Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Albatross


Πολλὲς φορὲς οἱ ναυτικοί, τὴν ὥρα νὰ περνᾶνε,
πιάνουν τοὺς ἄλμπατρους -πουλιὰ τῆς θάλασσας τρανά-
ποὺ ράθυμα, σὰ σύντροφοι τοῦ ταξιδιοῦ, ἀκλουθᾶνε
τὸ πλοῖο ποὺ μὲς στὰ βάραθρα γλυστράει, τὰ πικρά.

Μὰ μόλις σκλαβωμένα κεῖ στὴ κουπαστὴ τὰ δέσουν,
οἱ βασιλιάδες τ᾿ οὐρανοῦ, σκυφτοὶ κι ἄχαροι πιά,
τ᾿ ἄσπρα μεγάλα τους φτερὰ τ᾿ ἀφήνουνε νὰ πέσουν,
καὶ στὰ πλευρά τους θλιβερὰ νὰ σέρνουνται κουπιά.

Αὐτοὶ ποὺ ῾ν᾿ τόσον ὄμορφοι, τὰ σύννεφα σὰ σκίζουν,
πὼς εἶναι τώρα κωμικοὶ κι ἄσκημοι καὶ δειλοί!
Ἄλλοι μὲ πίπες ἀναφτὲς τὰ ράμφη τους κεντρίζουν,
κι ἄλλοι, γιὰ νὰ τοὺς μιμηθοῦν, πηδᾶνε σὰ κουτσοί.

Μ᾿ αὐτοὺς τοὺς νεφοπρίγκηπες κι ὁ Ποιητὴς πὼς μοιάζει!
δὲ σκιάζεται τὶς σαϊτιές, τὶς θύελλες ἀψηφᾶ·
μὰ ξένος μὲς στὸν κόσμο αὐτὸ ποὺ γύρω του χουγιάζει,
σκοντάφτει ἀπ᾿ τὰ γιγάντιά του φτερὰ σὰ περπατᾶ.

(Charles Baudelaire, 1821-1867)

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Η κατάρα(;)

"Η μεγαλύτερη βλακεία  των ανθρώπων είναι που ελπίζουν!" 
είχε πει κάποτε ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. 
Εγώ από την άλλη το βλέπω ευλογία και κατάρα μαζί. 


Είμαι ώρες ώρες υπερ-αισιόδοξη αλλά δεν ξέρω αν αυτό βγαίνει πάντα σε καλό. Η ελπίδα και κατ' επέκταση η αισιοδοξία μας κάνουν από μία άποψη αποφασιστικούς, μαχητικούς. Όταν προσδοκάς το καλύτερο παλεύεις και για το καλύτερο. Έχεις αυτοπεποίθηση και νιώθεις ότι αυτό σου ανήκει. Το αν θα πετύχεις ή όχι είναι μια τελείως άλλη ιστορία. Εσύ απλά ελπίζεις και προχωράς.

Υπάρχουν βέβαια δύο κατηγορίες ανθρώπων που ελπίζουν. Οι μαχητικοί και οι μοιρολάτρες. Οι πρώτοι είναι αποφασισμένοι πως αυτό το καλύτερο τους ανήκει και ακόμα και μπροστά σε τεράστιες αποτυχίες δεν διστάζουν να το περιμένουν και να το διεκδικούν. Οι δεύτεροι απλά ελπίζουν και αν τελικά τα πράγματα δεν έρθουν όπως ήθελαν λένε την κλασσική ατάκα: "Μάλλον έτσι έπρεπε να γίνει.". Ξέρετε η μοίρα και το σύμπαν και η αρμονία και αυτά που μας ορίζουν και όλα αυτά τα "ωραία" που λένε οι άνθρωποι για να κουκουλώσουν την αποτυχία, την ήττα. Όλα είναι πεπρωμένο λοιπόν. 

Τολμώ να ομολογήσω πως με είχε ενοχλήσει ιδιαίτερα αυτή η παραδοχή ότι η ελπίδα είναι μια βλακεία και μισή και ότι οι άνθρωποι είναι χαζοί που ελπίζουν. Προφανώς έχουμε μια διαφορετική οπτική της ελπίδας. Ίσως να μην είχαμε σκεφτεί και οι δύο αυτές τις δύο κατηγορίες των ανθρώπων. Από την άλλη είχα θυμώσει τότε. Ήμουν μόλις 17 και πώς μπορείς να λες σε ένα νέο άνθρωπο ότι η ελπίδα είναι χαζομάρα. Αφού τα υλικά του κόσμου μας τώρα που είμαστε νέοι είναι όνειρα και ελπίδα.

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, μόλις τρία. Μα κατάλαβα ότι αυτή η ελπίδα που έμοιαζε τόσο ιδανική κάποτε, μια ρομαντική αξία κατά κάποιο τρόπο, είχε και την αρνητική της όψη. Όπως και όλα τα πράγματα άλλωστε. Τίποτα δεν είναι ιδανικό, τίποτα δεν είναι ρόδινο. Κι αν σαν άνθρωποι έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε το κάνουμε γιατί διαφορετικά θα τρελαθούμε. Αλλά παίρνοντας απόσταση και βλέποντας τα πράγματα καθαρά και λογικά τα βλέπεις τα στραβά. Είναι ακριβώς το ίδιο με τις σπαζοκεφαλιές που σου δίνουν δυο εικόνες και σου λένε "Βρες τις διαφορές". 

Έτσι και η ελπίδα λοιπόν έχει την καλή και την κακή της όψη. Η καλή είναι η μαχητικότητα και η αισιοδοξία που μερικές φορές σου προσφέρει. Η προσμονή για το αύριο, η αποφασιστικότητα για το καλύτερο. Έτσι τη θέλω τουλάχιστον εγώ, σωτηρία. Είναι η σωτηρία όταν πέφτεις χαμηλά. Αυτό που σε τραβάει στην επιφάνεια όταν νιώσεις ότι βουλιάζεις. Ελπίδα και όνειρα, τα "οικοδομικά" υλικά του ρομαντικού μας κόσμου. 

Η κακή της όψη από την άλλη φαίνεται όταν το παρακάνεις ή όταν παρερμηνεύεις τα σημάδια και τελικά αποτυγχάνεις. Όταν ελπίζεις άσκοπα ή είσαι υπερβολικά αισιόδοξος. Γιατί είναι διαφορετικό να προσπαθείς για κάτι καλύτερο από το να ελπίζεις για κάτι ήδη τελειωμένο. Πρέπει απλά να είσαι ευέλικτος και οι προσδοκίες σου να ανανεώνονται. Αν μένεις στάσιμος και εμμένεις σε συνεχείς αποτυχίες σου δημιουργείται η εντύπωση ότι μάλλον δεν έχει ουσία να ελπίζεις. Η πλήρης απογοήτευση. Αν αλλάξεις τακτική και στόχο όμως;

Και τελικά ίσως έχω καταλάβει τι σημαίνει ότι η ελπίδα είμαι μια χαζομάρα. Ίσως να είναι η ωμή έκφραση όλων των παραπάνω. Πάντως συνεχίζω να επιμένω πως πάντα αξίζει να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε και πως τίποτα δεν είναι αδύνατο να συμβεί. Και είμαι μικρή ακόμα για να εγκαταλείψω αυτή μου την πεποίθηση.

Άλλωστε όλοι για μια ελπίδα ζούμε!

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Τα δοκάρια στο γρασίδι περιμένουν τα παιδιά...

Συναυλία Πυξ Λαξ, ΟΑΚΑ, 13/07/2011

Η ώρα ήταν 8 και λίγο όταν φτάσαμε στο ΟΑΚΑ (Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών αν δεν κάνω λάθος;). Ναι, αργήσαμε λίγο και γινόταν πανικός. Γύρω στις 8.30 ήταν που μπαίναμε στην αρένα για να περιμένουμε την έναρξη της συναυλίας. Ε βέβαια γκρίνιαξα λίγο που καθυστερήσαμε αλλά μπαίνοντας μου πέρασε.
Κι εκεί μόνο γρασίδι δεν είχε. Το είχαν σκεπάσει με κάτι απαίσια, βρώμικα πλαστικά, γιατί λέει κοστίζει πολύ. Απογοητεύτηκα... Κι εγώ που νόμιζα ότι θα κάναμε όλοι μαζί πικ νικ περιμένοντας να αρχίσει η συναυλία (πλακίτσα..)! Εν ολίγοις ούτε γρασίδι ούτε δοκάρια μας περίμεναν αλλά μ' αρέσει αυτός ο τίτλος, τι να κάνουμε τώρα. Και ακόμα να σημειώσω ότι αυτό το τραγούδι δεν ακούστηκε χθες αλλά, επαναλαμβάνω, μου αρέσει ο τίτλος κι αν είχε γρασίδι έστω θα ήταν ταιριαστός με την περίσταση.
Είχε γίνει ο αγωνιστικός χώρος που λες ένας τεραστιότατος καναπές. Καθίσαμε, μετά τις προμήθειες εννοείται στο "πάτωμα" και περιμέναμε. Δεν μπορώ να πω πως η αναμονή ήταν κουραστική αλλά μη με ρωτήσετε και τι ακριβώς έκανα. Δεν τα θυμάμαι και όλα.
Και γύρω στις 9 και σκάει μύτη ένας φωτογράφος στη σκηνή και αρχίζουν όλοι να χειροκροτούν. Κι εγώ η πανέξυπνη που ως συνήθως τα πετάω κάτι τέτοια διαμάντια ρωτάω "Βγήκαν;". Να σημειωθεί εδώ ότι οι προβολείς ήταν ακόμα ανοιχτοί. Και ξαναλέω και πάλι η έξυπνη "Μα είδα τον Πλιάτσικα...". Τελικά ήταν ο φωτογράφος. Απλά βάλε λίγο την απόσταση, λίγο τη γκαβομάρα μου, λίγο το IQ μπιφτεκιού είδα το φωτογράφο Πλιάτσικα.
Και ξαφνικά, στις 10 παρά 25 πρέπει να ήταν, σβήνουν τα φώτα και αρχίζει το καρδιογράφημα να παίζει στο video wall. Και μετά έρχεται και η αντίστροφη μέτρηση. Και ιδού η έναρξη της πολυαναμενόμενης συναυλίας με το "μοναξιά μου όλα". Εκεί άρχισαν όλα!


video

Η πιο συγκινητική και ανατριχιαστική στιγμή της βραδιάς ήταν όταν ο Μάνος Ξυδούς "εμφανίστηκε" στο video wall για να τραγουδήσει "Εσύ εκεί". (Δυστυχώς το βίντεο που τράβηξα σ' αυτό το σημείο είναι πολύ άθλιο οπότε δεν υπάρχει λόγος να το ανεβάσω).
Και τελικά η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε και γύρω στις 12 η συναυλία τελειώνει. Αμ δε που τελείωσε! Η συναυλία τελείωσε στις 12.20 περίπου γιατί σαν παιδιά και εμείς θέλαμε κι άλλο. Όχι ότι μας έφτασε το 20λεπτο. Και τελικά η λήξη έγινε με την "Πυξίδα" αφιερωμένη σε όλους μας και ευχαριστίες προς όλους εμάς που ήμασταν εκεί. Μα κάθε φορά που άκουγα "Σας ευχαριστούμε πολύ!" ένιωθα ότι ήθελα να φωνάξω "Εμείς σας ευχαριστούμε!".

video

Τελειώνοντας λοιπόν ο αγωνιστικός χώρος είχε μετατραπεί σε ένα απέραντο αχούρι. Και εδώ φαίνεται το πρόσωπο του νεο-ελληναρά. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα! Και αφού χαθήκαμε μέσα κι έξω από το ΟΑΚΑ, περπατήσαμε και περπατήσαμε μία ώρα μετά ήμουν σπιτάκι μου. Αλλά για να είμαι ειλικρινής όσο κουρασμένη και να ήμουν άλλο ένα τριωράκι το καθόμουν χωρίς διαμαρτυρία. Γιατί είχαν τόσα να πουν ακόμα!
Η τελευταία γεύση από τη συναυλία μπορώ να πω ότι ήταν γλυκιά πέρα τα μικρά παρατραγουδάκια (όπως ένας ξυλάγγουρος 2 μέτρα μπροστά μου που όχι μόνο δεν με άφηνε να δω αλλά έδειχνε να βαριέται κιόλας, ένα μπουκαλάκι που μου ήρθε στο κεφάλι, αλλά μην ανησυχείτε δεν κινδυνεύω να χαζέψω περισσότερο).
Κι ακόμα εμείς οι νέοι στην αρένα ήμασταν πιο υποτονικοί από τους "παλαίμαχους" των κερκίδων, σύμφωνα πάντα με πληροφορίες. Θέλετε ότι δεν ξέρουμε τόσα από πυξ λαξ όντας μικροί, θέλετε ότι η απουσία τόσων χρόνων έκαναν τη συγκίνηση πιο έντονη από τα υπόλοιπα, πάντως στην αρχή δεν την έλεγες πολύ δυναμική τη συναυλία. Μετά βέβαια κι εγώ η ίδια απορώ πως μου έμεινε φωνή για να μιλάω. 
Ελπίζουμε βέβαια σε ένα θαύμα και σε άλλες τέτοιες επανενώσεις μια και χθες φάνηκε πόσο διαχρονικά είναι τραγούδια τους που μετράνε και πάνω από μια δεκαετία.
video

Σας ευχαριστούμε!


Υ.Γ. Δείξτε λίγη κατανόηση στα βίντεο, γιατί σαν καμεραμάν είμαι λίγο ανάπηρη και ακόμα η κάμερά μου είναι λίγο καμμένη κι αυτή και ο ήχος είναι άστα να πάνε. Πάντως εγώ την προσπάθεια την έκανα για χάρη σας! 
Έχω επίσης να επισημάνω πως η σκηνοθεσία της συναυλίας (σε αντίθεση με τη δική μου) για τα δικά μου άπειρα μάτια ήταν εξαιρετική. Οι εικόνες από τις παλαιότερες συναυλίες, τα videoclip και γενικά τις παλιές καλές εποχές των πυξ λαξ φόρτιζαν ακόμα περισσότερο την ατμόσφαιρα και μας θύμισαν αυτά που εμείς δεν προλάβαμε να ζήσουμε. 

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Στο πουθενά(!)

Είναι λίγες οι φορές που γράφω εδώ απευθείας για μένα. Μα τώρα περνάω φάση, πολύ δύσκολη θα έλεγα, και είναι μάλλον κάτι περισσότερο από ανάγκη. Ίσως πολλοί το διαβάσουν μα λίγους θα νοιάξει, μπορεί και κανέναν απολύτως. 

Είναι ο τελευταίος καιρός που νιώθω σαν να είμαι πάνω σε κινούμενη άμμο και συνεχώς να βουλιάζω. Ίσως να είναι και ένας χρόνος τώρα. Η διάθεσή μου έχει πέσει κατακόρυφα. Το ενδιαφέρον μου για οτιδήποτε έχει πάει περίπατο. Η αισιοδοξία μου έχει πιάσει σχεδόν πάτο. Κι εγώ ίσως μαζί της. Η αυτοκριτική μου μάλλον είναι κάτι περισσότερο από σκληρή. Ίσως η καταπίεση να προέρχεται και από μέσα μου. 

Το χαζοχαρούμενο κοριτσάκι που κάνει συνεχώς βλακείες, χορεύει μέσα στη μέση του δρόμου, περιαυτολογεί συνεχώς κάνοντας πλάκα για το πόσο "όμορφη" και "έξυπνη" είναι δεν είναι και τόσο αυτό που φαίνεται. Είναι στιγμές που νιώθω τόσο μόνη μου. Που έχω ανάγκη να ακούσω αυτό το απλό "Πώς είσαι; Τι κάνεις;" χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Είναι φορές που το κρεβάτι μου και το ταβάνι είναι τόσο ιδανική παρέα που τρομάζω. Μπορώ να περάσω ατέλειωτη ώρα έτσι μέχρι που κάτι να με βγάλει από την αδράνεια. Πάντα υπάρχει κάτι να με βγάλει από την αδράνεια, καλό ή κακό. 

Και είναι και αυτή η απραξία τελευταία. Ήθελα να δουλέψω τόσο αυτό το καλοκαίρι. Περισσότερο για να ασχολούμαι με κάτι. Μα μου λείπει η διάθεση να τρέξω. Και έμεινα μόνο στο "όχι δεν υπάρχει καμία δουλειά για μένα σ' αυτή τη φάση". Και έτσι τα πιο δημιουργικά πράγματα που κάνω είναι να μαζεύω συνεχώς και να πλένω πιάτα για να απασχολούμαι. 

Έχω χάσει κάθε ενδιαφέρον και για τα πράγματα που μου έδιναν παλιότερα χαρά, για πράγματα που δεν μου επέβαλε κανείς. Ακόμα και γι' αυτό που κάνω τώρα. Είναι φορές που νιώθω ότι το κάνω αγγαρεία. Μπορεί να μην είναι όντως έτσι αλλά είναι αυτή η αίσθηση "βαριέμαι μέχρι και που αναπνέω". 

Αν είναι κάτι που δεν μπορώ καθόλου είναι οι νωχελικοί και τεμπέληδες άνθρωποι. Αυτοί που είναι αργόσχολοι, ανοργάνωτοι, ασυνεπείς και όλη τους η μέρα περνά κενά και ανούσια. Και νομίζω πως έχω γίνει ακριβώς αυτό. Τραγική ειρωνεία(;).

Και είναι και αυτή η αφόρητη μοναξιά, εσωτερική ή εξωτερική δεν έχει σημασία. Από εσωστρεφής που ήμουν έχω γίνει αντικοινωνική νιώθω. Λες και δεν έχω κουράγιο και διάθεση να κρατήσω τους άλλους κοντά μου. Ούτε καν να τους κάνω να με δουν με συμπάθεια. Ίσως με τις σχέσεις μου, κυρίως τις φιλικές, να είμαι αμελής τόσο που να φαίνομαι συμφεροντολόγα. Έτσι διώχνω άτομα από κοντά μου. Όχι γιατί το θέλω αλλά γιατί δεν το παίρνω χαμπάρι. Και μετά είναι στιγμές που γνωρίζω άτομα και με παίρνουν με στραβό μάτι. Δεν ξέρω αν κάνω και τι κάνω στραβά αλλά με βάζουν στο τρυπάκι να σκεφτώ "Μα καλά είμαι τόσο σάπια που δεν με πάει κανείς;". Μα τόσο σάπια;

Το θέμα είναι πως νιώθω ότι έχω αυτογνωσία. Δεν είμαι κακή ούτε πολλά άλλα πράγματα. Μόνο που είμαι λίγο "ιδιαίτερη", όπως μου λένε, λίγο δύσκολη, δυσπρόσιτη αν θέλετε. Δυστυχώς όμως αν όχι κανένας πολύ λίγοι είναι αυτοί που έχουν τη διάθεση και θα διαθέσουν το χρόνο να δουν τι πραγματικά είσαι. Να πάνε λίγο παραπέρα από αυτό το "δύσκολος άνθρωπος". Ίσως ούτε κι εγώ να το έκανα εδώ που τα λέμε. Κοιτάνε την επιφάνεια. Δεν τους κάνεις; Ε δεν δυσκολεύονται και καθόλου να σε θάψουν 10 μέτρα κάτω από τη γη. Χωρίς όμως να διανοούνται ότι όντως σε "θάβουν".

Πάντα φοβόμουν μην μείνω μόνη μου, χωρίς καθόλου φίλους. Και φοβάμαι ότι έχω αρχίσει να το πετυχαίνω σιγά σιγά. Κι άλλη τραγική ειρωνεία. Έχω τρομάξει. Θέλω να βγω κάπου έξω να σταθώ  ανάμεσα στον κόσμο και να φωνάξω "Είμαι κι εγώ εδώ!"...

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

"Στον τόπο μου είμαι τέλεια ξένος"

Πλάι στην βρύση πεθαίνω διψασμένος
Καίω σα φωτιά και τρέμω -τουρτουρώ
Στον τόπο μου ενώ ζω, είμαι τέλεια ξένος
Κοντά στη στιά τα δόντια κουρταλώ
Σα σκούληκας γυμνός στολή φορώ
Γελώντας κλαίω χωρίς ελπίδα πια
Κουράγιο παίρνω απ’ την απελπισιά
Χαίρουμαι, κι όμως δεν έχω χαρές
Θεριό είμαι δίχως δύναμη καμιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Στ’ αβέβαιο πάντα βρίσκω τ’ “ορισμένως”
Το ξάστερο το βλέπω σκοτεινό
Διστάζω για ό,τι πλέρια είμαι πεισμένος
Για κάθε ξαφνικό φιλοσοφώ
Κερδίζω και χαμένος θε να βγω
Όταν χαράζει λέω «καλή νυχτιά!»
Ξαπλώνω, λέω: «θα φάω καμιά βροντιά!»
Είμαι πλούσιος κι όλο έχω αδεκαριές
Μαγκούφης, καρτερώ κληρονομιά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές

Έγνοιες δεν έχω κι είμαι ιδεασμένος
Πλούτια να βρω, μα δεν το επιθυμώ
Απ’ όσους με παινάνε προσβαλμένος
Και κοροϊδεύω ό,τι είναι σοβαρό
Φίλο έχω όποιον με πείσει πως γλυκό
κελάδημα είν’ της κάργιας η σκουξιά
Για όποιον με βλάφτει λέω πως μ’ αγαπά
Το ίδιο μου είναι κι οι αλήθειες κι οι ψευτιές
Τα ξέρω όλα, δε νιώθω τόσο δα
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.

Πρίγκιπα μου μακρόθυμε, καμιά
γνώση δεν έχω και μυαλό σταλιά
Μα υπακούω στους νόμους. Τι άλλο θες;
Πώς; Τους μιστούς να πάρω, είπες, ξανά
Καλόδεχτος, διωγμένος με κλοτσιές.



(Francois Villon, 1431-1463)

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Εμείς οι καταραμένοι(!)


Ας συστηθούμε λοιπόν... Γεννηθήκαμε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '80, ίσως και νωρίτερα, έως και τις αρχές της δεκαετίας του '90. Και τώρα είμαστε κάτι παραπάνω από 20 ή κάτι λιγότερο.

Δεν μας συνέβη τίποτα συνταρακτικό, τίποτα σπουδαίο. Μεγαλώσαμε ήρεμα, χαλαρά, χωρίς πολέμους χωρίς συγκρούσεις, χωρίς μάχες γι' αυτά που πραγματικά στερηθήκαμε. Και τελικά μείναμε χωρίς ιδανικά(;).

Όταν η απογοήτευση σου χτυπάει την πόρτα, όταν σε έμαθαν να απογοητεύεσαι και να μην αντιδράς σε τίποτα, γιατί τίποτα δεν σε έχουν αφήσει να πάρεις χαμπάρι ότι είναι στραβό, τότε δεν σου μένει και τίποτα να διεκδικήσεις. Δεν υπάρχει λόγος να αντιδράσεις στο τίποτα. Κι έτσι μείναμε στις εφηβικές ψευτο-επαναστάσεις και τις εκρήξεις μας, τις άνευ αιτίας, χάνοντας ανούσια ενέργεια και παίρνοντας απανωτές αποβολές από την τάξη. Κι εγώ έχω αποβληθεί κι εσύ κι ο άλλος γιατί νομίζαμε ότι κάτι κάναμε. Μα τελικά... ΜΠΟΥΡΔΕΣ!

Και τα χρόνια περνάνε και αρχίζεις να συνειδητοποιείς, αφού βέβαια φύγεις από τη γυάλα της μαμάς, ότι αυτό είναι στραβό... Α, κι εκείνο είναι στραβό... Κι εκείνο εκεί είναι λάθος και δεν μ' αρέσει. Κι εσύ τι κάνεις; Τίποτα; ΤΙΠΟΤΑ; Σου έχουν δέσει τα χέρια; Έχουν πατήσει το off στο μυαλό σου και δεν μπορείς να σκεφτείς; Και τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι; Θα μείνεις πάλι με σταυρωμένα χέρια;

Ξέρεις γιατί είμαστε καταραμένοι; Όχι γιατί δεν έχουμε ιδανικά ούτε γιατί δεν αξιωθήκαμε να σώσουμε αυτή τη χώρα από κάποιον εχθρό. Λοιπόν να η ΧΩΡΑ να και ο ΕΧΘΡΟΣ. Εσύ όμως πού είσαι;

Ξύπνα! Κάνε κάτι! Τα όνειρα και τα ιδανικά σου δεν θα έρθουν να σου χτυπήσουν την πόρτα. Ψάξε, βρες, ονειρέψου.... ΠΑΛΕΨΕ ΤΟ! Σε κάνανε για λίγο να πιστέψεις πως είσαι ζώο; Μα δεν είναι έτσι. Βρες τέλος πάντων αυτό το on και βάλε πάλι σε λειτουργία το μυαλό σου, γιατί το χρειαζόμαστε!

Και το σημαντικότερο είναι να μην κατηγορείς τους άλλους. Δεν φταίνε αυτοί, αυτοί την πάρτη τους κοιτάνε. Το πρόβλημα είναι ότι κι εμείς κάναμε το ίδιο. Κοιτούσαμε την πάρτη τους! Μα αυτό πρέπει να αλλάξει. Ήρθε η ώρα να πετάξουμε την κατάρα από πάνω μας και να τη ρίξουμε εκεί που ανήκει, στα ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!


~Σ' ευχαριστώ πολύ Λευκή Φλου γι' αυτό!~   

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Σκόρπια...

Μετά από μία μικρή περίοδο απραξίας είμαι και πάλι εδώ! Το μυαλό μου για όλο αυτό το μήνα υποβλήθηκε ως επί το πλείστον στα βασανιστήρια των πανεπιστημιακών φανφαρονισμών και της επιστημονικής πολυλογίας. Κλασσικά ατελείωτα πανεπιστημιακά συγγράμματα με λίγα ίχνη από πρακτική χρησιμότητα που πρέπει να χωρέσουν όπως όπως μέσα στο κεφάλι μου. Έστω για τις δύο τρεις μέρες που μεσολαβούν πριν την εξέταση του μαθήματος. 
Σπουδάζουμε κάτι που ίσως μας αρέσει και ίσως ακολουθούμε και το αντίστοιχο επάγγελμα χωρίς όμως καμία ουσιαστική και απτή γνώση. Μέσα σε λίγα χρόνια διαβάζουμε τόμους ολόκληρους και τι από αυτά μας μένει τελικά; Ίσα ίσα για τις δυο τρεις μέρες που μεσολαβούν πριν την εξέταση... Αυτό περιμέναμε; Αυτό ζητούσαμε; Να μπούμε σε ένα πανεπιστήμιο που θα μας δίνει γνώσεις για δυο τρεις μέρες; Που θα μας δίνει άπειρες και ίσως και άχρηστες πληροφορίες χωρίς ουσία τις οποίες θα βλέπουμε μόνο σαν εργαλείο για να περάσουμε τις εξετάσεις; Ήθελα να σπουδάσω κάτι που μου αρέσει για να μπω σε ένα τυπικό σύστημα σχολικής αξιολόγησης που βλέπει τη γνώση, τη χρήσιμη για  μένα γνώση, χρησιμοθηρικά; Και σε ποια εποχή; Τώρα; Που επικρατεί σχεδόν απόλυτη αναξιοκρατία; 
Σε αυτή τη εποχή που θα τελειώσω τη σχολή και ίσως κάνω αυτό που πάντα ήθελα αλλά θα πεινάσω. Που θα νιώθω χαρούμενη όταν είμαι σωστή στο "λειτούργημά" μου μα που ταυτόχρονα τα υπόλοιπα προβλήματα δεν θα με αφήσουν να υπολογίζω και πολλά. Που θα φοβάμαι να ονειρευτώ μην τυχόν και τρομάξω όταν δω ότι η τσέπη μου είναι άδεια. Και στο τέλος και η καρδιά μου. Τώρα που έχω μάθει να ζητάω λίγα γιατί με έχουν κάνει να νομίζω ότι δεν αξίζω περισσότερα.
Τώρα είναι που χρειάζομαι την αθωότητα των προηγούμενων χρόνων. Μα σαν τολμήσεις και ανοίξεις την πόρτα της γυάλας και βγεις στον κόσμο και "αρρωστήσεις" μαζί με τους άλλους τα χάνεις όλα. Σου τα αρπάζουν και σου δίνουν λίγη από την "αρρώστια" τους για να νομίζεις ότι αυτό είναι ζωή. Και η εποχή που η μικρή έλεγε "Όταν μεγαλώσω θέλω να έχω μόνο ανθρώπους που με αγαπάνε και τίποτα άλλο." και στην ερώτηση των άλλων "Και τι θα τρως;" απαντούσε "Αγάπη και θα τα καταφέρω να ζήσω." έχει περάσει γιατί τώρα αυτά τα πράγματα δεν είναι εφικτά. Γιατί τώρα άλλα έχουν πάρει την αξία κι όλα αυτά τα συναισθηματικά ξεσπάσματα είναι χάσιμο χρόνου. Γιατί τώρα πρέπει να δουλεύει το μυαλό σου σε βάρος της καρδιάς σου. Κι εγώ θα χάσω γιατί ποτέ δεν ήμουν όσο λογική έπρεπε.
Αυτή την εποχή, τη δική μας εποχή, που μας την έχουν αρπάξει από τα χέρια αυτοί που αχόρταγα γυρεύουν να την ξαναζήσουν κλεμμένη από εμάς. Μα τελείωσε η ευημερία τους γιατί είναι η σειρά μου να ζήσω όσο κι αν εύχονται να με κάνουν να υποχωρήσω και να αποσυρθώ πριν την ώρα μου. Ακόμα κι αν με έχουν κάνει να ζητάω λιγότερα θα τα πάρω όλα όσα μου αξίζουν ίσως και σε βάρος αυτών που παίρνουν περισσότερα από όσα τους πρέπει.
Δεν χρειάζεται να νιώσεις το σώμα σου δαρμένο για να πονέσεις και να αγανακτήσεις. Ούτε τα δακρυγόνα τους για να νιώσεις ασφυξία. Μα ό,τι χημικό κι αν πετάξουν δίπλα στα πόδια μου δεν θα κατορθώσουν να με μουδιάσουν. 

Και πάντα το πρόβλημά τους θα είναι ότι 
αυτούς ποτέ δεν τους θυμάται κανείς...

Η Χούντα δεν τελείωσε το '73!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...