Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Και πολύ να αγαπάς τους ανθρώπους...!

Αγαπώ τους ανθρώπους και πιστεύω σε αυτούς! 
Έχουν τη δύναμη να τα αλλάξουν όλα προς το καλύτερο. 
Δυστυχώς και προς το χειρότερο. 
Παρακάμπτω την κακία, την πονηριά και τα ψέματα τους ελπίζοντας πως θα βγει κάτι καλό. 
Δεν παύω να πιστεύω πως υπάρχει και μια καλή πλευρά τους, ακόμα κι αν απογοητεύομαι από αυτούς.
Κανείς δεν είναι εκούσια κακός. 
Απλά είναι αδύναμος να δείξει καλοσύνη. 
Και πώς να δώσει καλοσύνη αν δεν πάρει προηγουμένως;
Δεν θέλω να σκέφτομαι άσχημα για κανέναν κι όταν το κάνω αρρωσταίνω. 
Κι όταν το κάνει άλλος για μένα απλά κάνει κακό στον εαυτό του.
Όλοι μας έχουμε την φωτεινή μας πλευρά αλλά και τη σκοτεινή. 
Το θέμα είναι να έχουμε και τον έλεγχο.
Είμαστε μόνοι σε μια πολύ άγρια πραγματικότητα. 
Πώς θα επιβιώσουμε αν στρεφόμαστε εναντίον μας;


Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Την κατάλληλη στιγμή (!)


Τα χρόνια, οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά τρέχουν... Η ζωή μας περνάει γρήγορα μπροστά από τα μάτια μας προσφέροντας εμπειρίες καλές ή κακές, γνώσεις θεμιτές ή αθέμιτες! Κάθε λεπτό υπάρχει η δυνατότητα να ζήσουμε κάτι ξεχωριστό, κάτι διαφορετικό ή κάτι ίδιο και συνηθισμένο. 
Το θέμα είναι να γίνει την κατάλληλη στιγμή. Γιατί μόνο τότε θα μπορούμε να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις και να ζήσουμε όπως πρέπει αυτά που η ίδια η ζωή και ο χρόνος στέλνει με δύναμη κατά πάνω μας. Καταστάσεις ευχάριστες ή δυσάρεστες και πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται ή μένουν για να καθορίσουν τη ζωή και τις επιλογές μας. 
Αν όλα αυτά όμως δεν γίνουν την στιγμή που πρέπει τι θα συμβεί; Ίσως κερδίσουμε άσχημες εμπειρίες και χάσουμε τις καλές. Ίσως βάλουμε στη ζωή μας πρόσωπα που δεν πρέπει και αφήσουμε απ' έξω αυτούς τους "σημαντικούς άλλους". Ίσως πάλι μια λάθος φαινομενικά απόφαση μας φέρει μπροστά στην καλύτερη στιγμή της ζωή μας.
Και τελικά το λάθος και το σωστό καθορίζεται από το χρόνο. Κανείς δεν ξέρει πότε είναι αυτή η κατάλληλη στιγμή και κανείς δεν είναι τόσο στυγνά λογικός ώστε να σκέφτεται πάντα με καθαρό μυαλό την επόμενη κίνηση στην επόμενη κατάλληλη στιγμή. 
Είμαστε άνθρωποι και οι πράξεις και οι επιλογές μας καθορίζονται από πολλούς παράγοντες. Εξωτερικούς και εσωτερικούς. Κι αν με ρωτάτε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να γνωρίσουμε και να ζήσουμε όλα αυτά που ο χρόνος θα φέρει, δεν το το γνωρίζω. Αν και νιώθω πως αυτές οι κατάλληλες στιγμές με έχουν φέρει εδώ που είμαι σήμερα. Άλλες τις έχασα κι άλλες όχι. 
Αυτό όμως σημαίνει να ζεις. Αρκεί να έχεις καλά αντανακλαστικά γιατί η θεά ευκαιρία τρέχει δίπλα μας και έχει μαλλιά μόνο μπροστά. Αν σε προσπεράσει δεν μπορείς να την αρπάξεις. Εσύ απλά κοίτα την κατά πρόσωπο και αποφάσισε τι θα κάνεις μαζί της!

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Ένα τραγούδι που γράφτηκε για μένα (!)


Αν σ' αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ' αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν' ανέβεις.


Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα...

Τίποτα σημαντικό...
Ζω μονάχα εν λευκώ....

Γιατί πάντα θα είμαι μελαγχολική και λυπημένη. Απλά γιατί έτσι είμαι εγώ!


Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Φεύγουμε (;)


Θέλω να φύγουμε από δω. 
Μακριά ή κοντά δεν με νοιάζει. 
Αρκεί να φύγουμε! 

Είναι φορές που ο κόσμος εδώ με τρομάζει, με πλακώνει! Τους βαρέθηκα όλους. Θέλω να μείνω επιτέλους μόνη... Μαζί σου! Δεν θέλω να ξέρω κανέναν άλλο τριγύρω. Νιώθω να πιέζομαι, να καταπιέζομαι! Μερικές φορές η αγάπη τους με πνίγει, το βλέμμα τους με καρφώνει αλύπητα. Θέλω να πάω κάπου που να μην ξέρω κανέναν. Απλά πάρε με μαζί σου... 
Θέλω να φύγω από δω, να αποδράσω. Θέλω να νιώθω ελεύθερη, να είμαι ελεύθερη. Από τη μία σκέφτομαι ότι δεν μπορώ έτσι απλά να εγκαταλείψω τους πάντες. Θα νιώθω τύψεις. Από την άλλη είμαι εγωίστρια και σκέφτομαι τον εαυτό μου. Θέλω να ζω χωρίς να με νοιάζουν οι υπόλοιποι. Είμαι άλλωστε πολύ μικρή ακόμα για να το κάνω αυτό στον εαυτό μου, να αφήνω τους άλλους να ζουν σε βάρος μου. 
Ζητάω προστασία, κατανόηση και όχι κριτική. Μα δεν καταλαβαίνουν. Μεγαλώνοντας και ζητώντας να ζήσω όπως θέλω, όπως μπορώ με κάνουν να νιώθω σαν μια ανώριμη έφηβη που επαναστατεί γιατί έτσι. Μα η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πια έφηβη ούτε ανώριμη. Το στάδιο αυτό το έχω ξεπεράσει προ πολλού. Και το λάθος μου είναι ότι δεν «επαναστάτησα» τότε... Και τώρα πια που δεν αντέχω άλλο και θέλω να φύγω θα με πουν αχάριστη. 
Φοβάμαι! Μα θα ‘θελα τόσο πολύ να με πάρεις μαζί σου. Όπου να ’ναι! Μα τελικά ξέρεις τι θα γίνει; Ξέρεις. Εσύ θα φύγεις μόνος και εγώ θα μείνω μόνη μου έχοντας πια ελάχιστες ευκαιρίες να ξεφύγω.


Ο καθένας στη δική του φυλακή κλεισμένος...
  

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Stylish Blogger Award!!!


Είναι το πρώτο μου blogo-βραβείο και μου το χάρισε το τυχερό κουμπάκι
(Σε ευχαριστώ κουμπάκι μου!)
Είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό κι έτσι αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας και να το απονείμω και σε άλλα μέλη μέλη της παρέας μας. 

Το Stylish Blogger Award λοιπόν πηγαίνει .....


στη Lounitsa και την τρελή της τσάρκα
στην Chris και τις υπέροχες δημιουργίες της
στην Irini L. γιατί είναι εναλλακτική (και εξαιτίας της ξεκίνησα να blogάρω)   
στη δημιουργική Pink dreamer 
στην ποιητική Silena
στην κόκκινη βασίλισσα γιατί απλά είναι queen in red
στη fillitsa που κάνει τη φαντασία της πραγματικότητα
στην άπειρα δημιουργική Ειρήνη 
στην alexia που έχει από τα ωραιότερα blogo-σπιτάκια της γειτονιάς μου
στη vasilikoula (και τη ginger), για δεύτερη φορά, γιατί μου αρέσουν οι δροσερές δημιουργίες της
στη μικρή Jessica και τους προβληματισμούς της

Οοοουυφφφ!!! Και νομίζω η λίστα δεν θα τελειώσει ποτέ! 
Όλοι είστε stylish γιατί έχετε το δικό σας στυλ! 
Σας αγαπώ όλους και σας ευχαριστώ που με επισκέπτεστε! 

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

Ένα Χρυσό κλουβί με διαμαντένιες αλυσίδες (!)



Κάποτε μου είχαν πει πως εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τα καναρίνια που ζούνε στο κλουβί. Γεννιόμαστε στο κλουβί, ζούμε στο κλουβί. Όλοι μας γνωρίζουμε ότι υπάρχει ζωή κι έξω από αυτό αλλά οι πιο πολλοί φοβούνται να τη ζήσουν. 

Όλοι μας γνωρίζουμε πώς να σπάσουμε τις αλυσίδες, να ανοίξουμε την πόρτα του και να πετάξουμε μακριά. Μα λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να το κάνουν και ακόμα λιγότεροι αυτοί που τα καταφέρνουν!

Είναι όμορφα μέσα στο χρυσό κλουβί μας, σχεδόν ιδανικά. Έτσι νομίζουμε. Εκεί μέσα ζούμε, αγαπάμε και τελικά πεθαίνουμε για να ζήσουμε και την επόμενη ζωή μας πάλι μέσα σε ένα τέτοιο κλουβί. Και ο κύκλος δεν τελειώνει ποτέ. 

Μα πώς να είναι η ζωή έξω από αυτά τα χρυσά κάγκελα; Πώς νιώθεις χωρίς τις αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια σου που σε κρατούν κολλημένο στο έδαφος; Πώς είναι να πετάς; Ας ανοίξουμε λοιπόν την πόρτα κι ας το μάθουμε! Μπορούμε όλοι να δούμε τι γίνεται εκεί έξω! 

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Μια πριγκίπισσα με γαλότσες (!!!)



Η Σταχτοπούτα φορούσε γοβάκια. Κάθε σύγχρονη πριγκίπισσα που σέβεται τον εαυτό της (σχήμα λόγου δυστυχώς) φοράει ροζ γόβες. Ωραία... Και ποιος το αποφάσισε αυτό; Ναι για το δήθεν σήμα κατατεθέν μας μιλάω; Το «παγκόσμιο γυναικείο σύμβολο»... που το έφτιαξε ποιος; Κι εμείς γιατί το ακολουθούμε; 

Είμαστε πολύ χαζές αν νομίζουμε πως τα ρούχα και τα παπούτσια κάνουν την γυναίκα! Μάλλον το αντίθετο. Και αν θες να νιώσεις πριγκίπισσα απλά αρκέσου σ’ αυτό που έχεις μέσα σου. Κανένας κόπος και καμία επιβεβαίωση.... Αν το πρωί που ξυπνάς στο κρεβάτι σου νιώθεις «πριγκίπισσα» απλά είσαι! Αν νιώθεις γυναίκα, ακόμα περισσότερο!

Δεν τα βάζω με κανέναν άλλον παρά μόνο με μας. Έχουμε γίνει έρμαια των συνθηκών και των εξελίξεων. Τρέχουμε πίσω από τη μόδα, το ιδανικό lifestyle, τον τέλειο άντρα.... Γενικά αυτή η πλαστή ελευθερία μας κάνει να ακολουθούμε καθετί που είναι επιβεβλημένο και φτιαγμένο από άλλους. Και στην προσπάθειά μας να νιώσουμε μέσω αυτών των έξωθεν επιβεβλημένων «πριγκίπισσες» ξεχνάμε να είμαστε εμείς...

Είναι αρκετές οι φορές που είμαι ματαιόδοξη και αυτάρεσκη. Το μισώ! Μέσα μου νιώθω καλά αλλά όλο αυτό το περιτύλιγμα με βάζει συχνά στο τρυπάκι να γίνω μια σύγχρονη «πριγκίπισσα». Μα γρήγορα συνειδητοποιώ ότι πριγκίπισσα γεννιέσαι δεν γίνεσαι!

Για κάποιο λόγο ο blogger είχε πάθει black out και μου κατέβασε τη δημοσίευση της Πέμπτης. Οπότε πάμε πάλι!

Μπορώ, μπορώ, μπορώ....


Επηρεασμένη από την επόμενη ανάρτηση ανέβασα την ιστορία μιας σύγχρονης πριγκίπισσας, η «Βίκυ» της Joanna Drigo.


Καλημέρα!


Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Διατριβή στη βλακεία...(!)


«Δύο πράγματα είναι άπειρα: Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία».

Αυτό είχε πει κάποτε ο Einstein και μάλιστα για το πρώτο κρατούσε και τις επιφυλάξεις του! Και πραγματικά το πόση βλακεία μπορεί να χωρέσει ένα ανθρώπινο μυαλό δεν μπορώ να το συλλάβω. 

Δεν παινεύομαι ότι είμαι πανέξυπνη μα για μένα βλάκας δεν είναι αυτός που έχει «χαζές» απορίες ή δεν είναι ειδικός σε ένα θέμα ή ρωτάει ακόμα και για πράγματα αυτονόητα. Ούτως ή άλλως τίποτα δεν είναι αυτονόητο! 

Βλάκας είναι αυτός που θεωρεί αυτονόητα αυτά που δεν είναι και προσπαθεί να τα κάνει να δείχνουν αυτονόητα. Βλάκας είναι αυτός που περιαυτολογεί μα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία φούσκα. Βλάκας είναι αυτός που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό αλλά λέει το αντίθετο για να τον λυπηθούν οι υπόλοιποι. Βλάκας είναι αυτός που περπατάει στο κενό και νομίζει πως πατάει γη. Βλάκας είναι ο κουτοπόνηρος (και ο πονηρός), βλάκας είναι ο ψεύτης... Γενικά βλάκας είναι αυτός που δεν βλέπει και δεν λέει τα πράγματα με το όνομα τους!

Η ανθρώπινη βλακεία είναι μια «αρρώστια» πολύ επικίνδυνη για όσους νομίζουν ότι είναι πια μεγάλοι και ώριμοι κι έχει πολλά πρόσωπα και πτυχές. Κάθε φορά που τα συνειδητοποιώ βγαίνω από τα ρούχα μου. Ναι, είμαι αφελής ίσως και χαζή μα χαίρομαι και ανακουφίζομαι που δεν πάσχω από βλακεία! Και το ξέρω γιατί απλά είμαι παιδί ακόμα...

Συγγνώμη για το ξέσπασμα, αλλά ήταν αναγκαίο...

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Το χαμόγελο της Dolores...


Είναι μυστήριο συναίσθημα η θλίψη! Πονάς, στεναχωριέσαι σχεδόν υποφέρεις. Μα μπορείς και το κρύβεις. Άλλες φορές πάλι αποτυγχάνεις. Μα συνεχίζεις να μην παραδέχεσαι ότι κάτι τρέχει. Ούτε στους άλλους ούτε καν σε σένα τον ίδιο. Ντύνεις τη θλίψη σου με ένα πικρό χαμόγελο, αγνοείς την καρδιά σου να χτυπά δυνατά και προσποιείσαι ότι όλα πάνε καλά!

Είναι συχνά δύσκολο να πεις τι είναι αυτό που σε τρώει. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να μη μιλάμε πολύ γι’ αυτά που μας ενοχλούν και μας στεναχωρούν. Τα κρύβουμε βαθιά μέσα μας, σχεδόν τα αγνοούμε. Έτσι, όταν αναπόφευκτα καλούμε τη "dolores" να μας επισκεφτεί κάνουμε μια μυστική συμφωνία μαζί της, να είναι χαμογελαστή! Κι είναι σαν να μας κοροϊδεύει, σαν να μας ειρωνεύεται. Και το χαμόγελό της πονάει πιο πολύ από το δάκρυ της! 

Μέχρι που έρχεται μια στιγμή που όλα αυτά θα ξεσπάσουν μαζί. Και το χαμόγελο που από πίσω του κρύβονταν θα εξαφανιστεί. Ίσως και για πάντα. Κι η θλίψη δεν θα συμφωνήσει ποτέ ξανά μαζί μας να παρουσιάζεται χαμογελαστή μπροστά μας.

Είναι βλέπεις που είμαστε άνθρωποι κι έχουμε μάθει να μη μιλάμε γι’ αυτά μου μας ενοχλούν!  

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Ίσως...



Ίσως να είναι η αγάπη
μια θλιμμένη γιορτή,
ένα ζευγάρι σκουριασμένες χειροπέδες.
Ίσως να είναι η αλήθεια 
μια πληγή ανοιχτή,
ένα κελί με χρυσαφένιους μεντεσέδες.

Ίσως να είναι το φεγγάρι 
μια τελεία λευκή
σ’ ένα τετράδιο με φύλλα από σκοτάδι.
Ίσως να έχεις χαραγμένο
σαν εμένα κι εσύ
πάνω στο μέτωπο της τρέλας το σημάδι!

Καλημέρα!

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Προσπαθώντας να δω τον ήλιο....




Είναι φορές που ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και δεν μπορείς να δεις τίποτα. Όλα είναι θαμπά, σχεδόν αόρατα και εσύ προχωράς στα τυφλά, ψηλαφιστά. Μα πόσο σίγουρος μπορεί να είναι ένας δρόμος μέσα στην ομίχλη; Πώς μπορείς να προχωρήσεις αν μπροστά σου είναι όλα τόσο αβέβαια;

Ψάχνω για μια αχτίδα φωτός μέσα στη συννεφιά. Για να φωτίσει τη ζωή μου. Να με αφήσει να δω και να προχωρήσω πιο σίγουρη παραπέρα χωρίς να φοβάμαι μην σκοντάψω και πέσω, χωρίς να ανησυχώ μήπως πληγωθώ κάπου.

Κι όντως είναι στιγμές που τα σύννεφα παραμερίζουν και μερικές αχτίδες γλιστρούν στο δρόμο μου και τον φωτίζουν. Με ζεσταίνουν, με ανακουφίζουν και το βήμα μου γίνεται πιο σταθερό, πιο σίγουρο, πιο γρήγορο. Ξαφνικά όμως το φως κρύβεται πάλι κι εγώ μένω μόνη στο σκοτάδι να ψάχνω το ασφαλέστερο μονοπάτι.


Το φως έρχεται και φεύγει. Άλλοτε προχωράω στο σκοτάδι με αγωνία μήπως δεν δω κάτι που πρέπει ή μην σκοντάψω σε κάποιο εμπόδιο που δεν είδα κι άλλοτε στο φως. Μα ακόμα και τότε όταν οι λίγες μικρές αχτίδες έχουν φωτίσει το δρόμο μου φοβάμαι μην δω κάτι που αγνοούσα αφού τόσο καιρό πορεύομαι στο σκοτάδι.

Κάποτε ο ήλιος μου ήμουν εγώ, ήταν όλος δικός μου. Μα τώρα το φως μου το έχω χαρίσει αλλού και φωτίζει άλλο δρόμο. Κι εγώ περιμένω μερικές κλεφτές αχτίδες να ξεγλιστρήσουν προς τα εδώ ή ένα άλλο φως να με φωτίσει. Μα τελευταία το φως δεν φτάνει πάντα σε μένα. Δεν είναι πάντα τόσο γενναιόδωρο.

Κι εγώ αναρωτιέμαι πότε θα δω ξανά ολόκληρο τον ήλιο!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...