Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

Τα δάκρυα...

Κυλούν στα μαγουλά μου συχνά. Ποτίζουν το πρόσωπο και την καρδιά μου και κάνουν τα μάτια μου να γυαλίζουν σαν βρεγμένα βότσαλα. 
Κλαίνε οι άνθρωποι . Μα εγώ πιο πολύ από αυτούς. Πιο συχνά. Λυπούνται, πονάνε, χαίρονται, αγαπούν... και κλαίνε. Μα εγώ λυπάμαι πιο πολύ, πονάω περισσότερο, ξεσπάω από ευτυχία, αγαπάω μέχρι το άπιαστο... και κλαίω, κλαίω, κλαίω. 
Δακρύζουμε για τα πάντα. Ευαίσθητοι, μικροί, ρομαντικοί, συναισθηματικοί μα πάνω απ’ όλα σκληροί. Ναι, σκληροί! Γιατί δεν είναι σκληρό να κρύβεις τον πόνο ή τη χαρά σου. Δεν είναι αξιοπρέπεια ούτε δύναμη να σκεπάζεις την καρδιά σου να μην φανεί που ράγισε ή που χτυπάει σαν τρελή. Δύναμη είναι να τη φέρεις εδώ μπροστά κομμάτια και να με κάνεις να την ξανακολλήσω. Να μου δείξεις πώς χτυπάει για να την νιώσω.
Κλαίω, ξεσπάω συχνά μα δεν νιώθω αδύναμη. Ξέρεις γιατί; Γιατί αυτά τα δάκρυα με ποτίζουν και με μεγαλώνουν καθημερινά. Δεν έχω κατάθλιψη έχω απλά συναίσθηση της πραγματικότητας. Γιατί όταν είσαι παιδί και θες να μείνεις εκεί μα συνειδητοποιείς ότι ο κόσμος σου βίαια προχωρά και συνθλίβεται από τους άλλους αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό δεν μπορείς να μην κλάψεις. Όταν γνωρίζεις τον εαυτό σου και προσπαθείς να του μιλήσεις, όταν στέκεσαι απέναντί του και τον κρίνεις δεν γίνεται να μην δακρύσεις. Κι όταν πια τα έχεις καταφέρει και είσαι υπεύθυνος για κύριος δικός σου κι έχεις τη δύναμη δεν μπορείς να αποφύγεις αυτά δάκρυα.
Δεν κρύβομαι πίσω από ένα ανέκφραστο, κρύο πρόσωπο. Είμαι παιδί και δεν κρύβω τα συναισθήματά μου σαν να έχω πάντα αυτή τη δικαιολογία της ηλικίας. Καμία δύναμη, καμία αξιοπρέπεια... για τους άλλους όμως. Γιατί εγώ νιώθω και πολύ δυνατή και πολύ αξιοπρεπής. Μα πάνω από όλα αληθινή. Και το κακό είναι ότι σπάνια εκτιμάται αυτό.
Δακρύζω συχνά μα δεν είμαι δυστυχισμένη. Τις περισσότερες φορές δεν είναι καν από λύπη. Γιατί ένα δάκρυ μπορεί να δείξει τη χαρά σου πολύ περισσότερο κι από ένα πλατύ χαμόγελο. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πόση θλίψη μπορεί να κουβαλάει κάποιος που δεν κλαίει ποτέ του; 

15 σχόλια:

  1. Είναι καλοδεχούμενα τα δάκρυα!
    Και δάκρυα δεν είναι μόνο αυτά που κυλούν στο μάγουλό μας ,δάκρυα είναι και αυτά της ψυχής, που δεν είναι ορατά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ήμουν από αυτούς που δεν κλαίνε ποτέ για χρόνια. Σήκωνα όλη τη θλίψη στους ώμους μου προσπαθώντας να προστατέψω τον αδερφό μου με το να φοράω προσωπείο και να χαμογελώ.
    Το βάρος ήταν τεράστιο. Μέχρι που πριν 2 χρόνια περίπου ήρθε κάποιος στη ζωή μου που με έκανε να βρω τη δύναμη και να παραδεχτώ τα συναισθήματα μου, τόσο τα καλά όσο και τα αρνητικά. Και με έμαθε να κλαίω, δάκρυα λύπης αλλά και χαράς.

    Κάποτε είχα διαβάσει πως τα δάκρυα είναι έντονα συναισθήματα. Τόσο έντονα που δεν τα αντέχει το κορμί και μην έχωντας άλλο τρόπο να τα εκφράσει, τα εξωτερικεύει με δάκρυα. Πόσο αλήθινό είναι αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τα δάκρυα
    καθαρίζουν τα μάτια
    να βλέπουνε πιο καθαρά
    τον ήλιο να ανατέλει!!!!
    καλησπέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα δάκρυα είναι η βροχή ενός μη τοξικού κόσμου, που όποιος φοβάται να ξεπλύνει την ψυχή του μ' αυτά, μένει μετέωρος, κενός, θύμα του γκρίζου της σημερινής απανθρωπιάς και της αήθους οπισθοδακτυλοκρυψίας.
    Να 'χεις έναν γελαστό Δεκέμβρη, βγαλμένο απ' όσα ονειρεύτηκες παιδί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εντυπωσιακα αληθινη αναρτηση. Με εντυπωσιαζει που γραφεις τοσο αμεσα και αληθινα και αν εισαι μικρη οπως λες τοτε πως στο καλο γνωριζεις πως ειναι να εισαι σκληρος με τον εαυτο σου? Πως ξερεις να το κανεις αυτο ενω αλλοι, πολυ μεγαλυτεροι δεν μπορουν καν να καταλαβουν τι σημαινει να εισαι σκληρος πραγματικα? Ειδικα με τον εαυτο σου?
    Δεν ειναι καταθλιψη να υποφερεις, να πονας και να δακρυζεις. Αυτα ειναι μπουρδες, συμπερασματα ψυχολογων και λοιπων τσαρλατανων που γεμιζουν την τσεπη τους με την αφελεια αδαων ανθρωπων. Νομιζω οτι οσο πιο πολυ πονας και υποφερεις, οσο πιο βαθεια νιωθεις τον πονο τοσο πιο πολυ αντιλαμβανεσαι το θαυμα της ζωης και τον κοσμο που ζεις. Γιατι η φυσικη ροη των πραγματων και η φυση δεν ειναι ενα παραδεισος που ολοι ζουν ευτυχισμενα. Το να εισαι ανθρωπος σημαινει να μπορεις να υποφερεις και να πονας. Αυτο δεν σημαινει οτι εχουμε συνειδηση? Οτι αντιλαμβανομαστε, γνωριζουμε, μαθαινουμε και οσο πιο πολυ μαθαινουμε και καταλαβαινουμε την ζωη τοσο πιο πολυ υποφερουμε και ποναμε.
    Ειρωνικα ενα παρομοιο θεμα αναρτησα αποψε.
    Πολυ αληθινη η αναρτηση σου, ειλικρινης και πραγματικα μπορεσα να καταλαβω καποια πραγματα για εσενα μεσα απο αυτην. Και ειναι ομορφο να αφηνεις αυτο που εισαι σε αυτα που γραφεις. Την καλησπερα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όμορφο κείμενο και πολύ αληθινό...
    Όταν δακρύζεις σημαίνει ότι ζεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Lilium
    Κι αυτά είναι που πονάνε πιο πολύ... τα δάκρυα της ψυχής!
    Καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Little Green Fairy
    "Κάποτε είχα διαβάσει πως τα δάκρυα είναι έντονα συναισθήματα. Τόσο έντονα που δεν τα αντέχει το κορμί και μην έχωντας άλλο τρόπο να τα εκφράσει, τα εξωτερικεύει με δάκρυα."

    Αυτό είναι η μεγαλύτερη αλήθεια και το έχω νιώσει πολύ τελευταία. Όταν νιώθεις να πλημμυρίζεις από ένα συναίσθημα και ακόμα και τα λόγια σου δεν αρκούν απλά δακρύζεις!!!
    Και το πιο δύσκολο είναι να μην μπορεί να σε καταλάβει κανείς σε αυτό!!!
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @Despina
    Άλλες φορές τα καθαρίζουν κι άλλες τα θολώνουν. Δύσκολο όμως να τις ξεχωρίσεις και να τα συγκρατήσεις!

    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @"Ένα γελαστό απόγευμα"
    "μη τοξικός κόσμος"

    Τα "τοξικά" μας συναισθήματα είναι αυτά που δεν εκφράζονται με δάκρυα και όταν συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλο κακό κάνουν στο μυαλό και στην ψυχή μας τα ξεπλένουμε με μια "μη τοξική βροχή" δακρύων!

    Καλό και χαμογελαστό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Αλχημιστής
    Η αυτογνωσία και η αυτοκριτική μπορούν να έρθουν απότομα και ξαφνικά ανά πάσα στιγμή στη ζωή σου. Παρόλα αυτά γίνονται τη στιγμή που το έχεις ανάγκη και από επιλογή δική σου. Το να κρίνεις τον εαυτό σου είναι σκληρό από μόνο του. Το να ξέρεις τι ακριβώς κάνεις και γιατί και μετά να κλαις γιατί "ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα" είναι σκληρό!
    Είναι πολύ σκληρό να ξέρω ότι το μεγαλύτερό μου ελάττωμα είναι ότι σκέφτομαι πολύ και πολλά και να μην μπορώ να τα σταματήσω.
    Στο να απαλυνθούν τουλάχιστον οι επιδράσεις αυτού βοηθάει το γράψιμο.

    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Nina
    "Όταν δακρύζεις σημαίνει ότι ζεις!"

    Ακριβώς αυτό είναι!
    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. τα φιλια μου μικρη ειναι υπεροχα ενας χειμμαρος ανθρωπιας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Κάποτε ρωτούσα "Γιατί οι Μεγαλοι δεν κλαίνε?"...

    Στερεύουν κάποια στιγμη τα δακρυα?...
    Μεγαλωνει ο Εγωισμός της απόδειξεις Αντοχης?...

    Δεν ξερω...

    μονο καταθετω πως χαίρομαι τα ξεσπάσματα όποια μορφη κι αν έχουν αρκεί να πλαισιώνονται με τον αυθορμητισμό της παιδικότητας που ξέρει να ζητά Συγνώμη όταν με την Ορμή της Τρομάξει τους Γύρω της...

    Τα φιλιά μου υπεροχο Κορίτσι.....
    πιο πολλά φιλιά αφηνω στη Μικρή, παρα στη Μεγαλη......

    {αδυναμίες!!!...}

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @~reflection~
    Δεν νομίζω πως στερεύουν ποτέ τα δάκρυα. Απλά κάποιες φορές δεν τα αφήνουμε να κυλήσουν και να φανούν.

    Κι η παιδικότητα και η αφέλεια μερικές φορές από τους άλλους λαμβάνονται ως ηλιθιότητα και ίσως κι αυτό πάλι το παιδικό πείσμα που ο άλλος δεν σε καταλαβαίνει, ενώ πάντα στον μικρό σου αθώο κόσμο θα έπρεπε, εμποδίζει να ζητήσει συγγνώμη για το ξέσπασμά της. Όποιος δεν έχει υπομονή να καταλάβει τα παιδικά δάκρυα και να τα στεγνώσει με το σωστό τρόπο τα κάνει να κυλούν ακόμη πιο συχνά και καταπιέζει ακόμα περισσότερο τη συγγνώμη για την παιδική "ανοησία".

    Και δυστυχώς όποιος πείθει τον εαυτό του ότι μεγάλωσε δεν τα καταλαβαίνει...

    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μίλα ψιθυριστά! Κάποιος ονειρεύεται....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...