Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Τα δάκρυα...

Κυλούν στα μαγουλά μου συχνά. Ποτίζουν το πρόσωπο και την καρδιά μου και κάνουν τα μάτια μου να γυαλίζουν σαν βρεγμένα βότσαλα. 
Κλαίνε οι άνθρωποι . Μα εγώ πιο πολύ από αυτούς. Πιο συχνά. Λυπούνται, πονάνε, χαίρονται, αγαπούν... και κλαίνε. Μα εγώ λυπάμαι πιο πολύ, πονάω περισσότερο, ξεσπάω από ευτυχία, αγαπάω μέχρι το άπιαστο... και κλαίω, κλαίω, κλαίω. 
Δακρύζουμε για τα πάντα. Ευαίσθητοι, μικροί, ρομαντικοί, συναισθηματικοί μα πάνω απ’ όλα σκληροί. Ναι, σκληροί! Γιατί δεν είναι σκληρό να κρύβεις τον πόνο ή τη χαρά σου. Δεν είναι αξιοπρέπεια ούτε δύναμη να σκεπάζεις την καρδιά σου να μην φανεί που ράγισε ή που χτυπάει σαν τρελή. Δύναμη είναι να τη φέρεις εδώ μπροστά κομμάτια και να με κάνεις να την ξανακολλήσω. Να μου δείξεις πώς χτυπάει για να την νιώσω.
Κλαίω, ξεσπάω συχνά μα δεν νιώθω αδύναμη. Ξέρεις γιατί; Γιατί αυτά τα δάκρυα με ποτίζουν και με μεγαλώνουν καθημερινά. Δεν έχω κατάθλιψη έχω απλά συναίσθηση της πραγματικότητας. Γιατί όταν είσαι παιδί και θες να μείνεις εκεί μα συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος σου βίαια προχωρά και συνθλίβεται από τους άλλους αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό δεν μπορείς να μην κλάψεις. Όταν γνωρίζεις τον εαυτό σου και προσπαθείς να του μιλήσεις, όταν στέκεσαι απέναντί του και τον κρίνεις δεν γίνεται να μην δακρύσεις. Κι όταν πια τα έχεις καταφέρει και είσαι υπεύθυνος για κύριος δικός σου κι έχεις τη δύναμη δεν μπορείς να αποφύγεις αυτά δάκρυα.
Δεν κρύβομαι πίσω από ένα ανέκφραστο, κρύο πρόσωπο. Είμαι παιδί και δεν κρύβω τα συναισθήματά μου σαν να έχω πάντα αυτή τη δικαιολογία της ηλικίας. Καμία δύναμη, καμία αξιοπρέπεια... για τους άλλους όμως. Γιατί εγώ νιώθω και πολύ δυνατή και πολύ αξιοπρεπής. Μα πάνω από όλα αληθινή. Και το κακό είναι ότι σπάνια εκτιμάται αυτό.
Δακρύζω συχνά μα δεν είμαι δυστυχισμένη. Τις περισσότερες φορές δεν είναι καν από λύπη. Γιατί ένα δάκρυ μπορεί να δείξει τη χαρά σου πολύ περισσότερο κι από ένα πλατύ χαμόγελο. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πόση θλίψη μπορεί να κουβαλάει κάποιος που δεν κλαίει ποτέ του; 

Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Φοβάμαι!!!

Φόβοι... Μικροί φόβοι και μεγάλες φοβίες! Τρόμοι! Άλλες φορές νιώθω δυνατή και πως δεν φοβάμαι τίποτα. Άλλες πάλι φοβάμαι και τον ίδιο μου τον εαυτό. Καταστάσεις, πρόσωπα, συναισθήματα... όλα συνταξιδεύουν με φόβους και ανασφάλειες. Συμπορεύονται και προσπαθούν να παραβγούν σε έναν αγώνα τρομακτικό όπου ο νικητής θα καθορίσει το επόμενο μου βήμα. 
Και το θέμα είναι: θα φοβηθώ ή θα προχωρήσω; Θα νικήσουν οι φοβίες και οι ανασφάλειες μου ή θα τα ξεπεράσει η ζωή που θέλω να ζήσω; Κι αν οι φόβοι είναι αβάσιμοι; Κι αν οι φόβοι είναι πραγματικοί; Κι αν αυτά που φοβάμαι κάποτε γίνουν και δεν μπορώ να τα εμποδίσω; Να τα αγνοήσω ή να τα υπολογίσω στην επόμενη κίνηση ακόμα κι αν αργούν; Κι αν όταν έρθουν έχω πάρει τελικά τη λάθος απόφαση;
Φόβοι, φόβοι, φόβοι.... Και ποιος δεν φοβάται; Ποιος είναι τόσο αποφασιστικός και δυνατός που να τους ξεχνάει; Κι όμως ο φόβος, οι φόβοι είναι μέρος της ζωής μας και μάλιστα σημαντικό. Είναι ένα σημάδι ζωής σαν ανάσα που ορισμένες φορές σε οδηγούν στην πιο σωστή απόφαση και σε σώζουν. Σε βγάζουν στην επιφάνεια πριν πνιγείς. Το μόνο που έχεις να προσέξεις είναι να μην ξεπεράσουν ποτέ τα θέλω σου στον αγώνα της ζωής. Πάντα να συμπορεύονται ή να μένουν πίσω. Γιατί αν περάσουν μπροστά οι φόβοι τότε σου κλέβουν τη ζωή και σε αποπροσανατολίζουν από τον βασικό σου στόχο, που είναι να ΖΗΣΕΙΣ!
Μα είναι και οι άλλοι οι φόβοι, οι τρομακτικοί, οι μεγάλοι που εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου σαν σκιές και μετά εξαφανίζονται για λίγο. Και από το πουθενά εμφανίζονται πάλι για να σε καταπλακώσουν και να γεμίζουν τα μάτια σου δάκρυα και το μυαλό σου φρικτές εικόνες. Κι έχω κι εγώ τέτοιους φόβους...

Φοβάμαι μην φύγουν όλοι από κοντά μου και μείνω μόνη μου χωρίς κανέναν πραγματικά να νοιάζεται.
Φοβάμαι μην μετατραπώ με το χρόνο σε αυτές τις οικτρές συμβατικές σύγχρονες φιγούρες που κυκλοφορούν στον κόσμο.
Φοβάμαι μην χάσω την τρέλα μου, την αθωότητα και την ξεγνοιασιά μου (κι ας με θεωρούν αφελή!).
Φοβάμαι μην χαθώ πριν προλάβω να πω και να δείξω πόσο αγαπάω αυτούς που έχω κοντά μου (κι είναι λίγος ο καιρός για κάτι τόσο μεγάλο!).

Μα πιο πολύ από όλα....
Φοβάμαι μην ξεχάσω να ζήσω επειδή... φοβάμαι!!!

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Η επιστροφή... (πριν τη φυγή!)

Φοβάμαι τους αποχωρισμούς! Φοβάμαι τις φυγές! Κι έτσι φτιάχνω στο μυαλό μου ιδανικές επιστροφές! Προετοιμάζομαι για κάθε ενδεχόμενο απώλειας και φυγής αλλά ο αποχωρισμός είναι το κομμάτι που προσπαθώ να αφαιρέσω από τη σκέψη μου. Σαν να μην υπάρχει! Έτσι πριν καλά καλά σκεφτώ πως φεύγεις σε βλέπω να έρχεσαι. 
Είναι σχεδόν τρελό αν το σκεφτείς! Σαν να σε διώχνω συνεχώς με το μυαλό μου μόνο και μόνο για να απαλύνω τον τρόμο σκεπτόμενη ότι επιστρέφεις... Σε διώχνω μόνο και μόνο για να γυρίσεις πίσω, για να μη φύγεις ποτέ! 
Είναι παρανοϊκό... Τη στιγμή μάλιστα που εγώ έχω φύγει! Μα είναι η κάθε στιγμή που μένω μόνη με τις σκέψεις μου τρομακτική. Οι ίδιες και οι ίδιες σκέψεις  με βασανίζουν και με τρομάζουν. Και συνεχίζω να σκέφτομαι επιστροφές. Και εξακολουθώ να μην αντέχω ούτε την ιδέα... Κι ούτε ξέρω αν θα συμβιβαστώ ποτέ με μια τέτοια πραγματικότητα ούτε αν τη δέχομαι. Και επιμένω να κλαίω!!! 

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

"Το παραμύθι που σου υποσχέθηκα"


Όταν ήμουν μικρή είχα ένα βιβλίο που διάβαζα και ξαναδιάβαζα και ποτέ δεν καταλάβαινα τη σημασία του. Ούτε που θυμάμαι πώς είχε βρεθεί στη βιβλιοθήκη μου. Ήταν μικρό και πολύ αλλόκοτο στα μάτια μου. Περίεργα συνδυασμένες μεταξύ τους εικόνες και το κείμενο δοσμένο σε στιχάκια δεν μου έλεγε τίποτα. Μου φαινόταν πολύ μπερδεμένο. Απλά το διάβαζα και το ξαναδιάβαζα γιατί το έβρισκα ευχάριστο και χαριτωμένο. Κατά ένα περίεργο τρόπο με γοήτευε και με διασκέδαζε που ήταν όλα τόσο μπλεγμένα μεταξύ τους και μου άρεσε να χαζεύω τα αγγελάκια στις σελίδες του. Μα πάντα ανυπομονούσα να φτάσω στη τελευταία τους σελίδα για να τη διαβάσω.
Μεγαλώνοντας συνέχισα να το διαβάζω και άρχισα σταδιακά να βγάζω κάποιο νόημα. Και με γοήτευε περισσότερο και περισσότερο. Μέχρι και οι εικόνες είχαν μεγαλύτερη αξία με τον καιρό. Αλλά αν και έχω αρχίσει να καταλαβαίνω, ακόμα και τώρα, για να είμαι ειλικρινής τώρα περισσότερο, το διαβάζω με αγωνία για να φτάσω στην τελευταία του σελίδα και να διαβάσω αυτή την εδώ και χρόνια μαγική φράση:

"Κι εγώ θα σ' αγαπώ όσο πάει!!!"

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Το μονόγραμμα...


Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ακούς; 
Της αγάπης 
Μια για πάντα το κόψαμε. 
Και δεν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς, μ’ακούς; 
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ακούς; 
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας 
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς;

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς. 

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ακούς; 
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ακούς; 
Μες στη μέση της θάλασσας 
Από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς; 
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς; 
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς 
Άκου, άκου 
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς; 
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς; 
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς; 

(Οδυσσέας Ελύτης, Το μονόγραμμα: Απόσπασμα, Μέρος IV, 1971) 

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Ο φόβος του "Αντίο"...

Σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς! Για την ακρίβεια δεν τους αποδέχομαι. Δεν τους δέχομαι. Γι' αυτό και προτιμώ να τους αποφεύγω. Προσωρινές ή μόνιμες φυγές, για μεγάλο ή μικρό διάστημα... Δεν μ' αρέσει να χάνω ανθρώπους από τη ζωή μου! Ούτε για λίγο ούτε για πολύ... πόσο μάλλον για πάντα. Κι αν ακουστεί εγωιστικό προτιμώ να τους διώχνω πριν να φύγουν. Γιατί φοβάμαι το "αντίο"!
Κι όμως όλη μας τη ζωή αποχαιρετάμε κι μας αποχαιρετούν. Ποιος ευτυχισμένος άνθρωπος κατόρθωσε να κρατήσει κοντά του όλους του τους ανθρώπου μέχρι το τέλος; Κανένας... Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν! Από τη ζωή μας μόνο ή και από τη δική τους. Και πολλές από αυτές τις φυγές χρειάζονται αποχαιρετισμό. Και πολλούς από αυτούς τους αποχαιρετισμούς τους έχω αποφύγει. Αλλά είναι και φορές που θυμώνω επειδή ο φόβος μου δεν με άφησε να αποχαιρετήσω αυτούς που έφυγαν.
Από μικρή.... από πάντα φοβόμουν ότι θα φύγουν όλοι από κοντά μου και θα μείνω μόνη. Θα θέλω να μιλήσω, να απλώσω το χέρι μου σε κάποιον και θα είμαι μόνη γιατί όλοι θα έχουν φύγει. Προσωρινά ή μόνιμα δεν έχει σημασία. Απλά θα έχουν φύγει. Και το χειρότερο είναι ότι εγώ θα έχω φοβηθεί να τους χαιρετήσω!
Και όντως φεύγουν! Όμως έρχονται άλλοι. Κι αυτοί με τη σειρά τους φεύγουν και πάλι έρχονται άλλοι. Λίγοι είναι αυτοί που μένουν για καιρό κι είναι ακόμα πιο δύσκολο να τους αποχαιρετήσεις. Είναι σχεδόν τρομακτικό να τους χάσεις. Κι εγώ επιμένω πεισματικά να μην τους αποχαιρετάω.
Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται γύρω μας. Λίγοι είναι όμως αυτοί που μας κάνουν να μην αισθανόμαστε μόνοι. Είναι αυτοί που δεν θες ποτέ να αποχαιρετήσεις.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Πηνελόπη...

Περπατούσα μέσα στη βροχή χωρίς ομπρέλα, χωρίς προστασία. Δίπλα στη θάλασσα όπως πάντα. Το νερό είχε ποτίσει τα ρούχα μου, το δέρμα μου, την ψυχή μου. Την ψυχή μου πιο πολύ σαν ένα απλό κομμάτι χαρτί που είχε λιώσει και διαλυθεί από το πολύ νερό. 
Ξαφνικά στάθηκα κι ήμουν πραγματικά μόνη και γύρω μου νερό. Νερό να πέφτει από τον ουρανό, νερό μπροστά μου, νερό πίσω μου. Παντού νερό να με πνίγει κι εγώ μόνη. Και τα πόδια μου να βουλιάζουν στη μουσκεμένη άμμο. Λάσπη και νερό. Κοιτάζω. Τι; Μια σκιά, μια σβησμένη σκιά. Το νερό τη γέννησε και το νερό την ξεθώριασε και τελικά την έσβησε. 
Ήθελα να κοιτάζω τη θάλασσα. Τώρα κοιτάζω τις σκιές της. Ήθελα να παίζω με βότσαλα και κοχύλια μα τώρα τα έχει ρουφήξει όλα το νερό κι η παραλία είναι νεκρή. Ήθελα να χτίζω πύργους στην άμμο μα τώρα που μου τους γκρέμισαν όλους τα κύματα αποφάσισα να σταματήσω. 
Ανώφελο πραγματικά να ασχολείσαι και να επιμένεις. Ανώφελο να κοιτάς το απέραντο τη στιγμή που είσαι ανάξιος να το φτάσεις. Ο ορίζοντας δεν έχει τέλος και δεν πιάνεται κι εγώ βαρέθηκα να μετράω τα κύματα και να κυνηγάω το άπιαστο. 
Έχω πια πέσει στο χώμα και είναι η στιγμή που παρακαλώ ένα κύμα να με αρπάξει και να με στείλει σ' αυτό το άπιαστο. Εκεί που όλα μπορείς να τα δεις και δεν σου λείπει κανείς. Εκεί που θα χτίζω πύργους και δεν θα γκρεμίζονται. Εκεί που πάντα θα υπάρχουν βότσαλα για να παίζω και με ένα άπλωμα του χεριού μου θα μπορώ να αγγίξω το απέραντο.
Τελικά η βροχή σταματάει, το κύμα δεν έρχεται ποτέ κι εγώ μένω καθισμένη στην άμμο. Γυρνάω την πλάτη στο άπειρο και σταματάω να ψάχνω για σκιές. Το νερό στο πρόσωπό μου στεγνώνει και μένουν μόνο τα δάκρυα μου. Αυτό συμβαίνει συχνά τελευταία... Να 'ναι μέρες, βδομάδες ή μήνες; Δεν ξέρω... Δεν μετράω πια τίποτα από αυτά παρά μόνο ώρες. 
Είναι δύσκολη η αναμονή κι εγώ από πάντα ήμουν ανυπόμονη. Και παρόλα αυτά περιμένω. Μα... Ποιος τους είπε πως με λένε Πηνελόπη; 

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

"Ο μικρός μου πρίγκιπας!"

Ίσως να είμαι ένα λουλούδι του πλανήτη του και να είμαι μοναδική στον κόσμο γι' αυτόν, να μ' αγαπάει και να με προστατεύει. 
Πάντως εγώ τον έχω "εξημερώσει" τον "μικρό μου πρίγκιπα", τον έχω τραβήξει κοντά μου και τον έχω αγαπήσει. 

Τον έχω να κοιμάται μέσα στην αγκαλιά μου και είναι η στιγμή που νιώθω να κρατάω το πιο εύθραυστο πράγμα στον κόσμο και είμαι υπεύθυνη γι' αυτό. 
Τον κοιτάζω να είναι τόσο μικρός και ευάλωτος. 
Με κάνει να θέλω να κλάψω από ευτυχία που είναι δικός μου.

Υπάρχουν φορές που νιώθουμε την ανάγκη να γινόμαστε μικροί και να βλέπουμε τους άλλους θεόρατους να μας προστατεύουν. 
Άλλες πάλι συμβαίνει το αντίθετο. 
Γινόμαστε τεράστιοι για να φυλάξουμε αυτό που βλέπουμε μικρό κι αδύναμο μπροστά μας. 
Είναι η ανάγκη της προστασίας που τη γεννά το είναι μας.

Αυτή την ανάγκη της προστασίας μου γεννά την ώρα που κοιμάται. 
Ό,τι πιο όμορφο έχει καθρεφτιστεί ποτέ στα μάτια μου. 
Και νιώθω αληθινά ευτυχισμένη που το κρατάω. 
Χαμογελάω! 
Μα στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω το φόβο πως θα χαθεί. 
Κι αυτό με κάνει να θέλω να τον προστατέψω ακόμα πιο πολύ.

Η ευτυχία πολλές φορές γεννά και θρέφει το φόβο. 
Εσύ απλά αρκεί να μην τον αφήσεις να την σκεπάσει. 
Γιατί μια στιγμή πραγματικής ευτυχίας αν το θες είναι ικανή να ξεπεράσει όλους σου τους φόβους.

Και συνεχίζω να τον κοιτάζω χωρίς να ξέρω αν αυτό που μ' αρέσει και με συγκινεί το βλέπω με τα μάτια ή με την καρδιά μου. 
Όπως και να 'χει όμως λατρεύω να τον κοιτάζω και απλά δακρύζω από χαρά που είναι στα χέρια μου. 

Κι όλα αυτά γιατί απλά είναι ο "μικρός πρίγκιπας" που περίμενα και τελικά ήρθε!
(Και γιατί είναι άδικο να γράφεις για όλα τα υπόλοιπα και να ξεχνάς αυτό που σου δίνει την πραγματική έμπνευση!)

Παρασκευή, 12 Νοεμβρίου 2010

Το παζλ...

Vincent Van Gogh- The siesta (1889)
Από μικρή μου άρεσε να φτιάχνω παζλ. Με πολλά η λίγα κομμάτια να τα ανακατεύω μπροστά μου και να φτιάχνω εικόνες. Να τα διαλύω και να τα ξαναφτιάχνω. Άλλοτε πάλι αν μου άρεσε πολύ το παζλ το κρατούσα ενωμένο κι έφτιαχνα πίνακες. Κομμάτι κομμάτι με υπομονή για μέρες ολόκληρες πολλές φορές. Κι έχω ακόμα ατελείωτο, σχεδόν άθικτο, τον πίνακα του Βαν Γκονγκ. 
Μα και όλη μας η ζωή είναι ένα παζλ. Κομμάτια τόσο όμοια μα και τόσο διαφορετικά ικανά να κουμπώσουν μεταξύ τους για να φτιάξουν μια αρμονική εικόνα. Ξεκινάς από την αρχή να βάζεις το ένα κομμάτι δίπλα στο άλλο και να κάνεις συνδυασμούς μέχρι που στο τέλος θα έχεις φτιάξεις μια εικόνα που να σου αρέσει για να την κρατήσεις ενωμένη. 
Μόνο που αυτό το παζλ έχει μια ιδιαιτερότητα. Δεν είσαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσεις όλα τα κομμάτια. Κι έχεις στη διάθεσή σου πολλά αλλά εσύ επιλέγεις να κρατήσεις μόνο αυτά που σου κάνουν. Σαν έχεις μπροστά σου μια παλέτα με χρώματα και στον πίνακά σου βάζεις αυτά που εσύ θέλεις. Ξεκινώντας έχεις μόνο ένα κομμάτι του παζλ, το κεντρικό, τον εαυτό σου και γύρω από αυτό το κομμάτι κολλάς τα υπόλοιπα και χτίζεις ένα κόσμο ιδανικό για τα μάτια τα δικά σου. Όχι των άλλων.     
Υπάρχουν βέβαια και αυτά τα κομμάτια που εισβάλλουν στο παζλ σου και κουμπώνουν σε αυτό με το έτσι θέλω. Σε αυτή την περίπτωση το μόνο που έχεις να κάνεις είναι διαλέξεις άλλα κομμάτια που θα απαλύνουν την επίδρασή τους στην εικόνα σου.
Ο καθένας από μας είναι ένα κομμάτι του παζλ. Από τη μία υποχρεωτικό για τον εαυτό του (γιατί πώς γίνεται να ζήσεις έξω απ' τη ζωή σου;) κι από την άλλη προαιρετικό για τους άλλους. Ένα μικρό κομμάτι ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολλές και διαφορετικές εικόνες. Το μυστικό όμως ξέρεις ποιο είναι; Για να ταιριάξεις στο παζλ του άλλου πρέπει κι αυτός να ταιριάξει στο δικό σου. Μόνο αν αμοιβαία και σωστά μπουν τα κομμάτια στο παζλ θα υπάρχει μια συνοχή, μια συνέχεια. Διαφορετικά μη το προσπαθήσεις.
Όλοι μας κομμάτια του παζλ. Επιλέγουμε και επιλεγόμαστε και χωράμε σε πολλές ζωές, πολλές εικόνες. Και είμαστε σημαντικοί για τις εικόνες αυτές, αναπόσπαστα και σημαντικά κομμάτια τους. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Όλοι όμοιοι και διαφορετικοί ταυτόχρονα μα εξίσου σημαντικοί. Διαφορετικά γιατί να σε βάλει ο άλλος στη ζωή του αν σε θεωρεί κατώτερο;

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Πουπουλένια όνειρα ή ... "Η διπλή ζωή"!

Τα όνειρα είναι ζωή! Είναι ο λόγος για να ζεις και να προχωράς μπροστά ή και να γυρνάς πίσω. Ονειρεύεσαι για να ζεις αλλά και ζεις για να ονειρεύεσαι. Άλλοτε όνειρα δίνουν ουσία στη ζωή σου και άλλοτε η ίδια η ζωή θρέφει τα όνειρα. 
Κλείνεις τα μάτια και φτιάχνεις έναν άλλο κόσμο. Ιδανικό. Αυτό που θέλεις να είναι σε αντιπαράθεση με αυτό που είναι όταν πια έχεις ξυπνήσει. Τα όνειρα καθρέφτης του συνειδητού και του υποσυνείδητου. Οι πιο φανερές και πιο απόκρυφες σκέψεις και επιθυμίες σου που μετατρέπονται σε ταινίες μικρού μήκους για να περάσουν μπροστά από τα μάτια σου και να χαθούν με την ίδια ταχύτητα με ένα απλό βλεφάρισμα. 
Κοιμάσαι και ο ιδανικός σου κόσμος ξετυλίγεται μπροστά σου τόσο αληθινά ψεύτικος. Σχεδόν τον αγγίζεις! Τον μυρίζεις, τον νιώθεις. Ένα όνειρο τόσο κοντά μα και τόσο μακριά. Αληθινό και ψεύτικο μαζί... Αυταπάτη και παιχνίδι του μυαλού σου μα επιμένεις να κάθεσαι και να το χαζεύεις. Να το χορτάσεις όσο περισσότερο μπορείς προτού ξυπνήσεις και το χάσεις.
Είναι μαγεία τα όνειρα. Μια δεύτερη ζωή, ξεχωριστή, που ζεις όσο έχεις τα μάτια σου κλειστά. Και τη ζεις έντονα. Ζεις, αναπνέεις, χάνεσαι, αγαπάς, λυπάσαι.... Ένας ολότελα καινούριος κόσμος φτιαγμένος από σένα. Από το μυαλό σου. 
Και ξέρεις το μυαλό παίζει πολλές φορές περίεργα παιχνίδια. Σε εξαπατά, τρελαίνεται. Όμως τώρα απλά σε οδηγεί στη δεύτερη ζωή σου. Την ιδανική, την απόλυτα και μυστικά δική σου. Κι εσύ τη χαζεύεις απλά να περνά προσπαθώντας με αγωνία να τη ζήσεις και με ανοιχτά τα μάτια. Αυτή όμως επιμένει να χάνεται. Κι εσύ επιμένεις να τη ζήσεις.
Όνειρα ιδανικά πλασμένα για σένα. Όνειρα που θες να ξεφύγουν από τον ύπνο σου και να έρθουν μπροστά στα μάτια σου έτοιμα να τα αγγίξεις. Γιατί όμορφο να ονειρεύεσαι αλλά η διπλή ζωή ξέρεις κουράζει. Κι όταν πια θα καταφέρεις να αγγίξεις τα όνειρα σου, να τα πιάσεις και να τα φέρεις κοντά σου και να κάνεις τη ζωή σου μία και μοναδική, ιδανική με κλειστά και ανοιχτά τα μάτια, τότε θα έχεις κερδίσει πραγματικά το στοίχημα. Τότε θα ορίζεις τον εαυτό σου και θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος. 
Μα είσαι άνθρωπος και οι άνθρωποι είναι άπληστοι και ποτέ τα όνειρα δεν είναι αρκετά. Κι αλίμονο αν μείνεις χωρίς καινούρια όνειρα να κάνεις και να ζήσεις. Χωρίς καμιά ελπίδα για ευτυχία. Γιατί και η ευτυχία πρόσκαιρη είναι. Κι έτσι μοιράζεσαι και πάντα ζεις διπλή ζωή προσπαθώντας να φέρεις τη μία στα μέτρα της άλλης κι όταν τα καταφέρεις ξεκινάς από την αρχή... Κι ανακυκλώνεσαι μέσα στα όνειρά σου!  

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

Πόρτο Ρίκο (!)


"Στο Πόρτο Ρίκο χρόνια ασυλλόγιστα
και της καρδιάς του σκόρπισε τα φύλλα.
Σε υπόγεια σκοτεινά και ύποπτα
λες και έψαχνε το φως μες την ξεφτίλα!"
Το πλέον δακρύβρεχτο τραγούδι των τελευταίων ημερών!!!

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Περί τιμωρίας...

Και εκεί που διάβαζα και περνούσα από το ένα blog στο άλλο είδα την ανάρτηση της "Μαύρης Ντάλιας" που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και έγινε αφορμή για να σκεφτώ περί τιμωρίας. Τι είναι η τιμωρία και σε ποιους απευθύνεται; 
Σχεδόν αυτόματα καταλήγω ότι η τιμωρία είναι ταυτόσιμη της παραίτησης. Μας τιμωρούν ή αυτοτιμωρούμαστε; Είναι σκληρό να παραδεχτεί κανείς κάτι τέτοιο μα μήπως τελικά οι φορές που τιμωρήθηκε ο καθένας από μας είναι γιατί ο ίδιος το επέλεξε; Και όπως ακόμα πιο συγκεκριμένα διάβασα, η αποβολή είναι επιλογή των άλλων η δική μας; Αν επιμένεις και υπομένεις δεν μπορεί κανένας να σε αποβάλει. Μόνος σου ανοίγεις την πόρτα και φεύγεις. Μόνος σου επιβάλλεις την τιμωρία στον εαυτό σου. Γιατί κανείς άλλος δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει. Αν παραιτηθείς σχεδόν ταυτόχρονα αποβάλεσαι από την "τάξη" από την ίδια τη ζωή σου. Κι αν παραιτηθείς τελικά η επιστροφή σου πίσω θα συναντήσει πολλά εμπόδια και θα γίνει μια αλυσίδα παραιτήσεων και αποβολών. Και εσύ θα χάνεις τη δύναμη να τις αντιμετωπίσεις ξανά και ξανά.
Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση η μία αποβολή να γίνει αιτία για μια δυναμική επάνοδο στη ζωή σου και από εκεί και πέρα κανείς και καμία τιμωρία δεν θα μπορούν να σε πετάξουν έξω. Μόνος θα έχεις επιλέξει την τύχη σου. Και αυτή θα είναι να αντιστέκεσαι και παραμένεις όρθιος χωρίς να παραιτηθείς, χωρίς να αυτοτιμωριθείς.
Κι όλα τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν πως δεν υπάρχουν και οι "άδικες" τιμωρίες. Κι αυτές όμως πάλι εμείς τις επιβάλλουμε στους εαυτούς μας λόγω παραίτησης. Γιατί και η αδικία είναι επιλογή του καθενός και αν μπορεί να την αντέξει και να τη δεχτεί με τη μορφή της τιμωρίας. Και συνεπώς αυτοτιμωρείται. Άρα δεν υφίσταται αδικία από τους άλλους αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό.
Συνεπώς οι τιμωρίες είναι υπαρκτές και εναλλάσονται και απευθύνονται σε αυτούς που παραιτούνται και από επιλογή (αυτο)τιμωρούνται. Και πάνω από όλα είναι δίκαιες γιατί ο καθένας τις επιλέγει για τον εαυτό του. Είναι επιλογή σου αν θα αποβληθείς, θα ανοίξεις την πόρτα και θα βγεις έξω από την "τάξη" ή αν θα μείνεις μέσα σε αυτή και θα επιμείνεις. 
Και τελικά και αυτές οι σκέψεις με οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα ότι όλοι μας "είμαστε οι επιλογές μας"... Καληνύχτα.

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Κινούμενα σχέδια...


Τίποτα δικό μου. Καμία δική μου έμπνευση. Μα ένα ποίημα για όλους αυτούς που ζουν την αγάπη και την αφήνουν να τους τσαλακώσει. Την βρίσκουν, τη διεκδικούν, τους απογοητεύει, τη χάνουν. Μα πάντα μένουν εδώ να την αναζητούν και να την περιμένουν. Και όταν τελικά τους βρει την προστατεύουν. 
 
Δεν μπορεί, μέσα στο γύρο τον ατέλειωτο
του δούναι και μολών λαβέ
θα μου 'χεις πάρει δανεικά κάποια αισθήματα.
Δεν μπορεί, μέσα στα τόσα χρόνια των καπνών
κάποια φορά θα ξέμεινες κι εσύ από τσιγάρα.

Να μου δάνειζες τώρα μιαν ανταπόδοση
για δυο τρεις μέρες μιαν αγάπη.
Είμαι καλεσμένη σε κωμωδία κυκλική
και στην πρόσκληση τονίζεται
το ένδυμα να είναι αδιαφανές
δεν πρέπει να φεγγίζει το ανυπόφορο.

Θα σ' την επιστρέψω άθικτη.
Και να μεθύσω και να χυθώ απάνω της,
μη φοβάσαι, λεκέδες δεν αφήνει
ποτέ το αιώνιο στην αγάπη.

Για μια δυό μέρες έστω.
Να πάω καλοντυμένα δανεική
φανταχτερά θρυπτή κιμωλία
κρεμασμένη ματαιόδοξα
στο μπράτσο συνοδού μου σπόγγου.
Έστω και για μια μέρα.

Όχι αυτήν δεν θέλω αυτήν, όχι
την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει
η παλάμη σου αμέσως μόλις πέσει στη δική μου.
Την άλλην θέλω, εκείνην την άλλην την άλλη
την παράφορη που τρέφεις για κάποιον άλλον
πάλι εσύ και ικετεύεις
να σου δανείσει την αγάπη του
για μια δυό μέρες έστω όχι εκείνην,
όχι την ελεήμονα αγάπη που την ξανακερδίζει
η παλάμη του αμέσως μόλις πέσει στη δική σου,
την άλλη που ζητάς την άλλη
εκείνη την παράφορη που τρέφει,
για κάποιον άλλον πάλι αυτός
και αλυσιδωτά τον ικετεύει
να του δανείσει μιαν αγάπη
για μία μέρα έστω, όχι την ελεήμονα
και πάει λέγοντας της θηριωδίας μας το άδοξον.

Μας εξυψώνει δανειστές
αυτό το ίδιο που μας σκύβει επαίτες του.

Πάντα το ασύμπτωτο ερωτευμένο μ' ένα άλλο
πάντα εμείς μ' αυτό ερωτευμένοι.
Και πεθαίνουν ανέραστες οι συγκυρίες.

(Κική Δημουλά, Συλλογή: Χαίρε ποτέ, 1988)

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Ζούμε μόνοι.....(;)

(Πρώτη ανάρτηση: 15/03/2010)
Και ναι, μπορώ να πω πως τα κατάφερα.... Είναι 4.20 και ενώ ο υπόλοιπος κόσμος (φυσιολογικός ή όχι δεν ξέρω) κοιμάται εγώ κάνω κούρα ομορφιάς. Πολύ αλλοπρόσαλλο αλλά συμβαίνει και είναι το λιγότερο τραγικό... (!) Η τηλεόραση τέρμα δείχνει telemarketing, το laptop σταθερά στο facebook κι εγώ στο κρεβάτι με έναν ελεεινό καθρέφτη και χωρίς πολύ φως προσπαθώ να βγάλω τα φρύδια μου με ένα μισοτελειωμένο νες δίπλα μου και ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα.
Πολύ σουρεαλιστική εικόνα θα μπορούσα να πω. Από την άλλη σκέφτομαι: φοιτητική ζωή. Αν δεν είναι σουρεαλιστική από μόνη της τότε τι άλλο είναι; Είμαι μόνη και κάνω ό,τι μου αρέσει όποτε μου αρέσει όσο κουλό κι αν είναι... Σωστό ή λάθος δεν έχει σημασία! Έχουν γίνει όλα αυθόρμητα και αυτόματα... απλά σου τι βαράει και λες θα μείνω ξύπνια όλο το βράδυ. Να κάνω τι; Μα τα πάντα! Είμαστε σε μια φάση που η μόνη διαφορά της νύχτας από τη μέρα είναι ότι δεν έχει ήλιο. Και βέβαια πολλοί δεν το κατανοούν αυτό... Δεν μας κατανοούν. Αλλά εμείς έτσι είμαστε. Κάνουμε τη νύχτα μέρα και επιβιώνουμε!
Και συνεχίζοντας τις προσπάθειές μου σκέφτομαι τι θα μπορούσαν να κάνουν ταυτόχρονα χιλιάδες άνθρωποι στον κόσμο. Και σίγουρα δεν είμαι η μόνη που βιώνει μια σουρεαλιστική σκηνή αυτή την ώρα ούτε η μόνη που πίνει καφέ στις 4.30 το πρωί χωρίς ουσιαστικό λόγο... Προφανώς όχι! Παρόλα αυτά αυτή τη στιγμή δεν με ενδιαφέρει τι κάνουν ταυτόχρονα με μένα οι άλλοι. Γιατί σίγουρα δεν ζούμε μόνοι αλλά δεν ενδιαφερόμαστε πάντα τους "άλλους". Τις παραξενιές τους, τη γνώμη τους, την ξεχωριστή από τη δική μας ζωή τους...
Δεν έχουμε πάντα χώρο ούτε χρόνο ούτε διάθεση να επιτρέψουμε σε κάποιον να εισβάλει στη ζωή μας και να φέρει τα πάνω κάτω. Το πρόβλημα βέβαια είναι όταν είμαστε εμείς οι "εισβολείς" και ζητάμε από τον άλλο χώρο τη στιγμή που δεν είναι διατεθειμένος να μας τον δώσει. Και τότε είτε μπαίνουμε απρόσκλητοι απαιτώντας το χώρο αυτό είτε συμβιβαζόμαστε να ζούμε "στριμωγμένοι" είτε περιμένουμε "έξω από την πόρτα" μήπως κάποια στιγμή υπάρξει χώρος και ανοίξει (ακόμα κι ξέρουμε ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ).
Ο καθένας ζει για τον εαυτό του και όταν αυτό αλλάζει είναι πολύ δύσκολο να γίνεται ετεροχρονισμένα με τον άλλο. Κι έτσι ο χώρος που αφήνεις εσύ γίνεται κενό και ο χώρος που δεν σου αφήνει ο άλλος γίνεται απόρριψη!!!
Καλημέρα...

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Δεν είμαστε άνθρωποι (!)

Larry Carlson (Αφηρημένη τέχνη)
Δεν είμαστε άνθρωποι. Είμαστε όνειρα, αισθήσεις, μέλη διαμελισμένα και φορεμένα στην ψυχή μας. Σώματα κενά, μορφές αλλοιωμένες... Μουντζούρες σε χαρτί. Άμορφες μα τόσο αληθινές, τόσο αυθεντικές. Χρωματιστές γραμμές σε λευκό καμβά. Ζωντανοί κι ελεύθεροι. 

Δεν είμαστε άνθρωποι εμείς. Είμαστε αυτό που πρέπει να υπάρχει τα παραπάνω το ανώτερο. Μια τραγική ιδέα που δεν την υποστήριξε ποτέ κανείς, μόνο κάποιος τρελός που τόλμησε να την ξεστομίσει. Κι εμείς τρελοί τον ακολουθούμε γιατί δεν είμαστε άνθρωποι. 

Μυαλά τρελά, ψυχές καθαρές και όνειρα μεγάλα. Αυτό είμαστε μεγάλα όνειρα. Ζωή... Μόνο μεγάλα όνειρα ακολουθούν τη ζωή. Κι εμείς ακολουθούμε τα όνειρα, τρέχουμε πλάι στη ζωή. Την προλαβαίνουμε και την κερδίζουμε. Ζούμε μέχρι το τέλος... Γιατί; Γιατί δεν είμαστε άνθρωποι.

Κι όλα αυτά θα τολμούσε να τα ξεστομίσει μόνο κάποιος τρελός που είχε ξεχάσει ότι ζει σε κόσμο λογικών. Και αλήθεια θα παρακαλούσα να είμαι όλα αυτά. Γιατί στην πραγματικότητα αυτοί που "δεν είναι άνθρωποι" είναι όλα αυτά που έπρεπε να είναι οι "αληθινοί" ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Η κόκκινη βαλίτσα και... οι παπαρούνες!

Μια μεγάλη κόκκινη βαλίτσα για αποσκευή και φύγαμε... Μη με ρωτήσεις για πού; Απλά φεύγουμε. Υπάρχουν τόσα μέρη για να πάμε. Μακριά, κοντά, αληθινά, ψεύτικα. Παντού σε πάει το μυαλό. Τι τα θες τα πλοία, τα αεροπλάνα και τα τρένα; Τα όνειρά μας έχουν τα δικά τους πανιά. Ρίχνουν άγκυρες όπου θέλουν κι όχι όπου επιβάλλεται. Προσγειώνονται και απογειώνονται αδιάκριτα και εκτροχιάζονται χωρίς να γίνει ατύχημα. Δεν υπάρχουν μπάρες ασφαλείας ούτε αίθουσες αναμονής. Φεύγεις όποτε θες. 
Γι' αυτό σου λέω. Έλα να φύγουμε, είναι η κατάλληλη στιγμή. Η φυγή είναι λύτρωση. Η φυγή είναι όνειρο. Η κόκκινη βαλίτσα μου είναι το όνειρο. Την ανοίγεις και σκάνε πυροτεχνήματα. Ο ουρανός γεμίζει αστέρια και ο ορίζοντας σου φανερώνει τα πιο υπέροχα ηλιοβασιλέματα. Το μυαλό μου φεύγει. Ξεφεύγει. Γεμίζει κόκκινα χρώματα. 
Ξέρεις τι όνειρο έχω; Να με πας σε ένα λιβάδι με κατακόκκινες παπαρούνες. Λατρεύω τις παπαρούνες. Τόσο απλές και τόσο όμορφες. Αλλά μόνο στον τόπο τους. Μη κόψεις ποτέ παπαρούνα γιατί πεθαίνει. Δεν είναι σαν το μυαλό και τα όνειρά μας που ζητούν φυγή. Δυστυχία να μένεις κολλημένος σε ένα τόπο. Δυστυχισμένες τελικά οι παπαρούνες. Κρίμα και μου άρεσαν τόσο... 
Και πόση δυστυχία να αντέξει αυτό το δωμάτιο; Πόση βροχή να ποτίσει πια το πάτωμα; Πόση φωτιά να κάψει τους τοίχους; Χα, κι οι τοίχοι δεν καίγονται. Τίποτα δεν καίγεται εδώ μέσα. Όλα είναι παγωμένα, ξεπαγιασμένα. Τα ταξίδια μου έχουν τελειώσει καιρό τώρα και ξέρεις ποια πραγματικά είναι η αλήθεια μου μέσα σε όλο αυτό τον παραλογισμό; Εγώ είμαι σαν τις παπαρούνες κολλημένη σε ένα τόπο και δυστυχισμένη. Κι εσύ σαν την κόκκινη βαλίτσα μου κάπου στην άλλη άκρη να κλέβεις τη φυγή μου. Και το μυαλό ζαλίζεται...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...