Το παζλ...

Vincent Van Gogh- The siesta (1889)
Από μικρή μου άρεσε να φτιάχνω παζλ. Με πολλά η λίγα κομμάτια να τα ανακατεύω μπροστά μου και να φτιάχνω εικόνες. Να τα διαλύω και να τα ξαναφτιάχνω. Άλλοτε πάλι αν μου άρεσε πολύ το παζλ το κρατούσα ενωμένο κι έφτιαχνα πίνακες. Κομμάτι κομμάτι με υπομονή για μέρες ολόκληρες πολλές φορές. Κι έχω ακόμα ατελείωτο, σχεδόν άθικτο, τον πίνακα του Βαν Γκονγκ. 
Μα και όλη μας η ζωή είναι ένα παζλ. Κομμάτια τόσο όμοια μα και τόσο διαφορετικά ικανά να κουμπώσουν μεταξύ τους για να φτιάξουν μια αρμονική εικόνα. Ξεκινάς από την αρχή να βάζεις το ένα κομμάτι δίπλα στο άλλο και να κάνεις συνδυασμούς μέχρι που στο τέλος θα έχεις φτιάξεις μια εικόνα που να σου αρέσει για να την κρατήσεις ενωμένη. 
Μόνο που αυτό το παζλ έχει μια ιδιαιτερότητα. Δεν είσαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιήσεις όλα τα κομμάτια. Κι έχεις στη διάθεσή σου πολλά αλλά εσύ επιλέγεις να κρατήσεις μόνο αυτά που σου κάνουν. Σαν έχεις μπροστά σου μια παλέτα με χρώματα και στον πίνακά σου βάζεις αυτά που εσύ θέλεις. Ξεκινώντας έχεις μόνο ένα κομμάτι του παζλ, το κεντρικό, τον εαυτό σου και γύρω από αυτό το κομμάτι κολλάς τα υπόλοιπα και χτίζεις ένα κόσμο ιδανικό για τα μάτια τα δικά σου. Όχι των άλλων.     
Υπάρχουν βέβαια και αυτά τα κομμάτια που εισβάλλουν στο παζλ σου και κουμπώνουν σε αυτό με το έτσι θέλω. Σε αυτή την περίπτωση το μόνο που έχεις να κάνεις είναι διαλέξεις άλλα κομμάτια που θα απαλύνουν την επίδρασή τους στην εικόνα σου.
Ο καθένας από μας είναι ένα κομμάτι του παζλ. Από τη μία υποχρεωτικό για τον εαυτό του (γιατί πώς γίνεται να ζήσεις έξω απ' τη ζωή σου;) κι από την άλλη προαιρετικό για τους άλλους. Ένα μικρό κομμάτι ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε πολλές και διαφορετικές εικόνες. Το μυστικό όμως ξέρεις ποιο είναι; Για να ταιριάξεις στο παζλ του άλλου πρέπει κι αυτός να ταιριάξει στο δικό σου. Μόνο αν αμοιβαία και σωστά μπουν τα κομμάτια στο παζλ θα υπάρχει μια συνοχή, μια συνέχεια. Διαφορετικά μη το προσπαθήσεις.
Όλοι μας κομμάτια του παζλ. Επιλέγουμε και επιλεγόμαστε και χωράμε σε πολλές ζωές, πολλές εικόνες. Και είμαστε σημαντικοί για τις εικόνες αυτές, αναπόσπαστα και σημαντικά κομμάτια τους. Ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο. Όλοι όμοιοι και διαφορετικοί ταυτόχρονα μα εξίσου σημαντικοί. Διαφορετικά γιατί να σε βάλει ο άλλος στη ζωή του αν σε θεωρεί κατώτερο;

Σχόλια

  1. πόσο λατρεύω τον Van Gogh και πόσο μ' αρέσουν τα παζλ.. περίεργο αλλά εγώ σε κάθε παζλ που έφτιαχνα πάντα κάποιο κομματάκι κάπου μου κρυβόταν.. στο τελευταίο, το βρήκα τυχαία και το συμπλήρωσα 2 μήνες αργότερα....άραγε να ισχύει το ίδιο και στις ζωές μας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στις ζωές μας είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Ακόμα κι ένα μόνο κενό να έχουμε στο παζλ μας έχουμε περισσότερα από ένα κομμάτια για να το συμπληρώσουμε... Το πρόβλημα είναι να βρούμε το σωστό.
    Κι ακόμα μέχρι να φτιάξεις την ιδανική εικόνα ίσως χρειαστεί να διαλύσεις και να ξαναφτιάξεις πολλές φορές το παζλ. Εξαρτάται από το πόσο ανατρεπτικός είναι κάποιος.
    Άλλωστε το συγκεκριμένο παζλ χρειάζεται χρόνια για να ολοκληρωθεί και ίσως να μην ολοκληρωθεί και ποτέ.
    Καλησπέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η αξία μας δεν αναλογεί στο μεγεθος που καλύπτουμε σαν κομματια του παζλ...

    οσο μικρό κι αν είναι το τελευταίο κομματι που απεμεινε, αν λείπει η εικονα δε θα συμπληρωθει..

    Οσο για το συμπλεγμα της Ζωης μας με εκεινη του αλλου...
    Η ποθητήεικονα είναι ο Ερωτας...

    πολυμορφικός....
    πολυεξοδος γιατι θελει να εξανλτήσεις ολα σου τα κομματια σε διαφορες παραλλαγες του Εαυτού σου για να τον συνθεσεις..

    και ΦΥΣΙΚΑ δεν επιτρεπει να "μοιραζεις" τα κομματια σου σε δυο ...τρεις... ή και παραπανω "Απεικονίσεις του"...

    ΑΝ είσαι επινοητικος και Πιστός...
    η εικονα θα φανερωθει..
    αρκει να εχεις υπομονή να τοποθετήσεις το καθε κομματι στη σωστη θεση....

    πολλα μοιαζουν μεταξυ τους...
    η χρονικη συνισταμενη παντα μπερδευει..
    γιατι η Εικονα του Ερωτα εξελισσεται Χρονικα...

    Να αντεχεις μικρούλα....
    και να πεισμωνεις....

    ετσι αγγιζει ςτο Μεγαλειο της Ιερής Δημιουργίας...

    Τα φιλιά μου .... σε ευχαριστουν για την αφορμη που μου εδωσες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια! Και χαίρομαι αν σου έδωσα αφορμή για έμπνευση και δημιουργία...
    Καλό σου βράδυ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι αν το παζλ αποτελείται από κομμάτια που αντιμάχονται το ένα το άλλο..;

    Μη βιαστείς να απαντήσεις.. Δεν είναι απαραίτητο να ζούμε όλοι τις ίδιες ζωές εξ άλλου..

    Γι' άλλους υπάρχουν οι συναρμογές.. Άλλοι επιβιώνουν (όπως - όπως) στα διλήμματα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλησπερα μικρη Μεγαλη!

    Και αν αντι για ακαμπτα κομματια παζλ ειμαστε σταγονες νερου, ευμεταβλητες, συνεχως σε μια αλλαγη? Αν τελικα η ζωη ειναι να αλλαζεις, να μην μενεις ενα ακαμπτο κομματι παζλ με γωνιες και πλευρες? Και ολα αυτες οι σταγονες ειναι κοντα κοντα η μια στην αλλη σε σημειο που να μην μπορεις να τις ξεχωρισεις?

    Και να! Πανω στην θαλασσα απο σταγονες καθρεπτιζεται ο ηλιος που ανατελει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Γιώργος, Στιχο-Μυθία
    Το παζλ της ζωής μας είναι αποτέλεσμα κόπου και εμπειριών χρόνων. Κι όπως είπα παραπάνω δεν είναι απαραίτητο να κρατήσεις το παζλ για πάντα ως έχει. Μπορείς να το διαλύσεις εντελώς και να φτιάξεις καινούριο πολλές φορές μέχρι να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η συναρμολόγηση του είναι μια αέναη διαδικασία. Γιατί ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής μας μπορούμε να έχουμε μόνο στο τέλος της.
    Δεν ξέρω ούτε επιμένω ότι η θεωρία μου είναι σωστή ή δεν έχει σφάλματα. Κι όπως λες ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζει διαφορετικά και να έχει το δικό του ιδιαίτερο τρόπο να εξηγεί τον κόσμο και τη ζωή.
    Η θεωρία αυτή μπορώ να πω πως ήταν έμπνευση της στιγμής από κάποια συγκεκριμένη κατάσταση και σίγουρα επιδέχεται αμφισβήτηση όπως και η οποιαδήποτε θεωρία. Ακόμα κι αν την έχει διατυπώσει ο πιο σοφός άνθρωπος.
    Δεν αναιρώ αυτά που γράφω όμως είμαι μικρή και θεωρώ πολύ πιθανό να αλλάξω κάποια στιγμή γνώμη. Ίσως και όχι. Προσωπικά πάντως θα επιδιώξω να μαθαίνω μεγαλώνοντας από "μικρούς Μεγάλους" ανθρώπους.
    Σ' ευχαριστώ πολύ που με έβαλες σ' αυτή τη διαδικασία να προβληματιστώ περαιτέρω! Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Αλχημιστής
    Όπως είπα και πιο πάνω το γεγονός ότι διατύπωσα κάποια θεωρία που πιστεύω δεν σημαίνει ότι θα είναι σωστή και αποδεκτή από όλους. Και φυσικά η κάθε διαφωνία και αμφισβήτηση είναι ευπρόσδεκτη καθώς αποτελεί μία νέα αφορμή για προβληματισμό.
    Το γεγονός ότι βλέπεις τα κομμάτια του παζλ αρκετά άκαμπτα ώστε να αντιπροσωπεύουν εμάς και την συνεχώς μεταβαλλόμενη και εξελισσόμενη ζωή μας είναι καθαρά θέμα προσωπικής έμπνευσης. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η άποψή σου για τις σταγόνες του νερού και ίσως όντως σαν παρομοίωση να είναι πιο εύστοχη. Παρόλα αυτά ο πρώτος συνειρμός που έκανα ήταν τα κομμάτια του παζλ κι έτσι πάνω σε αυτό ανέπτυξα τη θεωρία μου που με βρίσκει σύμφωνη.
    Ίσως να σε απογοητεύει η απάντηση που σου δίνω. Αλλά μέσω μιας κατάστασης έκανα συνειρμό με τα κομμάτια του παζλ και ανέπτυξα αυτή τη θεωρία.
    Από την άλλη πιστεύω ότι οι σταγόνες του νερού είναι πιο κατάλληλες για να αναφερθούμε αποκλειστικά στις ανθρώπινες σχέσεις. Κι αυτό γιατί πολλές φορές στη ζωή μας συμβαίνουν περιστατικά που δεν συνδεόμαστε τόσο άμεσα και παρόλα αυτά εντάσσονται μέσα στη ζωή μας και είναι εξίσου σημαντικά. Αποτελούν αν θες το παρασκήνιο. Το παζλ σου δίνει τη δυνατότητα να θέτεις πρόσωπα και καταστάσεις κοντά σου ή μακριά σου ενώ οι σταγόνες γίνονται ούτως ή άλλως ένα όλες μαζί και δεν ξεχωρίζουν. Η ζωή είναι όμως πολύπλευρη και πολυεπίπεδη και χρειάζεται κατά τη γνώμη μου διαβαθμίσεις.
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Και τα σύννεφα παζλ καμιά φορά, του όποιου χρώματος, με κενά αέρος. Να προσέχεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Μίλα ψιθυριστά! Κάποιος ονειρεύεται....

Δημοφιλείς αναρτήσεις