Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Ηλιοβασίλεμα...

Είναι μια στιγμή μέσα στη μέρα που ο ήλιος πνίγεται στη θάλασσα. Κι εκεί λίγο πριν την τελευταία του αναπνοή αποχωρίζεται το χρυσό του χρώμα και παίρνει το χρώμα των κοραλλιών. Μετά γίνεται κατακόκκινος και βάφει όλα τα σύννεφα ροζ.... και χάνεται. Ο ουρανός και η θάλασσα σκοτεινιάζουν γιατί λυπούνται που έχασαν τη χρυσή τους σφαίρα. Κι έτσι νυχτώνει....

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

Στη λογική του παραλόγου (!)....

(Πρώτη ανάρτηση: 24/12/2009)
Και ποιος είπε ότι τα μαθηματικά είναι μόνο αυτό το άθλιο μάθημα που πολλούς ταλαιπώρησε μέσα στις σχολικές αίθουσες και συνεχίζει να ταλαιπωρεί στα αμφιθέατρα και στη ζωή μας όλη (κακά τα ψέματα!!!)...
Τα μαθηματικά είναι λογική και η λογική είναι από τα απαραίτητα συστατικά της ζωής μας. Και βέβαια δεν μιλάω για την τετράγωνη λογική του "πρέπει" (κομφορμισμός στο έπακρο) αλλά για τη λογική του παραλόγου, τη λογική του "θέλω", του "μ' αρέσει", του "γουστάρω" (έστω!). Τη δική μου λογική!!! Και εδώ λογική και συναίσθημα είναι το ένα και το αυτό. Και μπλέκονται τόσο που μάλλον ταυτίζονται. Κι αν τελικά κάνεις λάθος δεν μπορεί να σου ζητήσει κανείς το λόγο που δεν χρησιμοποίησες το μυαλό σου.
Παράλληλες, γωνίες, μοίρες, κύκλοι, σημεία..... γεωμετρία. Γεωμετρία στα θρανία, γεωμετρία και στη ζωή. Γιατί οι ζωές μας είναι παράλληλες και αν τύχει και συναντηθούν σχηματίζουν γωνίες. Κι εκεί πάνω στην ορθή γωνία είναι που τεμνόμαστε απόλυτα σαν δυο ευθείες γραμμές. Στις ευθείες γωνίες όμως η σύγκρουση είναι μετωπική (!) και καταλήγουμε ή να απορροφηθούμε ο ένας από τον άλλο σε ένα σώμα, μια ψυχή ή τελικά να κάνουμε στροφή 180 μοιρών και να απομακρυνθούμε τελείως σαν να μη συναντηθήκαμε ποτέ. Κι εδώ ίσως χάνεις την ουσία και ξεκινάς μια κυκλική πορεία σύγκρουσης και απόκλισης που το πιθανότερο είναι να μη σε βγάλει πουθενά. Απλή ανακύκλωση του εαυτού σου.
Αν όμως την βρεις την ουσία μπορεί και να οδηγηθείς σωστά. Αν ξέρεις τι θες πραγματικά αν έχεις ένα σημείο- στόχο, μια κατεύθυνση ίσως μπορέσεις να φτιάξεις μια συνδετική ευθεία γραμμή. Γιατί όλοι έχουμε κάποιους ως "στόχους" κι εμείς με τη σειρά μας είμαστε "στόχοι" για κάποιος άλλους και κινούμαστε ανάλογα. Το πρόβλημα είναι πως ποτέ δεν ξέρουμε αν αυτό που θέλουμε μπορεί να μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους ή αν υπάρχει κάτι που ούτε καν φανταζόμαστε που μπορεί να μας οδηγήσει στην ευτυχία.
Ζεις θέτοντας σημεία- στόχους, ανοίγοντας και κλείνοντας σχήματα, προσπαθώντας να χαράξεις πορείες, ευθείες γραμμές- γέφυρες επικοινωνίας με τους "στόχους" σου. Άλλοτε τα καταφέρνεις και άλλοτε όχι. Και τότε απογοητεύεσαι γιατί στο δικό σου σχήμα δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Τι συμβαίνει όμως με τα τα διπλανά σχήματα; 
Γιατί εσύ κυνηγάς τους δικούς "στόχους" και ξεχνάς ότι είσαι "στόχος" για κάποιους άλλους. Δεν ζεις όμως μόνος. Δεν φτιάχνεις μόνο εσύ σχήματα. Παντού υπάρχει ένα ελεύθερο σημείο για να τραβήξεις τη δική σου γραμμή, μακριά ή κοντά σου. Και το θέμα είναι να το δεις... 
Πόσο σφαιρική μπορεί να γίνει όμως αυτή η συναισθηματική λογική του παραλόγου; Πόσο μπορούμε να απαλλαγούμε από τις προσωπικές μας παρωπίδες και να συνειδητοποιήσουμε ότι γύρω μας ζούνε κι άλλοι άνθρωποι που χαράζουν τις γραμμές τους προς εμάς;

Απ' το ροζ.... στο κόκκινο!!!!

Ξύπνησε.... Άνοιξε τα μάτια απότομα και ήλπιζε να δει ουρανό... Μάταια, μόνο το ροζ ταβάνι του παιδικού της δωματίου υπήρχε εκεί... Ούτε ουρανός, ούτε αστέρια, ούτε ένα μαγικό χέρι να την κρατάει και την παρασέρνει σε όνειρα. Ήταν μόνο ένα όνειρο. 
Σηκώθηκε και έτρεξε στο μπάνιο. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και προσπαθούσε να δει ξανά αυτό το όνειρο. Κοίταζε το είδωλό της με πείσμα βαθιά μέσα στα μάτια για βρει αυτό το κοριτσάκι που είδε χθες βράδυ στον ύπνο της. Αυτό το όνειρο που την έκανε να αναρωτηθεί αν υπάρχει ακόμα. Ήταν τόσο μικρό και ανόητο αλλά ταυτόχρονα τόσο χαμογελαστό ξέγνοιαστο και χαριτωμένο. Άνοιγε διάπλατα με απορία τα δυο του μάτια όταν άκουγε κάτι καινούριο και γελούσε συνεχώς γελούσε. Πού πήγε αυτό το χαμογελαστό πρόσωπο; Πού χάθηκε όλη αυτή η αθωότητα στα μάτια του; Γιατί αντικαταστάθηκε από θλίψη; Πού είναι τώρα αυτό το κοριτσάκι; Όσο και να κοίταζε όσο και να έψαχνε δεν έβρισκε απάντηση. Το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει στον εαυτό της ήταν: "Το κοριτσάκι μεγάλωσε. Ήταν μόνο ένα όνειρο."... 
Έφυγε από τον καθρέφτη. Δεν μπορούσε άλλο να κοιτάζει αυτή την άγνωστη πλέον που της έμοιαζε τόσο. Δεν είχε διάθεση για δουλειά σήμερα. Πήρε να ειδοποιήσει και χώθηκε μαζί με έναν καφέ στην πολυθρόνα. Άναψε ένα τσιγάρο και άρχισε ξανά να κλαίει και να σκέφτεται. Το σπίτι είναι τόσο διαφορετικό. Δεν μένει πια κανείς εδώ. Ο καθένας έχει τραβήξει το δρόμο του τώρα. Εδώ έρχονταν μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις. Ήταν κάτι σαν καταφύγιο. Εκεί που οδηγούσαν όλοι οι δρόμοι όταν έφτανες σε αδιέξοδο. 
Πήγαινε τώρα σχεδόν ένας μήνας που είχε φύγει. Η φυγή του ήταν λίγο πολύ αναγκαστική αλλά αυτή είχε την τάση να βιώνει σαν εγκατάλειψη. Και ήταν η δεύτερη φορά και ήταν ακόμα πιο δύσκολη. Το σπίτι ήταν άδειο την έπνιγε γι' αυτό ήρθε εδώ. Θα την ηρεμούσε να γύριζε εδώ από όπου ξεκίνησε. Σκεφτόταν να μετακομίσει. Θα έφευγε από το σπίτι της θα γύριζε εδώ. Για αυτούς τους μήνες τουλάχιστον. Δεν έπρεπε να δείχνει πόσο τη στεναχωρούσε αυτή η κατάσταση. Έπρεπε να είναι χαρούμενη και να προσέχει τα λόγια της όταν του μιλούσε. Πιο εύκολο για εκείνο πιο δύσκολο για αυτή. Γιατί αυτό που πραγματικά ήθελε να κάνει ήταν να τον ικετεύσει να γυρίσει όσο δύσκολο κι αν ήταν. Δεν μπορούσε να περιμένει να περάσει ο καιρός. Δεν ήθελε να περιμένει να περάσει ο καιρός.
Είχε πια ξεσπάσει σε λυγμούς. Αυτή παιδική της πλευρά, μπορεί όχι η χαρούμενη, είχε βγει τώρα στην επιφάνεια. Ήταν η στιγμή που ήθελε να τον έχει μπροστά της να ανοίξει τα μάτια διάπλατα όπως όταν ήταν μικρή και να τον ρωτήσει "γιατί;". Την τελευταία φορά που τον είδε όμως ήταν πολύ ψύχραιμη. Τον χαιρέτησε και συμφώνησαν ότι ο καιρός περνάει γρήγορα. Είχε ξεχάσει όμως να του πει πόσο ανυπόφορο είναι να περνάει τον καιρό της μόνη. Θα ήθελε να είναι μικρό κοριτσάκι τώρα για να έχει συνέχεια κάποιον κοντά της να την προσέχει. Να μη μένει ποτέ μόνη. Ήταν αυτό που φοβόταν πάντα και τώρα να που συνέβαινε.
Πώς από το ροζ έφτασε στο κόκκινο; Πώς ξαφνικά απόκτησε ευθύνες επειδή σταμάτησε πια να παίζει με κούκλες και στο δωμάτιο της αντί τις πιπίλες της είναι πεταμένα τα ρούχα της και τα κραγιόν της; Πώς μια ανέμελη ώρα στην παιδική χαρά την αντικατέστησε ένα ανιαρό δίωρο στο κομμωτήριο; Γιατί μεγάλωσε; Γιατί έγινε γυναίκα και δεν έμενε κοριτσάκι, χαρούμενο κι ανέμελο που απορεί για τα πάντα και ο μόνος λόγος για να κλάψει ήταν ότι της έσπασε η κούκλα; Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι που να πιστεύουν πως είναι αρκετά μεγάλη για να μείνει μόνη; Δεν θέλει πια να μένει μόνη....         
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...