Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

Το μονόγραμμα...


Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ’ακούς; 
Της αγάπης 
Μια για πάντα το κόψαμε. 
Και δεν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς, μ’ακούς; 
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ακούς; 
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας 
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς;

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς. 

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ακούς; 
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ακούς; 
Μες στη μέση της θάλασσας 
Από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ’ ακούς; 
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς; 
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς 
Άκου, άκου 
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει- ακούς; 
Είμ’ εγώ που φωνάζω κι είμ’ εγώ που κλαίω, μ’ ακούς; 
Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ, μ’ ακούς; 

(Οδυσσέας Ελύτης, Το μονόγραμμα: Απόσπασμα, Μέρος IV, 1971) 

10 σχόλια:

  1. Κάθε φορά που το διαβάζω,με ταξιδεύει...
    κ τώρα με τη μουσική σου ήρθε και έδεσε!!! :)
    θα συμπληρώσω μερικούς στίχους που μ αρέσουν πολύ:

    "Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
    Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
    Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου...
    Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι...
    Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο,
    Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς;
    Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου...
    Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα!"

    φιλακιάαα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θέλω πολύ να αγοράσω αυτό το βιβλίο... έχω διαβάσει αποσπάσματα αλλά ποτέ ολόκληρο... θέλω πολύ να το αγοράσω.

    Αυτό πάντως το απόσπασμα, υπέροχο...!

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι όντως πολύ όμορφο και χιλιοδιαβασμένο!!! Από τα καλύτερα που έχω διαβάσει!
    Καλό σας βράδυ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα , Σέ ευχαριστώ γιά τήν επίσκεψη ...
    Αγαπημένος Ο Οδυσσέας Ελύτης..

    Χαρισμένο ,γιά σένα ένα απόσπασμα από
    τίς : " ΣΠΟΡΑΔΕΣ "

    "Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας
    Κι αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου
    Το φως στον άσπιλο ουρανό
    Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ω! μελαγχολική
    Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα
    Είναι ο υγρός αέρας η ώρα του φθινοπώρου ο χωρισμός
    Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση
    Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως
    Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη θλίψη
    Που δε βλέπει τίποτε
    Γιατί έγινε κιόλας μουσική αθέατη φλόγα στο τζάκι χτύπημα
    του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο
    Γιατί έγινε κιόλας
    Ποίημα στίχος μ' άλλον στίχο αχός παράλληλος με τη βροχή δάκρυα και λόγια.

    Λόγια όχι σαν τ' αλλά μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους προορισμόν: Εσένα!"

    Καλό σου βράδυ .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ πολύ!
    Πολύ όμορφο πραγματικά... :)
    Τα φιλιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ποσο το λατρευω αυτο το εργο του Ελυτη δεν ξερεις ποσο..

    Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
    Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
    Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.

    Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
    μόνος,στόν Παράδεισο

    διαφορα αποσπασματα τα αποπανω που λενε πολλα στην ψυχη μου.. Σ'ευχαριστω που μου το θυμισες..

    Μαρουλοφιλακια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αύριο κιόλας θα πάω στη βιβλιοθήκη να το ψάξω... Θέλω καιρό να το διαβάσω, αλλά το αμέλησα... Νομίζω πως ήρθες για να μου το υπενθυμίσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. απο τα πιο ομορφα ελληνικά ποιηματα που έχω διαβάσει!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
    να μπαίνω σαν Πανσέληνος..."

    Tα ωραιότερα λόγια αγάπης από έναν απο τους μεγαλύτερους ύμνους της αγαπης.......οτι πιο αγαπημενο, οτι πιο ομορφο εχει γραφτει......!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μίλα ψιθυριστά! Κάποιος ονειρεύεται....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...