Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Η γοργόνα και το τραγούδι της θάλασσας... (!) (Cancao do mar)

Μετά από χρόνια το ξέθαψα και πάλι το αγαπημένο μου "φάντο" της Dulce Pontes με την πιο υπέροχη εισαγωγή που έχω ακούσει και ύστερα από ένα σύντομο "μάθημα" Πορτογαλικών κατάφερα και τη μετάφραση του. Έτσι όπως εγώ τουλάχιστον το έχω φτιάξει στο μυαλό μου η "γοργόνα" τραγουδάει:


Fui bailar no meu batel
Além do mar cruel
E o mar bramindo
Diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar tão lindo

Vem saber se o mar terá razão
Vem cá ver bailar meu coração

Se eu bailar no meu batel
Não vou ao mar cruel
E nem lhe digo aonde eu fui cantar
Sorrir, bailar, viver, sonhar...contigo


Διαφορετικά:
Χόρευα στη μικρή βάρκα μου 
εκεί στη σκληρή θάλασσα 
και η θάλασσα μου φώναζε 
λέγοντάς μου ότι πρέπει να κλέψω 
το ασύγκριτο φως 
των όμορφων ματιών σου.

Έλα και απέδειξε ότι η θάλασσα έχει δίκιο. 
Έλα εδώ και δες την καρδιά μου να χορεύει.

Εάν θα πάω να χορέψω στη μικρή μου βάρκα, 
δεν θα πάω στη σκληρή θάλασσα. 
Θα της πω ότι τραγουδούσα, 
χαμογελούσα, χόρευα, ζούσα, ονειρευόμουν... μαζί σου. 


Πορτοκάλι και σοκολάτα... ή αλλιώς "Γεύση ζωής" (!)

Ξινό και γλυκό... Γλυκό και ξινό.... "Cookies με πραγματική σοκολάτα και κομματάκια πορτοκαλιού" όπως λένε και τα μπισκότα... Το γλυκό για να ναι γλυκό πρέπει να είναι πραγματικό και το ξινό για να είναι ανεπαίσθητο πρέπει να είναι κομματάκι. "Γλυκά μπισκότα" με γλυκιά "πραγματική σοκολάτα" και ξινά "κομματάκια πορτοκαλιού". Ας λύσουμε την εξίσωση ως εξής: 
Έστω ότι: 
"γλυκά μπισκότα"= ζωή
"πραγματική σοκολάτα"= επιτυχίες
"κομματάκια πορτοκαλιού"= αποτυχίες
Άρα:
"γλυκά μπισκότα"= "πραγματική σοκολάτα"+ (-"κομματάκια πορτοκαλιού") <=> "γλυκά μπισκότα"= "πραγματική σοκολάτα"- "κομματάκια πορτοκάλι" <=> ζωή= επιτυχίες- αποτυχίες (1)
Επομένως από την (1) προκύπτει η (2) και η (3):
επιτυχίες= ζωή+ αποτυχίες (2)
αποτυχίες= ζωή+ επιτυχίες (3)
Από τις εξισώσεις (2) και (3) προκύπτει ότι για να βγαίνει η εξίσωση της ζωή μας χρειάζονται και επιτυχίες και αποτυχίες, δηλαδή και γλυκό και ξινό. Διαφορετικά οι επιτυχίες για να εκτιμηθούν και να υφίστανται όπως πρέπει χρειάζονται τις αποτυχίες και αντίστοιχα οι αποτυχίες για να είναι πιο ανεπαίσθητες χρειάζονται τις επιτυχίες. 
Άρα αν δεν αποτύχεις, αν για μια φορά δεν γευτείς το "ξινό", δεν μπορείς να εκτιμήσεις το "γλυκό". Και από την άλλη αν δεν πετύχεις, αν δηλαδή δεν γνωρίζεις το "γλυκό", δεν μπορείς να ανεχτείς το "ξινό".

Υ.Γ.: Ευχαριστώ τα μπισκότα μου που μου έμαθαν ότι η έμπνευση περνάει και από το στομάχι...

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

"Μένουμε στη βιτρίνα"

(Πρώτη ανάρτηση: 06/12/2009)
Ακούω ραδιόφωνο και μπαίνω σε σκέψεις. "Μένουμε στη βιτρίνα". Αν και μιλάνε για τον Αλέξη, που ένα χρόνο πριν δολοφονήθηκε (6/12/08), και στις σπασμένες βιτρίνες που ακολούθησαν το μυαλό μου πάει αλλού. Μένουμε όντως στη βιτρίνα; Στο απ' έξω; Στο επιτηδευμένο; Στην εικόνα; Και τι γίνεται τελικά με αυτό που υπάρχει από μέσα; Γιατί υπάρχουν βιτρίνες και βιτρίνες. Άλλες φανταχτερές που ομολογουμένως έχουν να δείξουν πολλά. Έχουν να πουν όμως κάτι περισσότερο; Και άλλες μάλλον αδιάφορες, τις προσπερνάμε χωρίς καν να το καταλάβουμε. Και όλες βιτρίνες... Τι υπάρχει όμως πίσω από τις βιτρίνες; Συνάδει το έξω με το μέσα; Φανταχτερές βιτρίνες με ανούσιο περιεχόμενο και αδιάφορες (ή κακοφτιαγμένες εννίοτε) που όμως έχει να σου πει πολλά...! Το ερώτημα είναι: τι μας ενδιαφέρει περισσότερο η βιτρίνα ή αυτό που κρύβει από πίσω της; Το φαίνεσθαι ή το είναι; Κι αν μας ενδιαφέρει το δεύτερο έχουμε τη διάθεση ή ακόμα την επιθυμία (ή και το χρόνο πολλές φορές) να το ψάξουμε; Μένουμε στη βιτρίνα επειδή το θέλουμε ή γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς;
Η φασαρία μέσα στο σπίτι με βγάζει από τις σκέψεις και μου θυμίζει τη χτεσινή μου βόλτα. Μα πού αλλού; Στις βιτρίνες.... Για να είμαι ειλικρινής η βόλτα έκλεισε με βιτρίνες και μόνο με αυτές.
Η ώρα είναι 6:55 κι εγώ ακόμα παλεύω με τη φυσική (πφφφφ!!!) με την ευχάριστη παρόλα αυτά προοπτική ότι την Τετάρτη θα είμαι ελεύθερη να κάνω ό,τι θέλω. Σηκώνομαι από την καρέκλα μου και αποφασίζω επιτέλους να ετοιμαστώ. 7:45 είμαι έξω από το σπίτι και κατευθύνομαι στον σπίτι της Μαρίας. Είχαμε ραντεβού στις 7:30 αλλά δεν βαριέσαι, άλλωστε έχω ειδοποιήσει. Φτάνω και ξεκινάμε για τον ηλεκτρικό. Ο καιρός είναι χάλια. Ρίχνει καρέκλες και κάνει κρύο. Μας παρηγορεί ωστόσο το γεγονός ότι θα πάμε σε κλειστό χώρο. Μπαίνουμε σ' ένα άδειο βαγόνι και επιτέλους φτάνουμε στο Mall. Στολισμένο! Τεράστιο! Πόσο καιρό έχω να έρθω εδώ; Πάει κιόλας ένας μήνας. Γίνεται πανικός και με τις ομπρέλες ανοιχτές ακόμα χειρότερα. Ανεβαίνουμε στις καφετέριες και ψάχνουμε μέσα στο χαμό να βρούμε να κάτσουμε. Ελπίζουμε να βρούμε κάτι στο All day bar αλλά μάλλον αδύνατο και έτσι συνεχίζουμε τους άσκοπους γύρους. Μέχρι που χωνόμαστε σ' ένα τραπεζάκι στην Palmie. Στους μη καπνίζοντες για κακή μας τύχη αλλά αποφασίζουμε να φάμε οπότε μάλλον έτσι είναι καλύτερα. Αρχίζω να μιλάω για την περασμένη εβδομάδα και τα νεύρα μου τσατάλια με τις πρόσφατες κακές μου αναμνήσεις... Η Μαρία ξεσηκώνει και πάλι κάποιες αμφιβολίες μου όμως εγώ προσπαθώ να τις καθησυχάσω.
Ήρθα εδώ να ηρεμήσω και γιατί κάποια στιγμή έπρεπε να έρθω σπίτι (πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων) για ψυχολογική και φυσικά χρηματική (!) ενίσχυση. Και ηρέμησα αρκετά μπορώ να πω. Με αποκορύφωμα το στόλισμα του δέντρου. Θυμήθηκα πόσο πολύ μου αρέσει να γελάω και να κάνω τις καθιερωμένες μου βλακείες! Όχι πως το είχα ξεχάσει ποτέ...
Και επιστρέφω στο Mall. Το φαγητό τελείωσε η κουβέντα ποτέ. Κατεβαίνουμε στον κάτω όροφο και χαζεύουμε τις βιτρίνες των κλειστών πλέον μαγαζιών. Λίγα πράγματα μου κάνουν εντύπωση. Περισσότερο χαζεύω την χριστουγεννιάτικη διακόσμηση του πολυκαταστήματος. Αν και τώρα που το σκέφτομαι τις βιτρίνες σπάνια τις κοιτάω. Όταν θέλω κάτι προτιμώ να μπαίνω μέσα και να ψάχνω, διαφορετικά δεν δίνω σημασία. Προχωρώντας βλέπω ένα φόρεμα για ρεβεγιόν και αναρωτιέμαι αμέσως: μα δεν θα ήμουν πολύ γελοία μέσα σε κάτι τέτοιο; Ίσως και όχι βέβαια. Η επιστροφή στο σπίτι είναι κάτι παρόμοιο με πριν. Βροχή και τσουχτερό κρύο.
Σήμερα το πρωί ξύπνησα άκεφη ψάχνοντας το σκουλαρίκι που είχε φύγει από τη μύτη μου μέσα στα σεντόνια. Φεύγω πάλι και η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω αν έχω τη διάθεση να αντιμετωίσω τα ίδια αλλά ποιος νοιάζεται πια; Το χειμερινό  εξάμηνο τελειώνει και σε λίγους μήνες θα βρω και πάλι την ησυχία αφού οι ενοχλητικοί (και μαζί τους και άλλοι που δεν "πρέπει") θα φύγουν δια παντός. Και είναι ήδη 4 το απόγευμα. Πρέπει να ξεκινήσω τα τηλέφωνα. Σε άλλους θα τα πω, σε άλλους θα τα γράψω και σε άλλους θα τα ευχηθώ νοερά. Χρόνια πολλά!!! 

Σάββατο, 2 Οκτωβρίου 2010

"Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις..."

(Πρώτη δημοσίευση: 11/01/2010)
Η ώρα κοντεύει δύο. Κρατάω το μυαλό και τα αφτιά μου ανοιχτά στην φασαρία της αίθουσας μήπως καταφέρω να συγκρατήσω κάτι. Το χέρι μου τόση ώρα έτρεχε πάνω στο χαρτί και τώρα, μετά το μαραθώνιο, απλά ακούω. Πόσο ανιαρό και ανούσιο μπορεί να γίνει κάτι τόσο ενδιαφέρον;
Πέντε λεπτά έχουν μείνει για να τελειώσει το μάθημα και ακούγεται από κάπου κάτι σαν... «Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις....». Τι είναι αίσθηση; Ότι βλέπω, ό,τι ακούω, ό,τι αγγίζω, ό,τι ζω....; Ή μήπως ό,τι αισθάνομαι; Μήπως είναι και τα δύο; Και τι σημαίνει διάχυτη; Γιατί αυτό που ζω πρέπει να συμβαδίζει με ό,τι αισθάνομαι; Γιατί ενώ πρέπει να χαίρομαι εγώ λυπάμαι; 
Τον τελευταίο καιρό ένιωθα πως βρίσκομαι σε τέλμα. Ώσπου αυτές τις μέρες μια (ίσως) ανεξήγητη θλίψη ήρθε να αποκαταστήσει τη σκέψη μου. Προφανώς το μυαλό μου λειτουργεί μόνο υπό πίεση... Αλλά δεν βαριέσαι!!! Είμαι φτιαγμένη να μελαγχολώ και πιθανόν και να είμαι αχάριστη... Πφφφφ!!! Δεν ξέρω.... Η κατάθλιψή μου έχει γίνει μόνιμη μάλλον. Την έχω συνηθίσει. Λυπάμαι από συνήθεια πια. Αλλά υπάρχουν και στιγμές που ενώ βρίσκεσαι στο γνωστό και συνηθισμένο σου αδιέξοδο σου δίνουν μια και πας ακόμα πιο κάτω. 
Και γυρνάω προς τα εμένα ακόμα πιο πολύ. Και η εικόνα του εαυτού που αντικρύζω, ο εσωτερικός κόσμος που λένε κάποιοι, είναι τόσο... ΑΣΧΗΜΗ. Κλείνομαι... Κλείνομαι... Κλείνομαι... Μέχρι που να μην υπάρχει πια άλλη διέξοδος προς τα έξω. Μέχρι που να μην ξέρω ούτε κι εγώ ποια είμαι. Και το μόνο που τελικά καταφέρνει να βγει προς τα έξω είναι δάκρυα. Άπειρα δακρυα. ΠΝΙΓΟΜΑΙ μέσα μου... Πάντα. Αλλά δεν θα το μάθει ποτέ κανείς... 
«Η έμπνευση είναι προϊόν της θλίψης και της μελαγχολίας» σκέφτομαι. Κι εγώ σήμερα έχω έμπνευση.

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Ανατολή...

Όταν όλα είναι σκοτεινά και κοιμούνται κάτι εκεί στο τέλος της θάλασσας ταράζεται. Ένα κύμα γεννά μια μικρή φωτεινή σφαίρα. Ανεβαίνει στον ουρανό μεγαλώνει και λάμπει όλο και περισσότερο. Ξαφνιάζει τα μάτια και ζεσταίνει τα πρόσωπα. Ο ήλιος.... Ξημέρωσε.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...