Πέμπτη, 9 Δεκεμβρίου 2010

Ρομαντικά ιδανικά!!!

Τα ρομαντικά ιδανικά μου στη φαντασία μου και μόνο γιατί μόνο εκεί μπορούν να υπάρξουν, πέρα από το τέρμα της σκέψης μου στο βάθος των πιο αθώων και παιδικών μου διεκδικήσεων είναι αυτά που ποτέ κανείς δεν θα καταλάβει γιατί για μένα είναι ιδανικά. Γιατί κανείς δεν νοιάζεται πια για τα απλά πράγματα που ξεχνάς με το χρόνο σαν να μην πέρασες ποτέ σου από αυτές τις μικρές στιγμές που στα χάρισαν. 
Τι αλλάζει; Οι άλλοι ή εμείς; Ποιος ζητάει περισσότερα από μας οι άλλοι ή ο εαυτός μας; Τι είναι αυτό που μας κάνει με τα χρόνια όλο και περισσότερο "ανθρωπάκια" αντί ανθρώπους; Τι είδους βόλεψη ζητάει ο καθένας στη ζωή του ξεχνώντας στο τέλος την ίδια τη ζωή; 
Από παιδιά ακόμα βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και όταν τελικά φτάνουμε εκεί που τόσο θέλαμε ξαφνικά όλα είναι "ιδανικά" για όλους όταν υπακούμε σε πρέπει και δεν πρέπει όταν ξεχνάμε τον εαυτό μας για να μας οδηγούν άλλοι οι οποίοι με τι σειρά τους οδηγούνται από άλλους κι αυτοί επ' άπειρον από άλλους και άλλους και τελικά είμαστε μετέωροι να ακολουθούμε πρέπει και μη και να ξεχνάμε τι θέλουμε πραγματικά. Να αμφιβάλλουμε ακόμα και για τον εαυτό μας. Γιατί βιαζόμασταν να φτάσουμε εδώ που είμαστε και ξεχάσαμε να ρουφήξουμε την πιο σημαντική και παρόλα αυτά μικρή περίοδο της ζωής μας. Ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά. Για την ακρίβεια ξεχάσαμε πως υπήρξαμε παιδιά!
Και τι είναι αυτό που μας κάνει να αρνούμαστε την παιδικότητά μας; Η γνώση που μας προσφέρει ο χρόνος; Γιατί να τη θέλω αυτή τη γνώση αν μου αφαιρεί το δικαίωμα να είμαι ξέγνοιαστη κι αθώα; Τι να την κάνω τη "σοφία" τους τη στιγμή που αυτή η ίδια με έχει κάνει να φοβάμαι, να αμφιβάλλω και να έχω επιφυλάξεις για τα πάντα; Κερδίσαμε τη γνώση μα χάσαμε την αλήθεια μας. Χάσαμε τον εαυτό μας.
Απεχθάνομαι τους ειδήμονες και τους δήθεν ειδικούς που τα ξέρουν όλα και έχουν άποψη για τα πάντα. Τους δήθεν τέλειους που τα έχουν καλά με τον εαυτό τους και τον έχουν φτιάξει ιδανικό. Κι αν δεις από κάτω τι υπάρχει; Υποκρισία, ανασφάλεια, αμφιβολίες, πονηριά, ζήλια. Ποιος μπορεί να τα έχει καλά με τον εαυτό του αν έχει απαρνηθεί το πιο σημαντικό του κομμάτι, την αθωότητά του;
Ξεχάσαμε πως κάποτε υπήρξαμε αθώοι γιατί βιαστήκαμε να υποψιαστούμε. Αποκτήσαμε τη γνώση και την εμπειρία των "μεγάλων" που συχνά ζητάει να σε πνίξει και να σε εγκλωβίσει σε μια προστατευτική γυάλα γιατί "ξέρεις" γιατί έχεις δει κι έχεις ακούσει. Μα δεν τη θέλω αυτή τη γνώση αν είναι να μείνω για λίγο ακόμα πραγματικά ζωντανή. Δεν θέλω να βάλω την καρδιά και το μυαλό μου σε γυάλα. Αυτό που χρειάζεται να προστατέψω όσο πιο πολύ μπορώ είναι η παιδική μου αφέλεια.
Μα δυστυχώς το νιώθω ότι χτίζομαι ανάμεσα σε αδιαπέραστους τοίχους και χάνω συνεχώς έδαφος. 

6 σχόλια:

  1. την αθωότητα που έχουμε μέσα μας, ας τη φυλάξουμε, σαν το πιο πολύτιμό μας μυστικό! γιατί έτσι χτίζονται τα όνειρα...μυστικά και μακριά από του πλήθους τους αλλαλαγμούς!! πόσο πολύ κοντά στην ψυχή και στις σκέψεις μου είναι το κείμενό σου!
    αυτό από μένα για σένα και για την αθωότητα που δεν θ' αφήσουμε κανέναν να μας την γκρεμίσει!!!
    φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χάθηκε η αθωότητα στα βλέμματα των ανθρώπων, την έπνιξε η καθημερινότητα, τα προβλήματα, κουράστηκαν βλέπεις και να παλεύουν και κατέφυγαν στην εύκολη λύση.
    Κάπου λοξοδρομησε και χάθηκε τελικά και ο ρομαντισμός, ελάχιστοι τον τιμούν πια και χαίρομαι όταν βρίσκω τέτοιους συνοδοιπόρους.
    Καλησπέρα... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πεθαινω με τους ποιητες καθε ηλιοβασιλεμα ,συνεχιζω να πιστευω σε ιδεες και πληρωνω γι'αυτο...
    Παραμενω αθωος και αφελης σαν παιδι κοντρα στην βιολογικη μου ηλικια με την ελπιδα οτι καποτε θα δικαιωθει η επιλογη μου!!!
    Χαιρομαι οταν διαβαζω κατι απο σενα γιατι με την βεβαιοτητα οτι δεν ειμαι μονος παιρνω δυναμη να συνεχισω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πόσο δίκιο έχεις....
    Λένε πως "αν θες να δει τον κόσμο πραγματικά κοίτα στα μάτια ενός μικρού παιδιού....."
    Αγγελικά Φιλάκια!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Ξεχάσαμε να είμαστε παιδιά. Για την ακρίβεια ξεχάσαμε πως υπήρξαμε παιδιά!"

    Μπορώ να πω πως με καθήλωσες με αυτές σου τις λέξεις. Τόσο απλά, τόσο μαγικά λόγια. Ευχαριστώ που συνέβαλες σε μια όμορφη μέρα.

    Καλό σου απόγευμα, να περνάς καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Κερδίσαμε τη γνώση μα χάσαμε την αλήθεια μας..." Πόσο αληθινό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μίλα ψιθυριστά! Κάποιος ονειρεύεται....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...