, όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο! Με μικρές αναλαμπές κατά τ' άλλα, όλα φαίνονται κατάμαυρα! Οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι αφού δεν έχουν πλέον ανθρωπιά. Κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν... Η ζωή δείχνει κάθε μέρα πόσο άδικη είναι! Το νιώθω πια πάνω μου... ΑΔΙΚΙΑ! Κουράστηκα να ρωτάω γιατί, κουράστηκα να φέρομαι και να σκέφτομαι σαν παιδί... Είμαι παράταιρη δεν το βλέπω; 
Με τσακίζει πια τόση αθωότητα και ειλικρίνεια... Αφού κανένας άλλος δεν είναι έτσι. Όλοι ξέρουν την αδικία, πως να την φτιάχνουν, και δεν τους πειράζει. Ξέρουν το ψέμα, να το λένε, και δεν τους πειράζει. Ξέρουν να νοιάζονται για τον εαυτό τους, μόνο, και ποτέ δεν πρόκειται να σου πουν είμαι εδώ για σένα και να το εννοούν. Δεν θέλω πια να είμαι καλή, δεν θέλω να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να είμαι ευαίσθητη.... δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά! Όμως αλλάζει ο άνθρωπος; 
Κάποτε όταν μου έλεγαν ότι είμαι ξεχωριστή ή ιδιαίτερη το θεωρούσα καλό. Τώρα νομίζω είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα στον κόσμο. Γιατί κανείς πια δεν εκτιμάει την ιδιαιτερότητα κανενός....
Όταν ήμουν μικρή κάθε Χριστούγεννα κάθε βράδυ παρακαλούσα τον Άγιο Βασίλη να μου φέρει το δώρο που του είχα ζητήσει γιατί... ήμουν καλό παιδί! Τώρα παρακαλάω δεν ξέρω ποιον, ίσως κάποιον θεό ή τον οποιοδήποτε κινεί τα νήματα, να μου φέρει το δώρο που τόσο θέλω γιατί..... ήμουν καλό παιδί. Κι είναι άδικο να ξέρεις πως αξίζεις μια θέση στον ήλιο και όχι μόνο να μην μπορείς να την φτάσεις μόνος σου και να την ζητάς από κάποιον που ούτε φαντάζεσαι ποιος είναι αλλά και να ξέρεις πως τόσοι και τόσοι την έχουν, χωρίς ίχνος από όνειρα και οράματα.
Κι εκτός από όλα αυτά έχω φτάσει σε ένα σημείο που νιώθω πως πρέπει να πάρω αποφάσεις! Αποφάσεις για αργότερα. Αλλά όσο κι αν τα ζυγίζω δεν βγάζω άκρη. Ξέρω πολύ καλά τι θέλω αλλά δεν είμαι σίγουρη τι πρέπει! Ξέρω πολύ καλά τι αντέχω και τι όχι αλλά δεν πάνε πάντα μαζί με αυτά που θέλω. Φοβάμαι μην καταστρέψω τη ζωή μου απ' τα λάθος θέλω μου. Φοβάμαι μην κάνω λάθος! Δεν έχω το δικαίωμα να κάνω γιατί κι εγώ τα λάθη άλλων πλήρωσα (και ίσως εξακολουθώ να πληρώνω). 
Θα ήταν πολύ απλό να μοιράζω τελεσίγραφα στις καταστάσεις που όσο και να προσπάθησα όχι απλά δεν αντέχω αλλά δεν ανέχομαι. Μα είναι δύσκολο να το κάνω! Γιατί πολύ απλά ΕΓΩ δεν θα μου επέτρεπα μια τέτοια συμπεριφορά!
Και δεν μπορώ να μου δώσω ελαφρυντικό κανένα που δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Μα πια εξαρτώμαι πλήρως και απόλυτα και οι λύσεις είναι δύο. Ή θα το παλέψω μόνη μου και κάποια στιγμή ίσως μου περάσει ή θα συνεχίσω να βασανίζομαι και ξανά και ξανά μέχρι να φτάσω στο σημείο να περιμένω έξω από το γραφείο κάποιου ψυχιάτρου, όπως σήμερα που περίμενα να μπω σε κάποιον γιατρό και παρατήρησα ότι η μεγαλύτερη ουρά ήταν έξω από τον ψυχίατρο!!!! 
Ο κόσμος μάλλον τρελαίνεται (ή τον τρελαίνουν). Και μετά είπα: "Μαμά ξέρεις κάτι! Ακόμα κι αν ποτέ χρειαστεί δεν θα πάρω ποτέ ψυχοφάρμακα". Μου φάνηκε εν τέλει πολύ σημαντική δήλωση γιατί ακόμα και έμμεσα, ακόμα κι αν ξέρω πως δεν θα τα χρειαστώ ποτέ (ή μάλλον αυτό δεν το ξέρει ποτέ κανείς), δείχνει πως δεν έχω καμία διάθεση να παραιτηθώ. Δεν πρόκειται να το κάνω... Και να η στιγμή που βρέχω τα πόδια μου στην άκρη της θάλασσας σε μια μέρα με αφόρητη ζέστη. Μόνο που εξακολουθώ να μην ξέρω τι πρέπει να κάνω για να πω μετά από καιρό "Ναι, έκανες το σωστό!". Φοβάμαι ότι θα αποτύχω τελικά! Αδυνατώ να φτάσω σε μια σωστή απόφαση και ταυτόχρονα να μην πληγώνομαι και να μην πληγώνω και τους άλλους! Και τώρα το χέρι πάλι με τραβάει στα βαθιά και... ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ!

Πόση ζάλη να αντέξει ένα μυαλό;

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Εγώ μιλάω για δύναμη (;)

Νόμιζα ότι ήμουν πιο δυνατή απ' όσο είμαι.... και λύγισα.
Νόμιζα ότι αντέχω.... και έσπασα.
Νόμιζα πως δεν θα κλάψω... και δάκρυσα.

Η ζωή ποτέ δεν μας τα φέρνει όπως θέλουμε. Για την ακρίβεια δεν μας τα φέρνει ποτέ ιδανικά. Εκεί που κάτι θα είναι τέλειο όλο και κάτι άλλο θα το χαλάσει. Θα μου πείτε και σιγά τι σου έχει πάει στραβά μέχρι τώρα για να μιλάς. Δεν είμαι αχάριστη απλά είναι αυτά τα μικρά ή μεγάλα που συμβαίνουν και χαλάνε όλα τα υπόλοιπα!
Μεγαλώνω... το λέω και το ξαναλέω! Μ-Ε-Γ-Α-Λ-Ω-Ν-Ω! Σε μια γενική κοινωνική (ας πούμε) κατάσταση που δεν την επέλεξα και με μια προσωπική κατάσταση που εν τέλει τη δέχτηκα. Συμβιβάστηκα! 
Είχα κάνει ένα πράγμα ξεκάθαρο από την αρχή, δεν συμβιβάζομαι με τίποτα που δεν μου αρέσει! Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται μέχρι τώρα κάνω αυτά που θέλω και όχι αυτά που πρέπει (όπως έχω ξαναπεί παλιότερα άλλωστε). Αυτό είναι που κάποια στιγμή θα με αφήσει μόνη κι αποκομμένη. 
Στην ουσία ήθελα και συμβιβάστηκα χωρίς όμως να ξέρω τι με περιμένει. Δεν κάνω πίσω παρόλα αυτά γιατί... Για πολλούς λόγους μάλλον! Έχω φτιάξει την τέλεια εξήγηση στο μυαλό μου (που είναι και η σωστή εδώ που τα λέμε) σαν ασπίδα προστασίας από τη συγκεκριμένη δυσάρεστη κατάσταση.
Μα είναι που μου έτυχαν κι όλα μαζί τώρα! Τα δύο τελευταία χρόνια η ζωή μου σε γενικές γραμμές ήταν σταθερή και στάσιμη. Δεν είχα φοβερές αλλαγές στην καθημερινότητά μου, βγάζοντας εντελώς στην απέξω οτιδήποτε συναισθηματικό!
Και τώρα ξαφνικά... χτυπάτε όλοι μαζί! Το κεφάλαιο σχολείο άνοιξε κι έκλεισε μέσα σε τρεις μήνες προτού καλά καλά το καταλάβω και δεν ξέρω και πότε θα ξανανοίξει εδώ που τα λέμε, το κεφάλαιο σχολή κλείνει οριστικά σε δύο μήνες, αφήνω το σπίτι μου και επιστρέφω στην οικογενειακή εστία (το πιο δύσκολο κομμάτι απ' όλα ίσως) και γενικά όλα τούμπα. 
Και εκτός απ' όλα αυτά σε λίγο ξεκινά κι ο πόλεμος των βιογραφικών σε ιδιωτικά σχολεία, καταθέτοντας έτσι απλά τα όπλα και εγκαταλείποντας τις φιλοδοξίες μου για ένα σχολείο που με χρειάζεται πηγαίνοντας σε ένα σχολείο στρατόπεδο όπου θα μισήσω το ωραιότερο επάγγελμα του κόσμου!
Και αναρωτιέμαι... γιατί να έχουμε τόσο κακό timing; Δεν προσπαθώ να με δικαιολογήσω που λέω πως δεν αντέχω. Είχα πει ότι δεν εξαρτώμαι από τίποτα άρα εγώ φταίω για την ψυχολογική μου κατάσταση. Θα 'πρεπε να αντέχω αλλά ήρθε το άλλο και μετά το άλλο και με γκρέμισαν. Αναρωτιέμαι βέβαια κι αν φταίνε μόνο αυτά. 
Κι εκεί που θέλω να πω όλα χάλια κι έχω χάσει κάθε μου ελπίδα για τα πάντα σκέφτομαι ότι εγώ ήμουν τόσο αισιόδοξη που δεν γίνεται τώρα να τα βλέπω όλα μαύρα. Εκείνη τη στιγμή κάτι πάει να φωτίσει μα και πάλι είναι ελάχιστη η ελπίδα μου πλέον για όλα! Σε τίποτα δεν ελπίζω!
Οργή νιώθω! Γι' αυτούς που στερούν αυτά κι αυτούς που τώρα χρειάζομαι. Κι αμφιβάλλω τι είδους δύναμη χρειάζεται για να ανταπεξέλθεις σε δύο παράλληλα δύσκολες καταστάσεις! Υπάρχει τέτοια δύναμη ή απλά τα παρατάς;
Κι αμφιβολία για μένα! Λίγες φορές αμφιβάλω για μένα! Θα τα καταφέρω στην επόμενη δύσκολη στιγμή ή όχι; Μπορώ να φτάσω στο τέλος χωρίς καμία παράλογη κουραστική απαίτηση;
Χίλια "λάθη" κάνω πάντα! Όταν φεύγω θέλω να φαίνεται πώς με έδιωξαν κι όταν νομίζω πως κάνω θυσία για τον άλλο και πονάω ο άλλος νομίζει ότι είμαι υπέρ άνω και πονάει περισσότερο. 


Βιβλίο κλειστό με λένε!

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Να ζεις, ν' αγαπάς, να μαθαίνεις!

Πολύ σοφή συμβουλή! 
Να ζεις! Τι θα πει να ζεις; Υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί τρόποι για να το ερμηνεύσεις! Να ζεις... είναι απλά να χτυπά η καρδιά σου και ν' ανασαίνεις. Μα όχι δεν αρκεί μόνο αυτό! Μάλλον δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει να ζεις. Ίσως να μη ζω ακριβώς. Ίσως να σημαίνει να ζεις χωρίς να αφήνεις ούτε ένα λεπτό να πάει χαμένο. Μα όχι αυτό θα ήταν πολύ αγχωτικό. Ίσως να σημαίνει να χαίρεσαι και τα πιο απλά πράγματα για να αντέχεις τα πιο δύσκολα! Ίσως.... οτιδήποτε. Ναι, σίγουρα δεν μπορώ να προσδιορίσω το "να ζεις"! Κι εδώ που τα λέμε ποιος μπορεί να το κάνει με ακρίβεια;
Μα μπορώ να σας πω τι σημαίνει "ν' αγαπάς"! Σημαίνει να δίνεις όλο σου τον εαυτό ανιδιοτελώς σ' αυτούς ή σ' αυτά που αγαπάς. Να κάνεις την υπέρβαση, να δέχεσαι, να υπομένεις ακόμα κι αυτά που προηγουμένως σου φαίνονταν αδιανόητα. Μερικές φορές όταν αγαπάς χωρίς μεγάλη ανταπόκριση νιώθεις πως αγαπάς πολύ ενώ όταν η ανταπόκριση είναι μεγάλη νιώθεις πολύ λίγος. Μερικές φορές το να σου προσφέρουν μεγάλη αγάπη γίνεται πιεστικό αν νιώθεις πως εσύ δεν μπορείς να την ανταποδώσεις με κανέναν τρόπο. Κι άλλες φορές νιώθεις πως σου επιστρέφονται όλα αυτά που σου αξίζουν και δεν ήρθαν ποτέ μέχρι τώρα. Τελικά αυτό είναι σχετικό! Δεν υπάρχει λίγη ή πολλή αγάπη! Ή αγαπάς ή δεν αγαπάς! Άλλωστε η αγάπη είναι "ποσότητα" μη μετρήσιμη. Αυτό που διαφέρει στον καθένα μας είναι ο τρόπος που την κατανοεί και την εκφράζει και ο τρόπος που τη βιώνει όταν την λαμβάνει. Το θέμα κάθε φορά είναι να αντέχεις στην ιδέα ν' αγαπάς και να αγαπιέσαι χωρίς να πνίγεσαι στα συναισθήματα τα δικά σου και των άλλων.
Και τελικά, όταν ζεις κι αγαπάς, μαθαίνεις! Μαθαίνεις κυρίως για τον εαυτό σου. Όσο καλύτερα ξέρεις εσένα τόσο πιο εύκολα μαθαίνεις για τα υπόλοιπα. Κι όταν τα μαθαίνεις, ξέρεις πια να ζεις και ν' αγαπάς. 
Αμφίδρομη σχέση! Να ζεις και ν' αγαπάς για να μαθαίνεις ή να μαθαίνεις για να ζεις και ν' αγαπάς; Ίσως και τα δύο αλλά και πολλά άλλα ακόμα! Μα πάνω απ' όλα να ζεις και ν' αγαπάς και να μαθαίνεις! Και οι συνδέσεις και σχέσεις μεταξύ τους θα τον βρουν το δρόμο τους για να σου δείξουν κι εσένα το δικό σου! 


Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Θα 'θελα να 'σουν εδώ να με δεις να μεγαλώνω!

Είναι μερικές φορές που η εξέλιξη του χρόνου και των πραγμάτων σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό και μάλιστα χωρίς ουσιαστικό λόγο πολλές φορές. Πρόσφατα σκεφτόμουν ότι ενώ τώρα στα γνωστά μας social networks (ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης όπως θα τα έλεγε κάποιος πιο διανοούμενος) η ιδιότητά μου είναι φοιτήτρια σε λίγο καιρό θα είναι δασκάλα (προτιμώ το "δασκάλα" από το "εκπαιδευτικός"- πολύ απρόσωπο, γενικό και στομφώδες για τα σταθμά μου- λεπτομέρειες θα μου πείτε!).
Δασκάλα; Εγώ δασκάλα; Μα εγώ μέχρι χθες έπαιζα με κούκλες (αυτό μπορείτε να το πείτε και διαστροφή της χαμένης εφηβείας) και τσακωνόμουν με τον 8χρονο ξάδερφό μου για το το ποιος θα κερδίσει στην Monopoly (αυτό μπορείτε να το πείτε και ανωριμότητα); Εγώ; Εγώ θέλω να κάνω τα μαλλιά μου κοτσιδάκια αλλά πια δεν βγαίνω έτσι έξω γιατί υποτίθεται ότι έχω γίνει "καθώς πρέπει". Εγώ που είμαι ικανή να παίζω με τα παιδιά στο διάλειμμα γιατί θα ζηλεύω; Μα είστε σίγουροι; Μήπως έχετε κάνει κάποιο λάθος; Μα εγώ μοιάζω τόσο πολύ με τα παιδιά που θέλετε να διδάξω που το πιο πιθανό είναι να εξισωθώ μαζί τους. Αφήστε που νομίζω ότι ξέρω ακόμα πολύ λίγα!
"Ποιος σου είπε ότι χωμένη στα βιβλία σου και κοιτώντας αφ' υψηλού τους μικρούλιδες αυτού του κόσμου θα ήσουν καλύτερη;" θα μπορούσε να πει κάποιος. Μα μου φαίνεται εξωπραγματικό. Ακούω ΔΑΣΚΑΛΑ και βλέπω στο μυαλό μου κάτι χιουμοριστικά κινούμενα σχέδια που με θαυμασμό λένε "Ουάου! Δασκάλα!". Λες και πρόκειται για μέγιστο αξίωμα! Δεν ξέρω αν θα με  υποτιμήσουν γι' αυτό που διάλεξα ή αν θα με κριτικάρουν μα δεν έχει και σημασία. Στο μυαλό μου θέλω να 'μαι πάντα "Ουάου! Δασκάλα!".Κι όταν με θράσος λέω σε κάποιους που μιλούν χωρίς να γνωρίζουν "Έλα μόνο μια μέρα στην τάξη και δοκίμασε να τα βγάλεις πέρα καταλήγοντας στο τέλος της μέρα ψυχοσωματικά αλώβητος." δεν είναι και το καλύτερό μου. Άλλωστε δεν το επέλεξα για να πάρω τα εύσημα μιας κοινωνίας που όπως εξελίσσεται παύει σταδιακά να με απασχολεί.
Μα εγώ δασκάλα; Είστε σίγουροι; Θα αφήσετε σε μένα τη μόρφωση των παιδιών σας; Και την καλλιέργειά τους; Την ψυχική; Τη συναισθηματική; Αυτά που τα βάζετε; Μα είστε σίγουροι; Εγώ δεν ξέρω καν αν μπορώ να κουμαντάρω εμένα.
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που λένε ότι τα παιδιά είναι κακά. Σκληρά ίσως είναι αλλά όχι κακά. Και σκληρά είναι γιατί αυθόρμητα κι ανεπιτήδευτα μπορούν να πούνε πάντα την αλήθεια ακόμα και τις αλήθειες που πονάνε! Το μόνο κακό μ' αυτά είναι ότι δεν μπορούν εύκολα να κρίνουν όσα οι "μεγάλοι" τους λένε και να διαπιστώσουν αν όντως είναι η αλήθεια. Και το ακόμα χειρότερο είναι πως μερικές φορές δεν το μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν τις αλήθειες. Και τότε είναι που έχουν καταντήσει ΜΕΓΑΛΟΙ σαν όλους αυτούς που τα κρίνουν και πια είτε φοβούνται να μιλούν με αλήθειες μην τυχόν και γίνουν αγενείς είτε απλά δεν τις ξέρουν γιατί ποτέ κανείς δεν τους έδωσε την ΕΥΚΑΙΡΙΑ και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ να τις μάθουν!
"Κοινωνία μου αγαπημένη", σάπια από τη ρίζα, διαλυμένη με μόνο στήριγμα τα στερεότυπα και τις άπειρες προλήψεις, προκαταλήψεις και επιταγές σου, δεν μας παρατάς λέω εγώ! Ανθρωπάκια αδύναμα να εκφραστούν, ανήμπορα να πάρουν τις ευθύνες τους, τις πραγματικές ευθύνες, καθώς πρέπει και βαλμένα από την ώρα που γεννήθηκαν σε καλούπια, φοβισμένα και ψεύτικα από πάνω ως κάτω. Αυτή θα ήταν μια ιδανική σύσταση. Σωστά; Τότε ευχαριστώ δεν θα πάρω! Δεν θέλω όλα αυτά να στιγματίσουν τους μικρούς μου ήρωες!
Όμως σας διαφεύγει κάτι πολύ σημαντικό. Ο αυθόρμητος και αληθινός άνθρωπος μπορεί να πληγώνει με λέξεις ή πράξεις μα ξέρει και να τις κλείνει τις πληγές και να ζητάει συγγνώμες ουσιαστικές. Ξέρει να μαθαίνει από τα λάθη του και να γίνεται υπεύθυνος γι' αυτά κι όχι να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Ο φοβισμένος ψεύτης αντίθετα, ο διπλωμάτης, σκάβει την πληγή πιο βαθιά. Την φτάνει στο κόκκαλο. Κι είναι πληγή αόρατη μα υπαρκτή κι επώδυνη και πολύ πιο επικίνδυνη. 
Μα είστε σίγουροι πως εγώ μπορώ; Μα δεν με μεγάλωσαν σωστά! Μ' έμαθαν να ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ. Θα με εντάξετε τώρα τόσο δραστικά στον κόσμο σας; Αλήθεια σε λίγους μήνες θα έχω στα χέρια μου τον κόσμο όλο για να τον δώσω σε χεράκια τόσα δα με την ελπίδα και την ευχή να τον αλλάξουν. Και μην τολμήσετε να μου γκρεμίσετε και αυτό μου το όνειρο γιατί κι εγώ σαν παιδί πεισμώνω. Και μουτρώνω, σταυρώνω και τα χέρια και χτυπάω το πόδι μου στο πάτωμα... έτσι για να δείξω ότι θύμωσα! Εγώ τον κόσμο θα τον κάνω λίγο καλύτερο κι ας λέτε εσείς ό,τι θέλετε! Έχω εμπιστοσύνη στα παιδιά μου και στη φαντασία τους! Να τι άλλο μας λείπει, φαντασία, να τι άλλο δεν πρέπει να αφήσουμε να χαθεί.
ΜΙΚΡΗ ανόητη επαναστάτρια! Μα τολμάω να μεγαλώσω χωρίς "στηρίγματα", χωρίς πρότυπα; Οι στιγμές που μεγάλωνα, οι μεγάλες αλλαγές έχουν γίνει πάντα με τα ερείσματά μου λειψά. Στην μετάλλαξη σου, στην εφηβεία σου γίνεται να σου λείπει το πρότυπο που έχεις για να πορεύεσαι αργότερα μέσα στους "λύκους" που μόνο να σε κατασπαράξουν θέλουν; Να που έγινε! Και τώρα απλά εκπέμπω βοήθειες και κατηγορίες μα μόνο σ' αυτούς που δεν φταίνε. 
Και τώρα; Η ζωή, η ιδιότητά μου αλλάζουν, μεγαλώνω και λείπεις. Τουλάχιστον ξέρω πως εσύ δεν μ' εγκατέλειψες! Πάντα είσαι εδώ γύρω! Μόνο που θα με βρεις τόσο αλλαγμένη γυρνώντας! Μα θα 'θελα τόσο να μεγαλώνουμε παρέα!
~Είχα απαίτηση να μην αλλάξεις μακριά 
μα να που τελικά το κάνω εγώ! 
Είναι για καλό!~    
   

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Η πυξίδα...

Σκέψεις πεζές και ταυτόχρονα παράξενες με βρήκαν απόψε. Μια γυναίκα μοιρασμένη στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Στο Βορρά, πάνω από όλες, η μητέρα και η γυναίκα. Στο Νότο μια ερωμένη. Στη Δύση η αδερφή και η κόρη και στην Ανατολή η φίλη, σχεδόν απαξιωμένη. Και η βελόνα ένας άντρας. Μόνο που δεν δείχνει πάντα το βορρά.
Παράξενη πυξίδα, αόρατη. Αντί να σου δείξει που να πας σε αποπροσανατολίζει, συχνά. Εγώ δεν ξέρω να προσανατολίζομαι. Άλλωστε εγώ δεν έχω δουλειά με τους προσανατολισμούς. Εγώ είμαι σταθερό σημείο, σημεία.  Ποτέ μια γυναίκα δεν είναι μόνο στο ένα σημείο της πυξίδας. Κι άλλοτε μπορεί να είναι και σε όλα. 
Είναι ρόλοι ζωής ή μήπως τίτλοι; Και τα δύο. Κι ο καθένας αντιπροσωπεύει πράξεις, συναισθήματα! Μα συχνά ο αποδέκτης τους δεν έχει και την αντίστοιχη σχέση με εκείνο το σημείο. Μπέρδεμα το μυαλό μου! Μα μπορεί να νιώθεις συναισθήματα μητρικά για κάποιον που είναι αδύνατο να 'ναι γιος σου ή να έχεις "οιδιπόδειο" με κάποιον που είναι αδύνατο να 'ναι πατέρας σου! Ποιος ξέρει πόσα πρόσωπα έχει η αγάπη; Ποιος μπορεί να τα μετρήσει; Ποιος μπορεί να τα κρίνει;
Κι είναι όλες οι αγάπες μία μία ξεχωριστές! Μητέρα, αγάπη ανυπέρβλητη, ανιδιοτελής, ατελείωτη, παθιασμένη, προστατευτική, περήφανη. Γυναίκα, αγάπη λογική (αν μπορεί να υπάρχει) και με κατανόηση και συνήθεια και σεβασμό ίσως. Στο άλλο άκρο της πυξίδας η ερωμένη με αγάπη παθιασμένη και παράλογη μα επικίνδυνα εύθραυστη.  Και στα πλάγια αδερφή και κόρη με αγάπη παρακλητική και αναγκαία. Κι η φίλη μόνη με αγάπη εμπιστευτική κι ίσως ιδιοτελή στο βάθος της, μα όχι πάντα. 
Πώς είναι ν' αγαπάς; Πώς είναι ν' αγαπάς μ' όλους τους τρόπους; Αν δεις τις αγάπες καθαρές, αν βγάλεις τους τίτλους και τους ρόλους και τις κρατήσεις έτσι όπως είναι, είμαι και στα τέσσερα σημεία της πυξίδας! 
Και έχω μόνο μια βελόνα! 

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2012

Στροφή 360 μοιρών (!)

Μια ολοκληρωμένη στροφή γύρω από τον εαυτό σου. Γυρνάς από το ένα σημείο πάλι σε αυτό. Ίδια πράγματα, ίδιοι άνθρωποι, ίδιες καταστάσεις ακόμα και ίδια ντουβάρια. Μόνο που η στροφή σε ταρακούνησε. Οι σκέψεις στο μυαλό σου άλλαξαν θέση κι άλλες τις πέταξες έξω. Όλα μπήκαν σε τάξη. Συναισθήματα, σχέσεις, ανάγκες, υποχρεώσεις. Όλα σε τάξη.
Πόσο μ’ αρέσει η τάξη! Πόσο μ’ αρέσει η οργάνωση! Όμως κρυφά θα περιμένω τη στιγμή που όλα θα γίνουν πάλι άνω κάτω. Όχι, δεν θα μπερδευτώ μα θα ανέβω λίγα μέτρα πάνω από το έδαφος που τόσο στέρεα πατάω τώρα. Θα νιώσω την έλλειψη της βαρύτητας στο μυαλό μου και όλα θα είναι αιωρούμενα μα όχι ρευστά.
Πατάω σε στέρεα γη και είμαι πολύ περήφανη κι ευγνώμων γι’ αυτό. Μα περιμένω τη στιγμή που θα την εγκαταλείψω ξανά έστω και για λίγο.
Ξέρεις όταν νιώθεις πως το μυαλό σου είναι μέσα στο κεφάλι σου και δεν θα το χάσεις δεν σε πειράζει να αιωρείται που και που. Να ισορροπεί ανάμεσα σε γη και ουρανό. Άλλωστε αυτή η μικρή του «πτήση» είναι ανάγκη της καρδιάς!
Νόμιζα ότι η σιγουριά είναι βασική μου ανάγκη μα υπήρχε πάντα μακριά από μένα. Τώρα βλέπω πως είναι μέσα μου. Η ασφάλεια είναι μέσα μας. Γιατί αλλιώς πώς μπορούμε να τη ζητάμε από τους άλλους αν δεν την προσφέρουμε πρώτοι εμείς στον εαυτό μας.
Αυτονομία. Αυτό είναι. Δεν ξέρω αν χρειαζόμαστε πλήρη ανεξαρτησία μα σίγουρα χρειαζόμαστε αυτονομία για να είμαστε ασφαλείς και ευτυχισμένοι. Το να μπορείς να ζήσεις καλά με τον εαυτό σου σε κάνει αυτόματα καλό «συγκάτοικο» στη ζωή των άλλων. Ίσως όχι όλων μα σίγουρα των «ιδανικών».
Ο εαυτός μας, ο μεγαλύτερος ΕΧΘΡΟΣ και ο καλύτερος ΣΥΜΜΑΧΟΣ της ζωής μας. Βασανίστηκα πολύ με τα φαντάσματά μου για να νικάω τον ΕΧΘΡΟ μου. Με φοβίζει όταν εμφανίζεται. Ίσως και πιο πολύ από κάθε τι. Μα χαίρομαι όταν δεν τολμάει να με απογοητεύσει. Πια νιώθω τόσο δυνατή απέναντί του που όσο αλύπητα και να με χτυπάει θα του αντισταθώ. Μα πώς την φοβάμαι την επάνοδο!
Στροφή…. Σε αναγκάζουν να την κάνεις κι εμένα δεν μ’ αρέσει να με αναγκάζουν. Ξέρεις μ’ έναν περίεργο τρόπο έχω καταφέρει μέχρι τώρα να κάνω αυτά που θέλω και όχι αυτά που πρέπει, ακόμα κι αν με οδηγεί στη θλίψη μερικές φορές. Κι αυτή τη στροφή την ήθελα, τη χρειαζόμουν μα έγινε ξαφνικά κι αυτόματα. Κι είναι σαν κάποιος να μου μετάγγισε δύναμη άπειρη και υπομονή και ψυχραιμία και «αναισθησία» όση χρειάζομαι.
Είναι από τις φορές που νιώθω αυτή τη δύναμη που ίσως ένιωσε κάποτε εκείνη η μητέρα που σήκωσε με τα χέρια της ένα φορτηγό που τότε είχε πλακώσει το καρότσι του παιδιού της. Μητρικό συναίσθημα ίσως να είναι αυτή η ανάγκη προστασίας και η πεποίθηση πως τα μπορώ όλα για σένα ίσως και για μένα. Κι απορώ αν αυτό το παθιασμένο πάντα συναίσθημα μπορεί να έχει όρια, χρονικά ή χωρικά. Είναι απροσδιόριστο, ανεξήγητο γι’ αυτό το λέω μαγεία.
Μέσα σε πόσο λίγο καιρό μεγάλωσα! Και μεγαλώνω σωστά, ωριμάζω. Χωρίς όμως να σαπίσω! Το υλικό που είμαι φτιαγμένη δεν θα το αφήσω να αλλοιωθεί όπως γίνεται συνήθως. Κι αυτό είναι υπόσχεση. Και δεν είναι δύσκολη η σύσταση μα δυσεύρετη. Να σου πω την αλήθεια με βοήθησαν τα «παιδιά μου» να την ανακαλύψω. Όνειρα για να υπάρχεις, γλυκά δάκρυα για να ξεπλένεις την κακία των άλλων «μεγάλων» και λίγη σκόνη από τα αστέρια για να λάμπεις και να ξεχωρίζεις από τους άλλους «μεγάλους». Είναι πραγματική ευλογία να έχεις τέτοια σύσταση!
Το κακό μου εαυτό τον έκρυψα, τον άφησα να ξεφύγει με τη στροφή μου. Τον πήρες μαζί σου. Και θέλω να σου ζητήσω να μη τον φέρεις πίσω. Ασ’ τον να πνιγεί! Γιατί μ’ αρέσει όπως έχω γίνει! 

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Μια φορά κι έναν καιρό...

... ήταν ένα παραμύθι χωρίς πρίγκιπες και δράκους, χωρίς κάστρα και φυλακισμένες 
πριγκίπισσες μα μ' ένα κορίτσι παράξενο που απλά φοβόταν τη μοναξιά.

Κάποτε ήταν ένα κορίτσι. Ένα στρυφνό, ντροπαλό και λιγομίλητο κορίτσι. Δεν έχει σημασία το όνομά του. Τίποτα δεν έχει σημασία παρά μόνο ότι ήταν κορίτσι, ότι ήταν παιδί. 
Το κορίτσι λοιπόν ήταν τόσο ντροπαλό που δεν μιλούσε σχεδόν σε κανέναν. Και όταν το έκανε κρατούσε τα μάτια του χαμηλά. Γι' αυτό πολλές οι άνθρωποι την παρεξηγούσαν γιατί νόμιζαν ότι τους αγνοούσε. Δεν φαντάζονταν ότι μέρα νύχτα πάλευε  δακρυσμένη με τον εαυτό της προσπαθώντας να τον σώσει. "Δεν θέλω να μείνω ποτέ μόνη" έλεγε και ξανάλεγε τρομαγμένη.
Όταν ήταν μικρή κι έμενε μόνη έγραφε ποιήματα. Αυτά μιλούσαν για τη θάλασσα, τ' αστέρια και για μακρινά ταξίδια. Αλήθεια τι μελαγχολικό κορίτσι που ήταν από τότε! Μα η αλήθεια ήταν πως φοβόταν και τ' αστέρια και τα μακρινά ταξίδια και τη θάλασσα. Μα όσο τα φοβόταν άλλο τόσο της άρεσαν και έγραφε μόνο για αυτά.
Τα καλοκαίρια οι αγαπημένοι της νυχτερινοί περίπατοι ήταν στο λιμάνι να βλέπει τα μεγάλα πλοία και τις βαρκούλες να λικνίζονται απαλά στο νερό. Και όταν έφευγε κάποιο πλοίο, απ' όταν ήταν σχεδόν μωρό, της άρεσε να το χαιρετάει. Έτσι κουνούσε το μικρό της χέρι και κι έλεγε "Καλό ταξίδι!" ακόμα κι αν όλοι οι επιβάτες ήταν άγνωστοι. Πόσο της άρεσε να χαιρετάει τα πλοία! Και τι περίεργο συνήθειο  ήταν αυτό!
Μεγαλώνοντας το κορίτσι συνέχισε να είναι πολύ παράξενο! Της άρεσε να μένει μόνη της στα σκοτεινά και πολλές φορές έκλαιγε σιωπηλά. Δεν ήθελε να μιλάει πολύ και να δίνει λογαριασμό τι και πώς αν κάποιος την είχε ακούσει να κλαίει και την ρωτούσε. Έκανε συνέχεια λάθη και πλήγωνε τους ανθρώπους που την αγαπούσαν και αγαπούσε χωρίς όμως να το θέλει. Και μετά το μετάνιωνε κι έκλαιγε. Μα ήταν και πολύ εγωίστρια για να το παραδεχτεί.
Αυτοί που την ήξεραν καλά και την αγαπούσαν πραγματικά έμεναν κοντά της όσο κι αν αυτή τους έδιωχνε άθελά της από δίπλα της. Μα ήταν στιγμές που το κορίτσι ένιωθε ο πιο μόνος άνθρωπος στον κόσμο. Και τότε την τελευταία στιγμή ερχόταν ένα αγόρι και την ηρεμούσε, την έκανε πάλι καλά. Ούτε και το αγόρι έχει σημασία ποιος είναι μόνο ότι ήταν πάντα εκεί για το κορίτσι. Ήταν όμως μερικές φορές που το κορίτσι ήταν τόσο θλιμμένο που τίποτα δεν της έφτανε. Ήθελε κι άλλα...
Μια μέρα το αγόρι έφυγε. Όχι για πάντα αλλά για πολύ! Και το κορίτσι έγινε ακόμα πιο θλιμμένο χωρίς να έχει πια κανέναν να την κάνει καλά. Ήθελε πολύ να δει το αγόρι μα δεν μπορούσε γιατί ήταν πολύ μακριά. Έπρεπε να κάνει υπομονή μα εκείνη θλιβόταν ακόμα πιο πολύ!
Ένα βράδυ τον είδε στον ύπνο της και ήταν τόσο αληθινός. Την πήρε αγκαλιά και της είπε πως όλα θα πάνε καλά και να μην ανησυχεί. Ξύπνησε χαμογελαστή και πίστεψε πως ήταν δίπλα της. Μα γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ήταν απλά ένα όνειρο. Τότε έπιασε τον εαυτό της να λέει μέσα από λυγμούς "Είναι στιγμές που σε χρειάζομαι κοντά μου, όχι απλά μέσα μου!". Αμέσως όμως το ξέχασε μην ακούσει κανείς τη σκέψη της και την πει αχάριστη...!  

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Οι έρωτες, οι σαπουνόπερες και τα happy ends (!)

Και εν όψει Αγίου Βαλεντίνου έκανα σκέψεις διαφορετικές από τις συνηθισμένες, πιο ανάλαφρες ας το πούμε! Περί ανέμων και υδάτων και πιο ειδικά περί ερώτων. Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου από την αρχή δεν συμπαθούσα ούτε και τώρα συμπαθώ τον Άγιο Βαλεντίνο. Για την ακρίβεια τώρα που είμαι ερωτευμένη δεν τον συμπαθώ ακόμα περισσότερο. Τι θα πει γιορτή των ερωτευμένων; Όποιος είναι ερωτευμένος γιορτάζει κάθε μέρα! Αν είναι να περιμένεις τις 14 Φλεβάρη για να γιορτάσεις φέξε μου και γλίστρησα... Τέλος πάντων, άλλος είναι ο σκοπός όσων γράφω και όχι η "γιορτή" των ερωτευμένων. 
Σκεπτόμενη λοιπόν σχετικά με τους "μεγάλους έρωτες", και σκέφτομαι πολύπλοκα συνήθως, συνειδητοποίησα ότι εν τέλει πιστεύω σε αυτούς. Υπάρχουν όχι μόνο ρομαντικά και ενίοτε στο μυαλό μας και τις ταινίες αλλά ρεαλιστικά. Το θέμα είναι ότι στην πραγματικότητα σε αντίθεση με τις ταινίες δεν υπάρχουν πάντα οι καταλληλότερες συνθήκες για να ευδοκιμήσουν γι' αυτό και το happy end είναι αμφίβολο. Γι' αυτό κι εμείς βγάζουμε το συμπέρασμα "Αχ, αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες..."! ΛΑΘΟΣ...! 
Και μια και μιλάμε για happy end, ποιος είπε ότι στις ταινίες υπάρχει μόνο happy end? Έχω δει στην οθόνη μεγάλους έρωτες να λήγουν περισσότερο άδοξα από πραγματικούς! Συν του ότι δύο απ' τα πιο ερωτικά κατ' εμέ τραγούδια μιλάνε για χωρισμό (μιλώντας για το "I will always love you" και το "My heart will go on"). Όσο σκληρό κι αν ακούγεται κι όσο κι αν θέλω να πιστεύω το αντίθετο δεν ξέρω αν με πείθει αυτό το "για πάντα". Συμφωνώ πως μπορείς να γνωρίσεις το έτερον ήμισυ, συμφωνώ πως μπορείς να ζήσεις έναν έρωτα παραμυθένιο αλλά δεν σημαίνει ότι θα γεράσεις και μαζί του. Ξέρω, πολύ πεζό μέρες που είναι! 
Ναι είμαι κι εγώ από αυτά τα ρομαντικά κορίτσια που λένε για πάντα και το πιστεύουν και το θέλουν! Αλλά μετά λες αυτό το αναθεματισμένο "Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος" και χαλάει όλο το γλυκό. Ξέρεις τι μας χαλάει; Αυτή η άτιμη η λογική που αποκτάμε καθώς μεγαλώνουμε και που ευελπιστώ να μην την αποκτήσω σύντομα. Αυτή η λογική που ξαφνικά σε κάνει σοβαρό, μετρημένο και εν πάση περιπτώσει καθιστά ακατάλληλο τον άλλο. Αλλά τελικά ούτε κι εγώ ξέρω τι μετράει πιο πολύ, ο έρωτας ή η σιγουριά; Κι ας μη το μάθω! Σημασία έχει η ευτυχία, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Άλλοι την αναζητούν σε σωστό και άλλοι σε λάθος μέρος! Η παγίδα είναι όταν προσπαθούν άλλοι να στην υποδείξουν!
Και συνεχίζοντας με τα happy end και τα πάντα μαζί βρήκα άλλον ένα λόγο που οι άνθρωποι τελευταία πάνε συναισθηματικά (κι όχι απαραίτητα ερωτικά) κατά διαόλου! Απλά σκεφτείτε μια συνηθισμένη σαπουνόπερα και μεταφέρετε την στην πραγματικότητα. Όλοι μπλέκουν μεταξύ τους, ο ένας ζηλεύει τον άλλο, ίντριγκες, δολοπλοκίες, ψυχώσεις... Οι άνθρωποι πια είναι της νοοτροπίας να σου φάνε την μπουκιά από το στόμα και ο θάνατός σου η ζωή μου. Και μετά παραπονιούνται ότι δεν είναι ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι. Πώς να είσαι ευχαριστημένος αν το μόνο που σε νοιάζει είναι βγάλεις το μάτι του άλλου αντί να κοιτάξεις τον εαυτό σου; Και όπως έχω ξαναπεί η δυστυχία του άλλου είναι σίγουρο πως δεν θα οδηγήσει σε δικιά σου ευτυχία. 
Και επί του θέματος κανείς δεν ερωτεύτηκε με το ζόρι. Είτε σε θέλει είτε όχι. Μπορεί να είναι και για καλό. Το θέμα είναι ότι μονόπλευρος μεγάλος έρωτας δεν υπάρχει. Άρα ποιο το νόημα να καταντάς κουραστικός; Γιατί σ' αυτή την περίπτωση τις περισσότερες φορές ο επιμένων δεν νικά. Άρα γιατί να χαλιέσαι προσπαθώντας να βγάλεις τον άλλο απ' τη μέση; Και πέρα από το ότι χαλάς τη ζαχαρένια σου  χωρίς αποτέλεσμα αποκτάς μια κατά τη γνώμη μου αναξιοπρεπή και ανήθικη συμπεριφορά. Άρα κακό στον εαυτό σου κάνεις. Χάνεις χρόνο και από ουσία τίποτα! 
Να γιατί οι άνθρωποι είναι κενοί συναισθηματικά και γιατί δεν ευδοκιμούν οι έρωτες. Το πρώτο γιατί για τους δικού του ο καθένας λόγους αντί να φτιάξει τη δική του τη ζωή κοιτάει να χαλάσει τη ζωή των άλλων και το δεύτερο γιατί πολύ απλά πάντα υπάρχουν καλοθελητές να σου χαλάσουν τον "μεγάλο" σου έρωτα. Βέβαια θα μου πεις αχ και να ήταν μόνο αυτό. Όχι βέβαια. Υπάρχουν και τα "εκ των έσω" προβλήματα. 
Μα στην παρούσα φάση με απασχολούν οι άνθρωποι συν του ότι μιλάμε για μια "ιδανική" σχέση. Κακά τα ψέματα ο περίγυρος παίζει μεγάλο ρόλο και ταυτόχρονα είναι ο πιο χαζός λόγος να κάνεις πίσω σ' αυτό που θες ή ακόμα και να το χαλάσεις. Ας φας τα μούτρα σου, αρκεί να έχεις συνείδηση του τι κάνεις. Γιατί ο έβδομος ουρανός καλώς ή κακώς δεν είναι πάντα το πιο ασφαλές σημείο! 
Με άλλα λόγια ερωτεύσου αλλά με το μυαλό μέσα στο κεφάλι σου. Κοίτα την ευτυχία σου χωρίς να εποφθαλμιάς αυτή των άλλων. Μην καταντάς τη ζωή σου σαπουνόπερα και βγάλε απ' το μυαλό σου τις δολοπλοκίες και τα μεγαλεπήβολα σχέδια κατατρόπωσης του "εχθρού". Απλά βρες και ζήσε τον πραγματικά μεγάλο σου έρωτα! Και πού ξέρεις ίσως κρατήσει και για πάντα! Κι αν όχι τουλάχιστον ξέρεις ότι τον έζησες! Ούτως ή άλλως δεν περιμένεις να δεις το τέλος για να πεις ότι ένας έρωτας είναι δυνατός!
Σημασία έχει το ταξίδι!

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

"Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας" & κάτι δικά μου (!)


"Στο μεγάλο λιβάδι καταμεσής είχε φυτρώσει μια ψηλόλιγνη λεύκα. Κανένας δεν θυμόταν πότε και πως. Ίσως ούτε κι η ίδια θα μπορούσε να απαντήσει. Όλοι την θαύμαζαν για τη λυγεράδα, την κορμοστασιά της και προπαντός για την ασημένια της φορεσιά. Ποιος όμως θα το φανταζόταν πως ήταν μια δυστυχισμένη λευκά. Όσο μακριά κι αν έστελνε το βλέμμα της δε συναντούσε άλλο δέντρο. 
«Ολομόναχη, λοιπόν, χωρίς φίλους, χωρίς κάποιον να αλλάξω δυο κουβέντες», συλλογιζόταν...
[...] Έτσι περνούσαν οι μήνες και τα χρόνια κι όλα φαίνονταν άχρωμα στη λευκά. Ώσπου μια μέρα άρχισε η ζωή να της χαμογελάει. Ήταν μια φθινοπωριάτικη μέρα μ' έναν ήλιο ολόχρυσο, που απλώθηκε στο λιβάδι μετά την πρωινή βροχή. Φρεσκοπλυμένη από τη βροχή γυάλιζε η λευκά ένα ένα τα ασημένια φύλλα της. Έφτασε τέλος να γυαλίσει και τα πιο ψηλά, όταν είδε να κατηφορίζει από τους πέρα λόφους ένα κάτασπρο άλογο. Κάτασπρο σαν το χιόνι. Τόσο περήφανο άλογο δεν είχε ξαναπατήσει στο λιβάδι. 
[...] Κι όσο πλησίαζε το άλογο, αυτή δε χόρταινε να το κοιτάζει. Πήγε να σπάσει από χαρά η καρδιά της, όταν το άσπρο άλογο σταμάτησε εκεί κοντά κι ο καβαλάρης το έδεσε στον κορμό της. 
[...] Όμως το άλογο ούτε που γύρισε να την κοιτάξει. Και πρώτα γιατί ποτέ δεν του πέρασε από το μυαλό να κάνει παρέα με ένα δέντρο. Κι ύστερα, από μικρό δεν συμπαθούσε και πολύ τα δέντρα, γιατί συχνά το έδεναν στον κορμό τους, ενώ αυτό θα προτιμούσε να καλπάζει λεύτερο σε κάμπους και βουνά. Και τι παρέα να κάνει μ’ ένα δέντρο, αφού τα δέντρα, όπως νόμιζε, δεν ξέρουν να μιλούν. 
Πέρασε μια, πέρασαν δυο, πέρασαν τρεις μέρες κι η λεύκα αποτραβήχτηκε ξανά στη θλίψη και στη μοναξιά της, κι ας είχε τώρα εκεί στα πόδια της το πιο όμορφο άλογο. Προσπάθησε πολλές φορές να του μιλήσει μα αυτό ούτε που κατάλαβε. Όμως η μοναξιά άρχισε με τις μέρες να τρυπώνει σιγά σιγά και στην καρδιά του άλογου, έτσι δεμένο όπως ήταν με τις ώρες. 
Ένα μεσημέρι σήκωσε το κεφάλι του ψηλά κι αγκάλιασε για πρώτη φορά με το βλέμμα του τη λεύκα.
«Ποπό! Τι λυγερή που είναι! Και τι όμορφη! Και τα φύλλα της λες κι έχουν πάνω τους καθαρό ασήμι! Μα πόσο θα πρέπει να είναι δυστυχισμένη εδώ ολομόναχη μέσα στο λιβάδι», σιγοψιθύρισε το άλογο και συνέχισε να την θαυμάζει.
-Αχ, σε ευχαριστώ που με καταλαβαίνεις, ακούστηκε τότε μια λεπτή μελωδική φωνή να βγαίνει από τη φυλλωσιά της λεύκας μαζί με ένα θρόισμα ελαφρύ.
Και το άλογο δεν πίστευε στα αυτιά του. Αλήθεια, ήταν η λεύκα που του μίλησε.
-Ώστε έχετε φωνή και σεις τα δέντρα; Είπε απορημένα. Και γω που ξέρω μόνο τη γλώσσα των ζωών πώς γίνεται και καταλαβαίνω τη δική σου γλώσσα;
Και τότε η λευκά χαρούμενη που επιτέλους πια την άκουσε το άσπρο άλογο απάντησε:
-Το καθετί πάνω στη γη έχει τη γλώσσα του. Κι είναι γλώσσες που για να τις μάθεις χρειάζεται να τις σπουδάζεις χρόνια και χρόνια. Υπάρχουν όμως κι ένα σωρό άλλες γλώσσες. Για να τις καταλάβεις αυτές, φτάνει μόνο να θέλεις να τις καταλάβεις, να δώσεις προσοχή σ’ αυτόν που προσπαθεί να σου μιλήσει.
Από τη μέρα εκείνη το άσπρο άλογο δεν έβλεπε τη στιγμή να ξεκινήσει με το αφεντικό του για το χωράφι. Ανυπομονούσε να βρεθεί μια ώρα αρχύτερα κοντά στη λεύκα. Κι η λεύκα τις νύχτες που να κλείσει μάτι. Μετρούσε τις στιγμές που της φαίνονταν τώρα αιώνες και παρακάλαγε τον ήλιο να ανατείλει πιο νωρίς για να δει το άλογο να κατηφορίζει από τους πέρα λόφους. [...] Είχε ξεχάσει για τα καλά η λεύκα την μοναξιά. Και το άλογο τώρα ένιωθε μοναξιά σαν ήταν μακριά της, παρ’ όλο που  η παρέα δεν του έλειπε στο αγροτόσπιτο του αφεντικού. 
Όμως ένα πρωί το άλογο δε φάνηκε. Όσο και αν τέντωνε η λεύκα τα ψηλότερα κλαδιά της μήπως το δει να έρχεται από μακριά, τίποτα, τίποτα. Ούτε την άλλη μέρα φάνηκε, ούτε την παράλλη. Τότε κατάλαβε η λεύκα πως είχαν τελειώσει πια οι δουλειές στο διπλανό χωράφι και πως μ’ αυτές τελείωσαν οι όμορφες μέρες και η δική της ευτυχία.
«Πάει με τον καιρό θα με ξεχάσει το άσπρο άλογο», συλλογιζόταν κι η καρδιά της βάραινε σαν σίδερο. Σκέψεις παρόμοιες όμως έκανε και το άσπρο άλογο, που όλη τη μέρα δούλευε τώρα αλλού. Και τις νύχτες έμενε δεμένο μπροστά στην πόρτα του αγροτόσπιτου. «Αχ, η λεύκα θα νομίζει πως την ξέχασα». Και τα μάτια του πλημμύριζαν θλίψη. [...] Τώρα κατάλαβε πόσο βαθιά αγάπαγε την λεύκα. Και τι δεν θα έδινε να της έστελνε ένα μήνυμα, ένα σημάδι, πως δεν την ξέχασε, πως δεν το ήθελε να μένει μακριά της και άλλα τέτοια. 
[...] «Δεν το αντέχω άλλο, θα σπάσω το σχοινί. Η λεύκα με χρειάζεται και τη χρειάζομαι κι εγώ». Και μια και δυο σπάει το σχοινί και αρχίζει να καλπάζει ξέφρενα προς το λιβάδι. Πρόβαλε τότε ξαφνικά στο χειμωνιάτικο ουρανό ένα ολοστρόγγυλο πελώριο φεγγάρι που ασήμωσε τους γύρω λόφους. 
[...] Γρήγορο σαν τον άνεμο έφτασε κοντά της. Σηκώθηκε στα πισίνα του πόδια για να τη φιλήσει στο μάγουλο. 
Προσπάθησε και αυτή να σκύψει, γιατί το ήθελε και αυτή να φιλήσει το άλογο. Μα ο κορμός της κόντεψε να σπάσει. Δεν τα κατάφεραν. Ίσως μια άλλη φορά... Ύστερα ξάπλωσε το άλογο στα πόδια της και αυτή τίναξε τα κλαδιά της και του έριξε όσα φύλλα δεν της είχε πάρει ο χειμώνας για να το ζεστάνει. 
-Λεύκα μου τώρα έμεινες ολόγυμνη, θα ξεπαγιάσεις.
-Μην νοιάζεσαι, του απάντησε .Είμαι συνηθισμένη εγώ να περνάω το χειμώνα χωρίς την ασημένια φορεσιά μου. Στεναχωριέμαι μόνο που όταν με γνώρισες ήμουν φουντωτή και όμορφη...ενώ τώρα...
-Για μένα είσαι όμορφη όπως και να είσαι-τη διέκοψε το άλογο. Άλλωστε η άνοιξη θα σου φέρει καινούργια φορεσιά.
Εκείνη την στιγμή ακούστηκε από πάνω τους μια κοροϊδευτική βραχνή φωνή:
-Για δες, τι παράξενη, τι αταίριαστη αγάπη είναι πάλι και τούτη. Πάει χάλασε ο κόσμος. Ένα άλογο με μια λεύκα. Ας γελάσω...
Σήκωσαν τα μάτια τους και είδαν να περνάει ένα μαύρο κακομούτσουνο σύννεφο.
-Θα τρέξω να πω τα νέα και στα άλλα σύννεφα πίσω από τους λόφους να γελάσουμε με την ψυχή μας. Τέτοιο αστείο θέαμα έχω να δω πολύ καιρό, είπε το κακομούτσουνο σύννεφο και βιάστηκε να φύγει.[...]
-Χιλιάδες χρόνια ταξιδεύω πάνω στη γη, απ' τη μία της άκρη ως την άλλη. Είδαν πολλά τα μάτια μου. Πρώτη φορά μου συναντώ αγάπη τόσο όμορφη, τόσο ταιριαστή.
Ήταν το ολοστρόγγυλο φεγγάρι που είχε γλιστρήσει αθόρυβα από τον ουρανό και στάθηκε πάνω τους λούζοντας τα με ασημένιο φως.
[...]Την άλλη νύχτα όταν οι άνθρωποι κοιμόταν σ’ ολόκληρη την γη, της πρότεινε ένα μικρό περίπατο. Ξαφνιάστηκε η λεύκα.
-Περίπατο εγώ; Εγώ είμαι δέντρο. Το ξέχασες καλό μου άσπρο άλογο; Τα δέντρα μένουν ριζωμένα στην ίδια θέση.
-Το ξέρω μένουν ακίνητα γιατί κανένα ποτέ δεν δοκίμασε να περπατήσει. Μα είμαι σίγουρο πως μαζί μου θα κάνεις λίγα βήματα απόψε. Θα είσαι εσύ το πρώτο δέντρο που θα περπατήσει στη γη.
Κι έτσι έγινε. Ήταν υπέροχη εκείνη η νύχτα που η λεύκα περπάταγε καμαρωτά πλάι στο άσπρο της άλογο, κάτω από το ολοστρόγγυλο φεγγάρι. Ναι, ήταν εκεί και ο φίλος τους το φεγγάρι, που βγήκε επίτηδες να τους φωτίσει το δρόμο. Και απόψε έβαλε τα δυνατά του να γίνει πιο λαμπερό.
[...]Στο μεταξύ μπήκε η άνοιξη. Και τούτη τη φορά δώρισε στη λεύκα μια ασημένια φορεσιά που όμοια της δεν είχε ξαναφορέσει ποτέ λεύκα πάνω στη γη. Το άσπρο άλογο την καμάρωνε. [...] Τις νύχτες συνεχίζονταν οι περίπατοί τους. Και μια από αυτές τις νύχτες νάσου πάλι ο φίλος τους το φεγγάρι, τριγυρισμένο από εκατομμύρια αστέρια. Χαμήλωσε, χαμήλωσε, χαμήλωσε κι άλλο, ώσπου κάθισε στην κορυφή της λεύκας.
-Σας έφερα το δώρο σας, νάτο! Είπε χαρούμενα και τους έδειξε ένα κόκκινο σακούλι. Μου το έδωσε η καλή νεράιδα από το γειτονικό μου αστέρι. Μέσα του έχει μια μαγική χρυσόσκονη! Όταν τη ρίξω πάνω σας θα γίνετε και οι δυο σας ίδιοι. Δε θα είστε πια διαφορετικοί. Και θα χαρείτε έτσι την αγάπη σας χωρίς εμπόδια και πρόβλημα κανένα. Διαλέξτε: Θέλετε να ζήσετε σαν άλογα ή σαν λεύκες;
Και τότε όπως γίνετε στις πολύ μεγάλες αγάπες, του απάντησαν με μια φωνή, σαν να είχε διαβάσει ο ένας τη σκέψη του άλλου:
-Σε ευχαριστούμε, φεγγαράκι, για το δώρο σου, μα προτιμάμε να μείνουμε έτσι όπως είμαστε. Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι. Η αγάπη μας δε χρειάζεται τη μαγική χρυσόσκονη.
-Εγώ συνέχισε η λεύκα, ξέρω καλά πόσο αρέσει στο άσπρο μου άλογο να τρέχει ξέφρενο μακριά, να καλπάζει. Θα ήταν κρίμα να γίνει λεύκα και να ριζώσει. Εμένα πάλι δεν μ αρέσει να καλπάζω. Μου φτάνουν οι νυχτερινοί περίπατοι. Αντίθετα με ευχαριστεί να λικνίζομαι στο απαλό αεράκι.
-Έχει δίκιο η λεύκα μου, συμπλήρωσε το άλογο, θα ξεκουράζομαι στα πόδια της. Πάντα κοντά της θα γυρίζω. Για μας η αγάπη μας είναι τόσο ταιριαστή! Κι έτσι θα μείνουμε, εκείνη λεύκα, άλογο εγώ.
Και πριν προλάβει να τελειώσει τα λόγια του το άλογο, ένιωσε να ψηλώνουν τα πόδια του. Κι η λεύκα έσκυψε πρώτη φορά τόσο πολύ χωρίς πόνους στη μέση της. Έτσι έδωσαν το πρώτο τους φιλί..."
Αποσπάσματα από το παραμύθι του Χρήστου Μπουλώτη 
"Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας"

Και τα δικά μου:
Στην πρώτη ανάγνωση του παραμυθιού το πρώτο πράγμα που κράτησα και ο λόγος που ήθελα να το μοιραστώ ήταν οι λίγες γραμμές που έχω υπογραμμίσει πιο πάνω. Το μαύρο κακομούτσουνο σύννεφο. Μαύρο και άσχημο όπως οι κακοπροαίρετοι άνθρωποι που δεν έχουν παρά ένα κακό λόγο για όσα δεν μπορούν να φτάσουν. Παντού και πάντα υπάρχουν μαύρα σύννεφα και ποτέ δεν είναι μόνο ένα!
Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντάς το άρχισα να βρίσκω κι άλλα ενδιαφέροντα. Η ανάλυση του στο σημερινό μάθημα ήταν δυστυχώς εξαντλητική και προσπάθησα για την ώρα να την ξεχάσω. Προβλήματα ετερότητας και θεματικοί κύκλοι δεν με ενδιαφέρουν στην παρούσα φάση. Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο συγγραφέας και τι ήθελε να περάσει στα παιδιά (και όχι μόνο) και για την ώρα δεν με νοιάζει. 
Γιατί πολύ απλά εγώ δεν είδα κανένα πρόβλημα διαφορετικότητας παρά μία υπάρχουσα πραγματικότητα και καθόλα ταιριαστή. Δύο πρόσωπα με κάποιες διαφορές, εμφανείς και μη, που συμπληρώνουν το ένα το άλλο και είναι ευτυχισμένα. Και μαζί μ' αυτά οι κακοπροαίρετοι και οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι. 
Είναι θαύμα πώς η αγάπη και η αποδοχή του άλλου ως έχει μπορούν να οδηγήσουν σε ευτυχισμένο τέλος. Παρόλα αυτά δυστυχώς οι άνθρωποι συνήθως δεν έχουν το χρόνο και τη διάθεση να κατανοήσουν και να αποδεχτούν τους άλλους. Γι' αυτό και οι ανθρώπινες σχέσεις συχνά καταλήγουν σε "Βατερλό". Αν σκεφτούμε και λίγο τα λόγια των "μαύρων σύννεφων" στη ζωή μας τα πράγματα σαφώς χειροτερεύουν.
Το θέμα λοιπόν είναι να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας, να αποδεχόμαστε τους άλλους και να αγνοούμε αυτούς που κακοπροαίρετα κριτικάρουν εμάς και τις σχέσεις μας. Και τότε θα γίνουμε αν όχι ευτυχισμένοι (γιατί η πραγματικότητα δεν είναι παραμύθι!) σίγουρα περισσότερο χαρούμενοι!
Και για ακόμα μια φορά δικαιώνομαι ότι πολλά παραμύθια αλλιώς διαβάζονται από τα παιδιά και αλλιώς απ' τους μεγάλους κι απλά αναρωτιέμαι για ποιον από τους δύο έχουν γραφτεί! Κι αν έχω να πω κάτι στους "ΜΕΓΑΛΟΥΣ" που σνομπάρουν όλα αυτά είναι: ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ!

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

Κομμένα φτερά...



Μικρό παιδί στην πρώτη τάξη,
και το θυμάμαι σαν και τώρα,
μου είπε η μαμά μου «Θα 'σαι εντάξει!
Κάποτε φτάνει αυτή η ώρα!
Άσε το χέρι μου και μόνη σου προχώρα.
Ήρθε η στιγμή κάποιο σπουργίτι να πετάξει!».


Το 'ξερα πως ο ουρανός
δε θα με χώραγε εμένα
και χάθηκα μες στα παιδιά
για να μην πάρουν μυρωδιά
πως και τα δυο μου τα φτερά ήταν κομμένα!



Κι ήρθε η καρδιά να με διδάξει
το παραμύθι πως τελειώνει.
Μου 'πε «Μην κλαις θα είσαι εντάξει,
Είναι κακό να μένεις μόνη.
Ένα σπουργίτι δεν αντέχει τόσο χιόνι.
Μ' άλλα σπουργίτια μια φωλιά πρέπει να φτιάξει!».


Το 'ξερα πως ο ουρανός
δε θα με χώραγε εμένα
κι ήταν η σκέψη μου σωστή,
πετάνε φίλοι και γνωστοί
και τους κοιτάζω με τα δυο φτερά κομμένα!

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

Είναι το κάρμα (;)


Ποτέ δεν πίστευα πως στους καλούς ανθρώπους συμβαίνουν καλά πράγματα και στους κακούς κακά. Θεωρούσα πως η επιλογής της "μοίρας" είναι τυχαία! Σαν να μπαίνουν οι ζωές μας σε μια συνεχόμενη κλήρωση και κάποιος τραβάει για τις αποτυχίες, τις επιτυχίες μας, για όλα! Τελευταία όμως αρχίζω να αναθεωρώ γιατί βλέπω ανθρώπους που έχουν κάνει κακές πράξεις, κακές σκέψεις να τα "πληρώνουν".
Ο καθένας από εμάς, η ζωή του, είναι αποτέλεσμα των πράξεων, των σκέψεων, των συναισθημάτων του. Ναι, μπορεί στους καλούς ανθρώπους να συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Μα τα αντιμετωπίζουν με τόσο διαφορετικό τρόπο από τους άλλους! Η καλοσύνη είναι το μεγαλύτερο όπλο και δώρο στα χέρια των ανθρώπων. Και το πιο ισχυρό απέναντι σε κάθε τι κακό. Όμως δυστυχώς λίγοι είναι αυτοί που το χρησιμοποιούν καθαρό και ανιδιοτελές και ακόμα λιγότεροι αυτοί που πραγματικά το έχουν.
Δεν υπάρχει επιλεκτική καλοσύνη. Το ξέρω, το έχω δει, το έχω ακούσει, το έχω ζήσει. Όταν τη μία στιγμή φθονείς, καταριέσαι ή βρίζεις τον εχθρό σου την ακριβώς επόμενη μπορεί να κάνεις το ίδιο για το φίλο σου. Και φυσικά δεν είναι δυνατό να μας αρέσουν όλοι όμως δεν είναι απαραίτητο να χαλάς τη ζωή σου για να κάνεις κακό σε κάποιον ούτε και να τον γυροφέρνεις από συμφέρον την ίδια στιγμή που του έχεις σείρει τα εξ αμάξης.
Τόση κακία, τόσος φθόνος, τόση διπλωματία (εγώ το λέω διπροσωπία), τόση μικροψυχία υπάρχουν τριγύρω. Και συχνά ο λόγος δεν είναι προφανής. Έχω σιχαθεί! Δεν ξέρω αν είμαι εγώ καλή. Μπορεί να είμαι η χειρότερη. Και σίγουρα δεν είμαι η κατάλληλη για να κρίνω τους άλλους. Όμως είμαι αυτή που ρώτησα για πρώτη φορά "Γιατί μαμά ο κόσμος είναι τόσο κακός;" όταν ήμουν ήμουν 17 σαν να ήμουν 6!
Για κάποιους η αθωότητα και η καλοσύνη είναι προνόμια για άλλους ελαττώματα! Για  μένα είναι προνόμια. Μεγάλα προνόμια! Και στο κάτω κάτω η καλοσύνη τελικά έχει απίστευετες αντιστάσεις απέναντι στην κακία!

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Η συνταγή της ευτυχίας!

Τι είναι ευτυχία; Λένε κάτι στιγμιαίο, περαστικό και δύσκολο να την αποκτήσεις! Στιγμιαίο και περαστικο; Και δύσκολο; Σίγουρα όχι πολύ ενθαρρυντική περιγραφή για να την κυνηγήσεις. Παρόλα αυτά ποιος δεν θέλει να είναι ευτυχισμένος; Ξέρετε γιατί;
Θα σας πω εγώ τι είναι ευτυχία! Χρειάζεται μία μόνο στιγμή για να την αποκτήσεις. Μα δεν είναι στιγμιαία! Μπορεί από τη μία στιγμή στην άλλη να γίνει δυστυχία. Ξέρετε όλα αυτά τα τρομερά χτυπήματα της μοίρας που λένε και οι λάθος χειρισμοί των καταστάσεων. Κι όλα αυτά που συνήθως δεν είναι ανατρέψιμα. Μα όσο περνά απ' το δικό μας χέρι δεν είναι περαστική! Όσο για το δύσκολη, δεν είναι καθόλου δύσκολο να την αποκτήσεις γιατί πολύ απλά έρχεται ξαφνικά και απ' το πουθενά, χωρίς να την περιμένεις ή να την κυνηγάς. Δύσκολο είναι να την κρατήσεις και να την εδραιώσεις. Εκεί χάνουν οι άνθρωποι το παιχνίδι και τη λένε στιγμιαία και περαστική. Ξέρετε γιατί;
Γιατί είναι άπληστοι. Γιατί ποτέ δεν τους φτάνει το λίγο ή το πολύ και θέλουν πάντα περισσότερο. Γιατί δεν συνειδητοποιούν τι έχουν μες στα χέρια τους και φθονούν τους άλλους ακόμα κι αν αυτοί οι άλλοι έχουν λιγότερα. Πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος αν η καρδιά σου είναι μαύρη; Αν ζητάς πάντα να αρπάξεις το έχειν του άλλου, αν φθονείς τον άλλον; Πώς μπορείς να είσαι ευτυχισμένος αν αντί για να φτιάξεις και να κρατήσεις τη δική σου ευτυχία εποφθαλμιάς και κοιτάς να καταστρέψεις την ευτυχία του άλλου; Λυπάμαι τους ανθρώπους που είναι δυστυχισμένοι εξαιτίας του εαυτού τους.
Μεγαλώνουμε και νομίζουμε πως κάτι κάνουμε. Τίποτα! Κάθε μέρα σκέφτομαι "Να ξεχάσω να μεγαλώσω! Να μην γίνω σαν τους άλλους "μεγάλους"!". Δεν ξέρω αν έχω πολλά ή λίγα, περισσότερα ή λιγότερα από τους άλλους και πώς ορίζονται αυτά τα περισσότερα ή λιγότερα. Όμως σίγουρα ξέρω ότι είμαι ευτυχισμένη. Γιατί όταν χαμογελάω ξέρω το γιατί! Γιατί δεν μισώ και δεν φθονώ κανέναν! Γιατί ακόμα κι όταν γίνομαι κακιά είμαι παιδί και το μετανιώνω! Γιατί έχω "ξεχάσει" να μεγαλώσω όπως οι άλλοι!
Το κλειδί είναι να ευχόμαστε να έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε και όχι ό,τι θέλουμε! Γιατί πολλές φορές αυτά που θέλουμε βλάπτουν εμάς (χωρίς να το ξέρουμε) ή τους άλλους (χωρίς να μας νοιάζει). Ευτυχισμένος είναι αυτός που θέλει ό,τι πραγματικά χρειάζεται και μπορεί να έχει!
Τελικά η χαρά είναι το προνόμιο των πολλών μα η ευτυχία είναι το προνόμιο των λίγων (δυστυχώς)!

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Απολογία...(!)



Εξαφανίστηκα από εδώ γύρω καιρό τώρα... Μήνες... Και τώρα ήρθε η ώρα για την απολογία! Απολογία σε ποιον; Στον εαυτό μου; Πώς έμεινα τόσο καιρό χωρίς να μου μιλήσω; Χωρίς να κοιτάξω μέσα μου; Ο καιρός περνάει κι εγώ κάτι έχω πάθει! Τι μου συμβαίνει; Ούτε κι εγώ ξέρω τι να απαντήσω.
Μήνες τώρα έχουν συμβεί πολλά. Η ζωή μου σε πράξεις. Πολλές πράξεις! Αλλά εγώ μένω άπρακτη κι η ψυχή μου απούσα! Τι μου συμβαίνει; Πάω από το κακό στο χειρότερο νομίζω. Συχνα δεν με αναγνωρίζω! Με κοιτάω στον καθρέφτη και με ρωτάω "Τι νομίζεις ότι κάνεις ηλίθια;". Γίνομαι ξένη. Φοβάμαι. Γίνομαι αδύναμη!
Πού είμαι εγώ; Εγώ που πάντα έλεγα ότι θα είμαι δυνατή, θα τα καταφέρω, θα τα αντιμετωπίσω όλα, θα τη βρω την άκρη, δεν  θα εξαρτώμαι από κανέναν κι από τίποτα... Και τώρα τι; Εξαρτώμαι... από σένα, σχεδόν απόλυτα! Δεν φταις εσύ! Άφηνα τα γεγονότα, τους ανθρώπους να με προσπερνάνε και όλα αυτά μέσα μου μεγάλωναν κάθε μέρα μέχρι που με έπνιξαν. Ήσουν ό,τι ακριβώς μου έλειπε, ό,τι χρειαζόμουν. Και αφέθηκα... Μα αυτά τα μέσα τότε βρήκαν διέξοδο... και με κατασπάραξαν. 
Είναι φορές που νιώθω ότι σε εκμεταλλεύομαι! Εκμεταλλεύομαι τη δική σου αδυναμία, τη μοναδική σου αδυναμία και νιώθω απαίσια. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν νιώθω. Παρά μόνο όταν είσαι δίπλα μου, γύρω μου. Δεν φαντάζεσαι πόσο φοβάμαι μόνη! Δεν φαντάζεσαι πόσο δεν αντέχω να νιώθω πως το παιχνίδι έχει χαθεί και ότι δεν ξέρω πως να κερδίσω το χρόνο!
Κι είναι κι αυτά τα ηλιοβασιλέματα. Τα πιο ξαφνικά, τα πιο χρωματιστά που τα περνάω μακριά σου. Βλέπω συχνά τον ήλιο να χάνεται στη θάλασσα μα πάντα με τη λάθος ανθρώπους. Και μετά το ουράνιο τόξο. Το πρώτο κανονικό μου ουράνιο τόξο. Και τι σημασία έχουν όλα αυτά. Τι αξία έχει να στα δείξω σε μια οθόνη ή ένα χαρτί. Το θέμα είναι να τα δεις κι εσύ. Τα μάτια σου δίνουν την αξία.
Μου έλεγες ότι στην άκρη του ουράνιου τόξου υπάρχουν θησαυροί κι εγώ σου είπα ότι δεν τους είδα όμως τον έχω βρει τον δικό μου θησαυρό. Όμως το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω πολλές φορές να τον εκτιμάω και να τον διαχειρίζομαι! Όταν ήμουν μικρή νόμιζα ότι το ουράνιο τόξο ήταν μια γέφυρα και ήθελα να την περπατήσω κι εσύ έψαχνες θησαυρούς! Μάταια; Τίποτα δεν είναι μάταιο! Αρκεί να είσαι εσύ εκεί γύρω! Τότε ακόμα κι ένας σβηστός ήλιος που χάνεται στον βούρκο μπορεί να γίνει το ομορφότερο ηλιοβασίλεμα!
Μα ζούμε μακριά και χάνουμε επεισόδια από τις ζωές μας και στιγμές σημαντικές σαν τα ηλιοβασιλέματά μου. Όμως ταυτόχρονα είμαστε κι οι δυο πάντα εκεί, συνάντηση που λίγοι μπορούν να καταλάβουν. Ακόμα κι αν σε λίγο έχω περισσότερες "ευκαιρίες ζωής", περισσότερες επιλογές, ακόμα κι αν η δική σου μέρα γίνει άχαρη και μονότονη εμένα απλά μου φτάνει αν σε βλέπω να κοιμάσαι και να ξυπνάς, αν είμαι εκεί κοντά ακόμα και στις κακές στιγμές σου. Την καρδιά σου θα την ακούω όσο μακριά κι αν πας όμως τα μάτια σου δεν θα μπορώ να τα δω. Μακάρι να μπορούσα.
Είναι μια στιγμή πολύ μικρή που παύεις να έχεις πια δικαιώματα και φορτώνεσαι ευθύνες και υποχρεώσεις ασήκωτες, σημαντικές. Μεγαλώνεις... Έτσι απλά. Μια πολύ μικρή στιγμή! Και τη στιγμή αυτή εγώ διαλύομαι. Λάθος ώρα. Πάντα λάθος ώρα. Σε ποια πόδια να σταθώ αν τα δικά μου έχουν σπάσει; 
Σκόρπια... Όλα σκόρπια... Λέξεις, πράξεις, αισθήματα... Σκόρπια και πώς να τα μαζεψεις; Πώς να βεις την άκρη; Ποια είναι η άκρη; Μα ακόμα κι αν όλα μοιάζουν κουβάρι ακόμα κι αν νιώθω να με έχω χάσει, από αμέλεια, θα τα καταφέρω. Χάρη σε σένα είμαι ακόμα εδώ και μπορώ να τα καταφέρω. Όλα... Μα είναι αλήθεια πως κίνητρο μου δίνουν κι αυτοί που με αμφισβητούν. Αυτοί που ποτέ δεν πίστεψαν σε 'μένα, σε 'μας. Γιατί αυτοί απλά δεν μπορούν. Κι είναι δικό τους θέμα κι ίσως να τους λυπάμαι λίγο.
Ξέρεις κάτι; Αν η ζωή είναι "ταξίδι" η δική μου είναι "ταξίδια", πολλά ταξίδια! Και ντρέπομαι αν έχω πει πως μένουν όλα ίδια!   
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...