Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

Ανασφαλής και ασήμαντη (;)

Είναι φορές που νιώθω τόσο ανόητη! Τόσο απελπιστικά μικρή! Ένα τίποτα μέσα στη δίνη των υπόλοιπων ανθρώπων! Περπατάω και σχεδόν περνάω απαρατήρητη! Μιλάω και νιώθω πως κανείς δεν ενδιαφέρεται να ακούσει τι έχω να πω! Είναι μια ακόμα ανοησία που θα ξεστομίσει... δεν υπάρχει σημαντικός λόγος προσοχής, θα σκέφτεται κανείς. Ουρλιάζω και η ηχώ της φωνής μου πάλλεται μέσα μου κάνοντάς με να εκραγώ, αλλά χωρίς νόημα! 

Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι τριγύρω πάνσοφοι, ιδεαλιστές, δυναμικοί, ανατρεπτικοί που σου μιλούν και μένεις με το στόμα ανοιχτό. Κι εγώ, που πάντα αποζητούσα μια κάποια αναγνώριση από έναν περίγυρο που δεν έχει καν ξεκαθαριστεί μέσα μου, νιώθω το απόλυτο μηδέν μπροστά τους! Είμαι τίποτα... Όσο και να μιλήσω, όσο και να φωνάξω θα μένω για πάντα στην πιο σκληρή αφάνεια ανακυκλώνοντας τις ιδέες μου μέσα μου απλά για να τις υπενθυμίζω στον εαυτό μου.

Κι όμως κάθε φορά υπάρχει κάτι μέσα μου που με κάνει να συνεχίζω να μιλάω γι' αυτά που θέλω, αυτά που ελπίζω, αυτά που προσδοκώ. Κι ας είναι ανοησίες. Για τους άλλους, όχι για μένα. Τα λόγια και οι πράξεις μας παίρνουν αξία μόνο από εμάς τους ίδιους. Η πίστη στον εαυτό σου είναι που κάνει και τους άλλους να πιστεύουν σε σένα! 


Κι αν μπορώ να πω κάτι για τον εαυτό μου είναι ότι είμαι αντιφατική, διχασμένη. Δυσκολεύομαι εγώ να με καταλάβω! Πόσο μάλλον οι άλλοι! Παρόλα αυτά ξεπερνώντας την αρχική κρίση πανικού συνειδητοποιώ πως πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που ακόμα κι αν δεν με καταλαβαίνουν τουλάχιστον θα προσπαθούν.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Το μουσικό κουτί... Όταν άκουσα την μπαλαρίνα να κλαίει(!)


"Τόσα χρόνια κλεισμένη εδώ! Και τι κάνω; Χορεύω. Παλιότερα κάθε βράδυ, πριν τον ύπνο. Η μελωδία του κουτιού κι ο χορός μου νανούριζαν τα παιδιά. Τώρα όποτε με θυμηθούν! Πιο πολύ από περιέργεια. Σχεδόν ποτέ!
Όταν ανοίγει το καπάκι του κουτιού και αντικρίζω το φως, πετάγομαι περιμένοντας με αγωνία να με κουρδίσουν και να χορέψω ξανά και ξανά έχοντας τα μάτια στραμμένα πάνω μου. Μόνο που δεν ξέρω αν θέλουν να δουν εμένα να χορεύω ή να ακούσουν την μουσική που βγαίνει από το κουτί. Δεν έχει όμως σημασία.
Έχω αλλάξει πολλούς ιδιοκτήτες κι έχω περάσει από πολλά μαγαζιά και παλαιοπωλεία μέχρι να φτάσω εδώ. Μα στην αρχή ένιωθα σημαντική. Περνώντας τα χρόνια μου έδιναν όλο και λιγότερη σημασία. Και τώρα κατέληξα εδώ ξεχασμένη και σκονισμένη πάνω σε ένα ράφι. Δεν νομίζω καν πως με βλέπουν. Με προσπερνούν έτσι απλά και φεύγουν.
Έχουν να κουρδίσουν το κουτί μήνες, ίσως και χρόνια κι εγώ δεν έχω χορέψει για άλλο τόσο. Κάθομαι εδώ πάντα έτοιμη και περιμένω κάποιον να ενδιαφερθεί για μένα. Μα μάταια. Έχει περάσει ο καιρός που με θαύμαζαν. Τότε που ήμουν κάτι καινούριο και ξεχωριστό. Τώρα είμαι απλά η μπαλαρίνα ενός ξύλινου κουτιού που παίζει μουσική.
Μα το αποφάσισα δεν θα χορέψω άλλο πια. Είμαι ήδη πολύ κουρασμένη. Ίσως ήρθε η ώρα αυτό το μουσικό κουτί να αποσυρθεί. Ούτως ή άλλως δεν χρησιμεύει πια σε τίποτα! Ούτε αυτό ούτε κι εγώ!"


Το παλιό μουσικό κουτί είχε μείνει για καιρό αμετακίνητο πάνω στο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Το πρόσεξα τυχαία και είπα να το κατεβάσω και να το ανοίξω. Πάντα με μάγευε η μουσική του που έμοιαζε με νανούρισμα, μου ξυπνούσε την παιδική πτυχή του εαυτού μου. 
Το κατέβασα από το ράφι και άνοιξα το καπάκι μα η μπαλαρίνα δεν κουνήθηκε από τη θέση της. Το κούρδισα μα δεν δεν ακούστηκε τίποτα! Τι κρίμα! Θα χάλασε από την πολυκαιρία! Ή μήπως από αχρησία; Ήμουν η μόνη στο σπίτι που μου άρεσαν ακόμα τα μουσικά κουτιά και τα κουρδιστά παιχνίδια. Τα θεωρούσα  τόσο ξεχωριστά, τόσο χαριτωμένα! Ίσως παλιομοδίτικα αλλά με σταθερή αξία. Μα τον τελευταίο καιρό είχα ξεχάσει πως υπάρχει! Το επέστρεψα στη θέση του. Δεν ήθελα με τίποτα να το πετάξω. Απλά θα το άφηνα εκεί να υπάρχει.
Κι όσο μιλάω για το μουσικό κουτί σκέφτομαι πόσο εύκολα μπορείς να καταστρέψεις κάτι που, ενώ έχει αξία, το εγκαταλείπεις για καιρό. Το "κουρδιστήρι" θα σκουριάσει και η "μπαλαρίνα" δεν θα ξανασηκωθεί για να χορέψει. Την αξία στα πράγματα, στους ανθρώπους και τις σχέσεις μας την δίνουμε εμείς με το να αφιερώσουμε έστω και ένα λεπτό για να τα "ξεσκονίσουμε" και να τα "κουρδίσουμε". Τίποτα δεν εννοείται και τίποτα δεν φαίνεται αν δεν το δείξουμε. Κι αν ασχολείσαι τακτικά μαζί τους δεν πρόκειται ούτε να "σκουριάσουν" ούτε να τα αγγίξει ο χρόνος. Γιατί απλά η αντοχή θέλει προσπάθεια συνέχεια. Κι αν αγαπάς δεν ξεχνάς ακόμα κι αν αυτό που αγαπάς είναι καταχωνιασμένο στο πιο σκοτεινό "ράφι". Αρκεί να δεις πως σου ζητάει λίγη προσοχή!   

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Η ωραία κοιμωμένη... ή "Η πριγκίπισσα που πέρασε τα 20 μιλάει(!)"



Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, 
δώσ’ της κλότσο να γυρίσει, παραμύθι ν’ αρχινήσει.


Κάπως έτσι δεν ξεκινούν τα παραμύθια; Λοιπόν η "Ωραία κοιμωμένη"... πονεμένη ιστορία. Ήταν λέει κάποια όμορφη πριγκίπισσα που τη μάγεψε μια μάγισσα στα 16 της να τρυπηθεί από το αδράχτι και να κοιμηθεί για 100 χρόνια, χωρίς να περάσει χρόνος από πάνω της εννοείται. Και μετά από αυτά τα 100 χρόνια θα ερχόταν ένας επίσης όμορφος πρίγκιπας που θα την ξυπνούσε, θα την παντρευόταν και  θα κάναν ένα επίσης όμορφο μωρό. Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς; Καλύτερα;
Η ωραία κοιμωμένη λοιπόν- ή κατά disney Ρόζα- είναι μία πριγκίπισσα που λίγο πολύ την ζηλεύουν (ίσως και την μισούν) όλες οι γυναίκες από τη μικρή τους ηλικία όπως και όλες άλλωστε τις πριγκίπισσες. Βέβαια θα μου πείτε περιμένει τόσα χρόνια κοιμισμένη έναν πρίγκιπα που μπορεί και τελικά να μην έρθει ποτέ. Αλλά μιλάμε για παραμύθι.... πάντα έρχεται ο πρίγκιπας. 
Και που λέτε περιμένει κοιμισμένη για τον άψογο, πανέμορφο πρίγκιπα που θα της χαρίσει την απόλυτη ευτυχία και θα ζήσουν τρισευτυχισμένοι μέσα στο υπερ-χλιδάτο παλάτι τους κάνοντάς και μερικά πανέμορφα στρουμπουλά μωρά. Όσο για την πριγκίπισσα θα μείνει νέα και πανέμορφη μέχρι τα βαθιά γεράματα και ο πρίγκιπας αιώνια ερωτευμένος μαζί της. Γιατί ξέχασα να σας πω και το σημαντικότερο όλων, ότι τη γνώρισε κοιμισμένη, χωρίς προηγουμένως να τον έχει ζαλίσει με τις γκρίνιες και την υστερία της όπως κάνει κάθε σύγχρονη πριγκίπισσα που σέβεται τον εαυτό της. Άρα εδώ η πριγκίπισσά μας έχει ένα σημαντικό ατού. 
Ωραία, πού είναι η αλήθεια; Γιατί υποτίθεται ότι τα παραμύθια έχουν ένα δίδαγμα που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Εδώ πού είναι η πραγματικότητα; Μια πριγκίπισσα που είναι πάντα νέα και προπάντων σιωπηλή βρίσκει με την πρώτη έναν πρίγκιπα τέλειο που θυσιάζεται εξ αρχής χωρίς να την γνωρίζει και στη συνέχεια ζουν μια ανθόσπαρτη ζωή. Κι όλα αυτά τα σχεδόν αδύνατα των παραμυθιών που γεμίζουν τα κοριτσίστικα κεφάλια με παράλογες και ανόητες επιθυμίες!
Και ποιο κοριτσάκι δεν ονειρεύτηκε έστω και μια φορά αυτόν τον τέλειο, ανιδιοτελή πρίγκιπα; Και πόσες φορές περνώντας τα χρόνια και ξοδεύοντας τα άσκοπα δεν θα επιθυμούσε μια γυναίκα να κοιμάται ακόμα και 200 και 300 χρόνια μέχρι να βρεθεί ο άψογος; Και γιατί η κακιά μάγισσα να είναι κακιά; Αν η πριγκίπισσα ζούσε κανονικά τη ζωή της μπορεί να μην γινόταν ποτέ ευτυχισμένη. 
Θα έχουν υπάρξει φορές που μια "κακιά" μάγισσα ήταν αναγκαίο να μας κοιμίσει για να αποφύγουμε την ήττα. Όσο ο ύπνος σε κάνει να μην σκέφτεσαι τόσο σε κάνει να ονειρεύεσαι αυτόν τον πρίγκιπα που θα έρθει ή που έχει ήδη έρθει αλλά λείπει. Και εκτός από αυτό ο ύπνος σε κάνει σιωπηλή, γλυκιά, αθόρυβη και άρα πιο επιθυμητή (;). Όχι, όχι, διαφωνώ με το τελευταίο. Η πολυλογία μας είναι η γοητεία μας. Μάλιστα αυτό είναι. Η χαριτωμένη, κελαρυστή φωνή που σου μιλάει από το πρωί μέχρι το βράδυ και κάνει τα αυτιά σου να βουίζουν σου αρέσει και είναι η εγγύηση της παρουσίας μας δίπλα σου, θα λέγαμε στον πρίγκιπα μας.
Κλείνοντας τον παραλογισμό αυτό υποθέτω ότι κατέληξα στην αναγκαιότητα του μαγικού φίλτρου του ύπνου για να "κοιμάμαι" όσο είμαι μόνη περιμένοντας τον πρίγκιπα να έρθει. Όμως αν η "μάγισσα" κάνει λάθος στη δόση θα "κοιμάμαι" κι όταν ο πρίγκιπας είναι εδώ. Άρα ο ύπνος από λύτρωση γίνεται άρνηση της πραγματικότητας και στη συνέχεια αποχαύνωση. Οπότε σκεπτόμενη πιο ρομαντικά και πρακτικά ταυτόχρονα δεν χρειάζομαι κανένα φίλτρο για να αντέξω, να ζήσω, να αγαπήσω και εν συνεχεία να ευτυχίσω. Γιατί αν και η "μάγισσα" με λυτρώνει από την στεναχώρια μου και κάνει το χρόνο να αλλάζει δρόμο όταν με συναντά (πράγμα ανυπολόγιστης αξίας στην εποχή της επιφάνειας(!)) ωστόσο μου κλέβει τη ζωή μέσα από τα χέρια μου που ακόμα κι όταν τη ζω μόνη μου δίνει σημαντικά μαθήματα για να τη συνεχίσω.
Και μετά από αυτό μπορώ να πω πως έχασα για λίγο τον ρομαντισμό μου τσαλακώνοντας ένα παραμύθι, σχεδόν εξευτελίζοντάς το. Τον ανέκτησα όμως στη συνέχεια γιατί πρόκειται για ένα ανίατο κουσούρι που δεν το ξεφορτώνεσαι εν μία νυκτί. 


Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς 
δεν έχει σημασία αν ζήσαμε καλύτερα ή χειρότερα, 
σημασία έχει ότι ζήσαμε!

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Μα τις 1000 φράουλες!!!



Ξαφνικά ανοίγω τα μάτια μου και είμαι σε ένα ροζ δωμάτιο με τοίχους από μπισκότα και μαρμελάδα φράουλα. Ανασηκώνομαι και βλέπω ότι είμαι ξαπλωμένη σε μια τεράστια πλάκα σοκολάτα φράουλα και σκεπασμένη με το περιτύλιγμα... και δίπλα μου έχω ένα χωνάκι παγωτό φράουλα για κομοδίνο και μια φράουλα για πορτατίφ!
Σηκώνομαι και..... τι γίνεται εδώ; Τα ρούχα μου είναι το περιτύλιγμα από καραμέλα φράουλα και στα αυτιά μου φοράω τις καραμέλες; Προχωράω να βρω την πόρτα.... Ουπς.... έσταξε πάνω μου μαρμελάδα φράουλα από το ταβάνι. 

Ανοίγω την πόρτα και μπαίνω σε ένα άλλο δωμάτιο. Αυτό πρέπει να είναι το σαλόνι. Μα ναι έχει ένα τεράστιο κέικ με φράουλα για καναπέ και η στοίβα με τα μπισκότα στη μέση πρέπει να είναι το τραπεζάκι! Και ο πολυέλαιος από ροζ ζαχαρωτά και φράουλες ακριβώς από πάνω δείχνει αρκετά δελεαστικός...

Πιο μέσα βλέπω την κουζίνα. Παντού φράουλες! Φράουλες απλές, φράουλες με καραμέλα, μαρμελάδα φράουλα, παγωτό φράουλα, γλειφιτζούρια φράουλα, καραμέλες, σοκολάτες μπισκότα, κέικ, τούρτες.... Όλα με φράουλα! Μέχρι και ο καφές εδώ έχει γεύση φράουλα!

Μα πού είμαι; Πώς ακριβώς βρέθηκα εδώ; Τι θα κάνω με τόσες φράουλες; Άσε που το πάτωμα θέλει σφουγγάρισμα... Έχει γεμίσει μαρμελάδα που στάζει από τα ταβάνια και τους τοίχους! Και το κρεβάτι έχει αρχίσει να λιώνει. Κάνει ζέστη, δεν είναι εποχή για σοκολατένια κρεβάτια τώρα! Το ίδιο και το παγωτό- κομοδίνο.

Και πριν προλάβω να καταλάβω τι συμβαίνει με ένα δυνατό θόρυβο πέφτω από το κρεβάτι μου στο πάτωμα. Μάλιστα κοιμόμουν και ονειρευόμουν τις φράουλες που έφαγα χθες. Όμορφα ήταν πάντως! Σηκώνομαι από το πάτωμα. Άουτς... Χτύπησα το κεφάλι μου.   Πφφφφφφ.... ωραία μέρα! Μάλλον θα προτιμούσα το "φραουλόσπιτο" κι ας έσταζε μαρμελάδα! Και τώρα πως γυρνάνε πίσω; Και ξαφνικά ακούω κάτι να λέει: "Αν το θέλεις η ζωή σου μπορεί εύκολα να γίνει σαν μια γλυκιά κατακόκκινη φράουλα!". Μπορεί; 

Πάω στην κουζίνα, ανοίγω το ψυγείο και παίρνω τις υπόλοιπες φράουλες. Βγαίνω στην αυλή και η μέρα είναι υπέροχη. Φοράω ό,τι πιο ροζ έχω και βγαίνω έξω. "Σε μισή ώρα στο πάρκο" λέω βιαστικά στο τηλέφωνο. Περπατάω χαμογελαστή κάτω από τον ήλιο. Τελικά ναι, ίσως και να μπορεί. Ίσως η ζωή μου να είναι ακριβώς έτσι, γλυκιά και κατακόκκινη σαν φράουλα, και απλά να μην το συνειδητοποιώ!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...