Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Πηνελόπη...

Περπατούσα μέσα στη βροχή χωρίς ομπρέλα, χωρίς προστασία. Δίπλα στη θάλασσα όπως πάντα. Το νερό είχε ποτίσει τα ρούχα μου, το δέρμα μου, την ψυχή μου. Την ψυχή μου πιο πολύ σαν ένα απλό κομμάτι χαρτί που είχε λιώσει και διαλυθεί από το πολύ νερό. 
Ξαφνικά στάθηκα κι ήμουν πραγματικά μόνη και γύρω μου νερό. Νερό να πέφτει από τον ουρανό, νερό μπροστά μου, νερό πίσω μου. Παντού νερό να με πνίγει κι εγώ μόνη. Και τα πόδια μου να βουλιάζουν στη μουσκεμένη άμμο. Λάσπη και νερό. Κοιτάζω. Τι; Μια σκιά, μια σβησμένη σκιά. Το νερό τη γέννησε και το νερό την ξεθώριασε και τελικά την έσβησε. 
Ήθελα να κοιτάζω τη θάλασσα. Τώρα κοιτάζω τις σκιές της. Ήθελα να παίζω με βότσαλα και κοχύλια μα τώρα τα έχει ρουφήξει όλα το νερό κι η παραλία είναι νεκρή. Ήθελα να χτίζω πύργους στην άμμο μα τώρα που μου τους γκρέμισαν όλους τα κύματα αποφάσισα να σταματήσω. 
Ανώφελο πραγματικά να ασχολείσαι και να επιμένεις. Ανώφελο να κοιτάς το απέραντο τη στιγμή που είσαι ανάξιος να το φτάσεις. Ο ορίζοντας δεν έχει τέλος και δεν πιάνεται κι εγώ βαρέθηκα να μετράω τα κύματα και να κυνηγάω το άπιαστο. 
Έχω πια πέσει στο χώμα και είναι η στιγμή που παρακαλώ ένα κύμα να με αρπάξει και να με στείλει σ' αυτό το άπιαστο. Εκεί που όλα μπορείς να τα δεις και δεν σου λείπει κανείς. Εκεί που θα χτίζω πύργους και δεν θα γκρεμίζονται. Εκεί που πάντα θα υπάρχουν βότσαλα για να παίζω και με ένα άπλωμα του χεριού μου θα μπορώ να αγγίξω το απέραντο.
Τελικά η βροχή σταματάει, το κύμα δεν έρχεται ποτέ κι εγώ μένω καθισμένη στην άμμο. Γυρνάω την πλάτη στο άπειρο και σταματάω να ψάχνω για σκιές. Το νερό στο πρόσωπό μου στεγνώνει και μένουν μόνο τα δάκρυα μου. Αυτό συμβαίνει συχνά τελευταία... Να 'ναι μέρες, βδομάδες ή μήνες; Δεν ξέρω... Δεν μετράω πια τίποτα από αυτά παρά μόνο ώρες. 
Είναι δύσκολη η αναμονή κι εγώ από πάντα ήμουν ανυπόμονη. Και παρόλα αυτά περιμένω. Μα... Ποιος τους είπε πως με λένε Πηνελόπη; 

13 σχόλια:

  1. Πολύ όμορφα λόγια αλλά και πολύ απαισιόδοξα και όταν η ελπίδα και τα όνειρα χάνονται, όταν όλα γίνονται μαύρα, σταματάμε να ζούμε και η ζωή είναι ένα δώρο που δεν πρέπει να το χαραμίσουμε σε μικρά ή μεγάλα πράγματα που διορθώνται ή δεν διορθώνονται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η απαισιοδοξία μας θρέφει, η απαισιοδοξία μας κάνει να ζητάμε όνειρα και αισιοδοξία για να ζήσουμε περισσότερα και περισσότερο. Αν δεν λυπόμαστε και δεν βλέπουμε την αρνητική πλευρά των πραγμάτων τότε δύσκολα θα κατανοήσουμε την θετική. Γιατί όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις και χρειάζεται να τις γνωρίσεις και τις δύο για να τα εκτιμήσεις. Το θέμα είναι να επικρατήσει τελικά η όψη αυτή που μας πονάει λιγότερο, είτε αρνητική είτε θετική. Γιατί στην αντίθετη περίπτωση είναι που χάνεται η ελπίδα και γίνεται η πραγματική απαισιοδοξία!

    Σας ευχαριστώ! Καλή σας μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σε κάποια ανύποπτη στιγμή, δεν μπορεί, θα το εκστόμισες ,το όνομα Πηνελόπη, είναι να μην το ακούσουν, δεν πείθονται μετά πως δεν ισχύει, πως σε άλλην αντιστοιχεί...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η Πηνελόπη είναι συνώνυμο της αναμονής. Αλλά εγώ είμαι εκ φύσεως ανυπόμονη. Δεν ξέρω αν κάνω γι' αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όπως είπε και ο Chris απαισιόδοξο. Παρόλα αυτά πολύ όμορφο! Το νιώθω αρκετά αλιγορικό είναι η αλήθεια.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολύ όμορφο κείμενο.Και κοντά σ'αυτά που νιώθω κι εγώ τώρα τελευταία..Μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευχαριστώ πολύ!
    Χαίρομαι πολύ που σε αγγίζει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. όλα τα πράγματα έχουν δύο όψεις και χρειάζεται να τις γνωρίσεις και τις δύο για να τα εκτιμήσεις.....
    Συμφωνώ απόλυτα Μικρή Μεγάλη μου...
    Με ταξίδεψε πολύ το κειμενό σου, σε σκέψεις και αισθήματα δικά μου που τα 'χα χρόνια κρυμμένα βαθιά.
    Σ'ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. όμορφη γραφή με την αρμύρα της αναμονής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Lilium
    Χαίρομαι που στο κείμενό μου βρήκες κάτι από σένα! :)

    @ποιώ-ελένη
    Αναμονή γεμάτη αρμύρα βρεγμένη με δάκρυα...
    Ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. εισαι υπεροχη. εγω παλι ειμαι ξαπλωμενη και ακουγοντας το soundtrack που διαλλεξες και διαβαζοντας ολα αυτα που γραφεις επαθα υπερφορτιση και αναστατωση και δακρυα και τσιγαρο γρηγορα...
    εισαι υπεροχη αν ξεχασα να το πω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Ελπίζω βέβαια να μη σε μαύρισα τόσο πολύ!!!
    Καλώς σε βρήκα λοιπόν και καλή σου μέρα!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μίλα ψιθυριστά! Κάποιος ονειρεύεται....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...