Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Πέρασε άλλος ένας χρόνος και ως είθισται πρέπει να σου ζητήσω κάτι για το νέο έτος. Μα τι να σου ζητήσω φέτος; Αφού τα έχω όλα. Και ό,τι μου έλειπε μου το έφερες τον περασμένο χρόνο. Ό,τι έχω πια να σου ζητήσω είναι απλά ό,τι συμπληρώνει όλα τα άλλα σημαντικά που μου έχεις φέρει μέχρι τώρα.
Κάθε χρόνο μου φέρνεις υγεία μα τώρα χρειάζομαι και λίγη δύναμη. Μου φέρνεις τύχη και ελπίδα τώρα χρειάζομαι και λίγη αντοχή. Μου έφερες αγάπη μα τώρα θέλω να της δώσεις διάρκεια, μεγάλη. Κι ακόμα θέλω να μου χαρίσεις άπειρη υπομονή και κατανόηση. Και δεν θέλω να νιώσει μειονεκτικά κανείς μα κάθε χρόνο ό,τι σου ζητάω μου το φέρνεις και με το παραπάνω κι αναρωτιέμαι γιατί να μην έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτή την τύχη και γιατί αξίζω να την έχω εγώ;
Από την άλλη αν θέλω κάτι υλικό, ένα παιχνίδι για να παίξω, δεν ξέρω τι να διαλέξω. Γι' αυτό και σου ζητάω τρία. Όχι από απληστία απλά από ανάγκη. Θέλω μια κλεψύδρα να μετράει το χρόνο όπως εγώ θέλω. Να κολλάνε οι στιγμές όταν δεν χορταίνω να τις ζω και να περνούν χωρίς καν να τις ζήσω όταν δεν τις αντέχω. Ακόμα θέλω ένα τρίτο μάτι για να μπορώ να βλέπω εκεί που τα άλλα δύο δεν μπορούν. Και τέλος θέλω μια δεύτερη καρδιά για να χωρέσω μέσα αυτά που δεν χωρούν σ' αυτή που ήδη έχω (γιατί βαρέθηκα να τα στριμώχνω) και για να μπορώ να τις χαρίζω και τις δύο (ως μεγαλύτερη ένδειξη αγάπης). Θα ήθελα πολύ να μου τα φέρεις αλλά ξέρω ότι δεν μπορείς. 
Κι αν μπορώ να σου ζητήσω κάτι ακόμα είναι να πάρεις το περίσσευμα της τύχης, της ελπίδας, της αγάπης και όλων των άλλων που μου φέρνεις γενναιόδωρα πάντα, να το σπάσεις σε κομμάτια και να το μοιράσεις σε όλους αυτούς που τα έχουν πραγματικά ανάγκη μα ίσως δεν έχουν το κουράγιο να τα ζητήσουν.
Αυτά λοιπόν από μία μικρή που όσο και να περνά ο καιρός θα ξεχνάει να μεγαλώσει και θα σε πιστεύει πάντα.

Δευτέρα, 27 Δεκεμβρίου 2010

Το περσινό γράμμα στον Άγιο Βασίλη(!)

(Πρώτη ανάρτηση: 28/12/2009)
Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
Μεγάλωσα, χωρίς να με ρωτήσουν! Σταμάτησα από καιρό να σου γράφω. Ξαφνικά δεν υπάρχεις, χωρίς να με ρωτήσεις...! Κι όταν το 'μαθα ήταν σαν να με ξύπνησαν βίαια από όνειρο. Κι όμως εγώ δεν έχασα την πίστη μου σ' εσένα. Στην ιδέα σου. Στη χριστουγεννιάτικη ελπίδα που έχεις πεταμένη σε μια γωνιά του σάκου σου, τυλιγμένη με χρυσόχαρτο, να μου τη δώσεις. Δεν θα την αφήσεις κάτω από το δέντρο μου παρά θα τη σκορπίσεις σαν χρυσόσκονη πάνω στο μαξιλάρι μου την ώρα που κοιμάμαι. Να νωτίσει τ' όνειρο μου. Να του δώσει σάρκα και οστά. Να το κάνει ζωή, πραγματική ζωή.
Χρόνια τώρα δεν σου ζητάω τίποτα. Έχει περάσει ο καιρός που έπαιζα με κούκλες. Τώρα το παιχνίδι έγινε ζωή και "παίζω" με ανθρώπους. Ανθρώπους παράξενους, άγνωστους, μακριά από 'μένα, μακριά από 'σένα. Μας ξεχνούν συχνά και τους δυο. Ανθρώπους που δεν αισθάνονται, δεν ζουν παρά μόνο αναπνέουν για να υπάρχουν. Κι εσύ που δεν υπάρχεις είσαι πιο αληθινός από αυτούς. Κι εγώ που ζω κι αισθάνομαι, τείνω να μην υπάρχω... Φέτος μετά από καιρό θέλω να σου ζητήσω κάτι. Πλημμύρισε τη ζωή μου αγάπη! Απλά αγάπη! Εύκολο για 'σένα, έτσι; Ή μήπως όχι; Στείλ' την σαν ψιχάλα που σιγά σιγά θα γίνει καταιγίδα και θα με πνίξει... Και μάθε και τους άλλους να πνίγονται σε αυτή, αντί σε μια κουταλιά νερό που συνηθίζουν. Κι όταν ο χείμαρος της καρδιάς τους ξεχειλίσει θα έχουν μάθει κι αυτοί ν' αγαπούν και δεν θα είμαι πια μόνη μου στον κόσμο. Θα έχω υπόσταση και λόγο και θα περιτριγυρίζομαι από πραγματικούς ανθρώπους. Ανθρώπους που αγαπούν κι αισθάνονται, άρα ζουν. Κι αυτή τη φορά θα ζουν πραγματικά...

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Santa Claus is coming to town...(?)

(Πρώτη ανάρτηση: 28/12/2009)
Χριστούγεννα... και όπως είναι φυσικό η μορφή του κυριαρχεί παντού. Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα αυτός ο Άγιος Βασίλης; Πατάω την αναζήτηση στο Google και το λεξικό γράφει: «Ο Άγιος Βασίλης αποτελεί μια διεθνή λαογραφική μορφή η οποία διανέμει δώρα σε παιδιά και ενηλίκους που υπήρξαν "καλοί" κατά τη διάρκεια του χρόνου. Είναι κυρίαρχο πρόσωπο του εορτασμού της Πρωτοχρονιάς και των Χριστουγέννων. Η γνωστή παρουσία του με κόκκινη στολή, λευκή γενειάδα, πάντα χαμογελαστός με το σάκο με τα δώρα, πάνω σε έλκηθρο που το σέρνουν ζωηροί τάρανδοι αποτελεί σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα τον πλέον αγαπημένο ήρωα των παιδιών τις ημέρες αυτών των εορτών ακόμη και σε χώρες μη χριστιανικές Ξεκινά κάθε χρόνο από χώρα του Βορρά, παραμονές πρωτοχρονιάς, για να χαρίσει δώρα σε όλα τα παιδιά της γης.» 
Αυτό είναι όμως ο Άγιος Βασίλης; Ένας χοντρός κύριος με κόκκινη στολή που εύχεται καλά Χριστούγεννα και μοιράζει παιχνίδια; Και από την άλλη ποιος και πώς μπορεί να κρίνει τους «κακούς» και τους «καλούς» ανθρώπους, περισσότερο δε τα παιδιά, ακόμα κι αν είναι άγιος; Μήπως τελικά ο Άγιος των παιδικών μας χρόνων δεν υφίσταται; Προφανώς και όχι! Απαλλαγμένος όμως από τη γούνινη στολή του και το σάκο με τα (υλικά) δώρα μήπως υπάρχει; Μήπως ο καθένας από εμάς τον αντιλαμβάνεται όπως έχει ανάγκη να τον αντιληφθεί; Και τολμώ να πω πως ναι υπάρχει. Και όχι δεν περιμένω από αυτόν τίποτα απτό, τίποτα υλικό αλλά πράγματα ουσιαστικά και ίσως βαθύτερα.
Τα Χριστούγεννα είναι η κατάλληλη στιγμή για να ζητήσεις αγάπη από κάποιον κι ακόμα καταλληλότερη για να στην προσφέρει απλόχερα. Και βασική προϋπόθεση για να κάνεις ευχές είναι ένα στολισμένο δέντρο, όπως ακριβώς ένας ουρανός γεμάτος αστέρια που σιγά σιγά ξεκολλάνε και αρχίζουν να πέφτουν στη γη. Τα Χριστούγεννα μπορείς να ζητάς αγάπη γιατί οι άλλοι μπορούν να στη δώσουν. Μπορείς να ζητάς λίγη ευτυχία γιατί μπορούν να στην προσφέρουν....
Τελικά, ο Άγιος Βασίλης, ο δικός μας Άγιος Βασίλης, για τον καθένα ξεχωριστά βρίσκεται μέσα μας, γύρω μας. Τώρα τα Χριστούγεννα δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να κάνει αισθητή την παρουσία του και κάνει τη ζωή μας καλύτερη. Και με λίγη καλή θέληση μπορεί να είναι Χριστούγεννα η κάθε μέρα. Γιατί Άγιος Βασίλης είμαστε εμείς, ο διπλανός μας, ο καθένας.....

Σάββατο, 11 Δεκεμβρίου 2010

"Όμορφος κόσμος, αγγελικά πλασμένος"!

Ξυπνάς το πρωί ανοίγεις τα μάτια και χαίρεσαι που ξεκινάει μια νέα όμορφη μέρα. Σηκώνεσαι, ανοίγεις το παράθυρο και κοιτάς τον ουρανό. Είτε φαίνεται ο ήλιος είτε τα σύννεφα τον κρύβουν είναι μια όμορφη μέρα. 
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις στο δρόμο. Βλέπεις ανθρώπους χαμογελαστούς να πηγαίνουν στις δουλειές τους. Κι εσύ εκεί πηγαίνεις και χαίρεσαι γι' αυτό. Άλλωστε σ' αρέσει πολύ αυτό που κάνεις. Καλημερίζεις τους περαστικούς σαν να τους ξέρεις από καιρό και συνεχίζεις το δρόμο σου μέχρι να φτάσεις.
Μπαίνεις μέσα και βλέπεις και πάλι ανθρώπους χαμογελαστούς και πρόσχαρους. Κανείς δεν σκέφτεται άσχημα εδώ όπως και πουθενά αλλού σ' αυτόν τον όμορφο κόσμο. Ο ένας ενδιαφέρεται για τον άλλο και τον βοηθά με χαρά να κάνει ένα βήμα παραπέρα. Ούτε ίχνος ανταγωνισμού και φθόνου. Γιατί αυτός ο κόσμος δεν χωράει κακία. Δεν χωράει υποκρισία ούτε επιφύλαξη. Γιατί όλοι είναι αληθινοί και καλοπροαίρετοι.
Τελειώνεις και γυρίζεις στο σπίτι. Δεν νιώθεις καθόλου εξαντλημένος. Κι έχεις με τόσα όμορφα πράγματα ακόμα. Βρίσκεις κοντά σου τους αγαπημένους σου να σε υποστηρίζουν και να μη σε αμφισβητούν. Να είναι χαρούμενοι όπως κι εσύ μόνο και μόνο που είσαι εκεί.
Και η μέρα τελειώνει και έρχεται η ώρα να κοιμηθείς και να ονειρευτείς πόσο υπέροχη είναι η ζωή σου σε αυτόν τον όμορφο κόσμο. Κι ανυπομονείς να ξημερώσει γιατί μια καινούρια μέρα έρχεται κι ο κόσμος είναι εκεί και σε περιμένει. 
Και σκέφτεσαι... μακάρι ο κόσμος να ήταν έτσι. Μήπως όμως τελικά αυτό είναι στο χέρι σου;

Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ρομαντικά ιδανικά!!!

Τα ρομαντικά ιδανικά μου στη φαντασία μου και μόνο γιατί μόνο εκεί μπορούν να υπάρξουν, πέρα από το τέρμα της σκέψης μου στο βάθος των πιο αθώων και παιδικών μου διεκδικήσεων είναι αυτά που ποτέ κανείς δεν θα καταλάβει γιατί για μένα είναι ιδανικά. Γιατί κανείς δεν νοιάζεται πια για τα απλά πράγματα που ξεχνάς με το χρόνο σαν να μην πέρασες ποτέ σου από αυτές τις μικρές στιγμές που στα χάρισαν. 
Τι αλλάζει; Οι άλλοι ή εμείς; Ποιος ζητάει περισσότερα από μας οι άλλοι ή ο εαυτός μας; Τι είναι αυτό που μας κάνει με τα χρόνια όλο και περισσότερο "ανθρωπάκια" αντί ανθρώπους; Τι είδους βόλεψη ζητάει ο καθένας στη ζωή του ξεχνώντας στο τέλος την ίδια τη ζωή; 
Από παιδιά ακόμα βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και όταν τελικά φτάνουμε εκεί που τόσο θέλαμε ξαφνικά όλα είναι "ιδανικά" για όλους όταν υπακούμε σε πρέπει και δεν πρέπει όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας για να μας οδηγούν άλλοι οι οποίοι με τι σειρά τους οδηγούνται από άλλους κι αυτοί επ' άπειρον από άλλους και άλλους και τελικά είμαστε μετέωροι να ακολουθούμε πρέπει και μη και να ξεχνάμε τι θέλουμε πραγματικά. Να αμφιβάλλουμε ακόμα και για τον εαυτό μας. Γιατί βιαζόμασταν να φτάσουμε εδώ που είμαστε και ξεχάσαμε να ρουφήξουμε την πιο σημαντική και παρόλα αυτά μικρή περίοδο της ζωής μας. Ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά. Για την ακρίβεια ξεχάσαμε πως υπήρξαμε παιδιά!
Και τι είναι αυτό που μας κάνει να αρνούμαστε την παιδικότητά μας; Η γνώση που μας προσφέρει ο χρόνος; Γιατί να τη θέλω αυτή τη γνώση αν μου αφαιρεί το δικαίωμα να είμαι ξέγνοιαστη κι αθώα; Τι να την κάνω τη "σοφία" τους τη στιγμή που αυτή η ίδια με έχει κάνει να φοβάμαι, να αμφιβάλλω και να έχω επιφυλάξεις για τα πάντα; Κερδίσαμε τη γνώση μα χάσαμε την αλήθεια μας. Χάσαμε τον εαυτό μας.
Απεχθάνομαι τους ειδήμονες και τους δήθεν ειδικούς που τα ξέρουν όλα και έχουν άποψη για τα πάντα. Τους δήθεν τέλειους που τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και τον έχουν φτιάξει ιδανικό. Κι αν δεις από κάτω τι υπάρχει; Υποκρισία, ανασφάλεια, αμφιβολίες, πονηριά, ζήλια. Ποιος μπορεί να τα έχει καλά με τον εαυτό του αν έχει απαρνηθεί το πιο σημαντικό του κομμάτι, την αθωότητά του;
Ξεχάσαμε πως κάποτε υπήρξαμε αθώοι γιατί βιαστήκαμε να υποψιαστούμε. Αποκτήσαμε τη γνώση και την εμπειρία των "μεγάλων" που συχνά ζητάει να σε πνίξει και να σε εγκλωβίσει σε μια προστατευτική γυάλα γιατί "ξέρεις" γιατί έχεις δει κι έχεις ακούσει. Μα δεν τη θέλω αυτή τη γνώση αν είναι να μείνω για λίγο ακόμα πραγματικά ζωντανή. Δεν θέλω να βάλω την καρδιά και το μυαλό μου σε γυάλα. Αυτό που χρειάζεται να προστατέψω όσο πιο πολύ μπορώ είναι η παιδική μου αφέλεια.
Μα δυστυχώς το νιώθω ότι χτίζομαι ανάμεσα σε αδιαπέραστους τοίχους και χάνω συνεχώς έδαφος. 

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Ένα χρόνο πριν...



..... ήταν η πρώτη μου ανάρτηση σε blog: "Μένουμε στη βιτρίνα" (06/12/2009)

Έγραφα από μικρή χωρίς να ξέρω αν όλα αυτά είχαν κάποια αξία. Παρόλα αυτά συχνά ήταν ανακουφιστικό. Χαρτιά, τετράδια, ημερολόγια κρυμμένα σε κουτιά και βιβλιοθήκες ή απόρρητα αρχεία στον υπολογιστή μου. Τα έκρυβα καλά πάντα αυτά που έγραφα μην τα δει κανείς και μαζί μ' αυτά δει και την ψυχή μου. Και πιο πολύ φοβόμουν την κριτική των άλλων γιατί δεν ήταν τυχαίες λέξεις γραμμένες σε μια στιγμή ανίας. Άλλοτε παιδιάστικα και άλλοτε πιο σοβαρά όμως πάντα ήταν "εγώ". Και είναι εύκολο για κάποιον να κρίνει ένα απλό κείμενο μα σκληρό να κρίνουν την ίδια σου την ψυχή.

 Και τελικά μετά από μια τυχαία αφορμή και μια μικρή παρακίνηση σταμάτησα να κρύβω τα κατεβατά και τις αλλόκοτες θεωρίες μου σε καταχωνιασμένα τετράδια και ημερολόγια και ξεκίνησα να δημοσιεύω τα κείμενά μου, να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας και να σας ζαλίζω! Έτσι απλά αποφάσισα να τις δείξω και σ' εσάς! 

Μετά από μια μικρή αποχή από το πρώτο μου blog επανήλθα σε αυτό και πλέον μετράω συνολικά 30 αναρτήσεις (λίγες μάλλον)! Κι έτσι συνεχίζω να αναλύω τις περίεργες θεωρίες μου και να ταξιδεύω μεταξύ νοητού και πραγματικού!

Δεν ξέρω αν έχω κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα όμως για μένα είναι μία κάποια διέξοδος από την ασφυκτική πραγματικότητα. Κι ίσως ο εσωτερικός μου κόσμος είναι περισσότερο πνιγερός κάποιες φορές όμως με το να γράφω μου δίνεται μια ιδανική φυγή τη στιγμή ακριβώς που τη χρειάζομαι. Κι είναι πολλές φορές όλα αυτά που θέλω τόσο πολύ να τα φωνάξω μα διστάζω. Είναι κατά κάποιο τρόπο λύτρωση από όλα τα εσωτερικά μου αδιέξοδα και μπορώ με τον πιο περίεργο τρόπο να βρω λύσεις εκεί που δεν φαντάζομαι. Γιατί μπορεί ένα απλό (για τους άλλους) κείμενο να σε αποφορτίσει από όλη την πίεση που νιώθεις και να την κάνει να ξεχυθεί προς τα έξω σαν ένα κύμα λέξεων και δακρύων. Το ιδανικό αντικαταθλιπτικό. Κάποιες φορές μου φαίνεται παράξενο και άλλες το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο. 

Και επειδή πάντα είναι καλύτερα να μοιράζεσαι τα σημαντικά πράγματα, χαίρομαι που σας βρίσκω εδώ και ονειρευόμαστε παρέα τους δύο τελευταίους μήνες!

 Και μια συμβουλή αγαπημένοι μου αναγνώστες και bloggers: 
Συνεχίστε να γράφετε και να ονειρεύεστε! 
"Σώζει ζωές"!

Κι εγώ για να σας ευχαριστήσω σας κερνάω τούρτα!  

Καλή όρεξη

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...