Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Μάθημα ισορροπίας!

Κάθε φορά που μου συμβαίνουν περίεργα πράγματα υπάρχουν δύο εκδοχές, ή θα αποκλειστώ από όλους και απ’ όλα ή θα προσπαθώ να ξεσπάσω, να μειώσω την εσωτερική μου ένταση ή καλύτερα αναταραχή, μπέρδεμα… 


Μόνο περίεργα πράγματα μου συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο και σ’ αυτή την περίπτωση επέλεξα την πρώτη εκδοχή. Τόσο απλή, ανώδυνη, ακίνδυνη…. για τους άλλους. Κάποιος παρατηρητής βλέποντας την πορεία της ζωής μου αυτόν τον τελευταίο χρόνο δεν θα έβλεπε και τίποτα περίεργο εδώ που τα λέμε. Ό,τι γινόταν δεν φαινόταν με γυμνό μάτι. Ή μάλλον όχι με το μάτι εκείνο που παρατηρεί από μακριά έτοιμο να σχολιάσει ή να κρίνει αλλά όχι να απλώσει το χέρι ή να βοηθήσει ή να καταλάβει ή να δικαιολογήσει.Ένιωσα μπλεγμένη, κουρασμένη, απηυδισμένη! Με τάσεις αυτοκαταστροφής ίσως. Όταν φτάνεις σε ένα σημείο που καλείσαι να πάρεις σημαντικές αποφάσεις που ίσως και να καθορίσουν τη ζωή σου από δω και πέρα απλά παθαίνεις κάτι σαν παροξυσμό.
Λένε ότι οι μαθητές στα 18 δεν μπορούν αποφασίσουν με σιγουριά για το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν για μια ζωή γιατί είναι μικροί. Μέγα λάθος. Ή όπως λέω πιο συχνά "μπούρδες"! Όταν πρέπει να πάρεις μια σοβαρή απόφαση που θα καθορίσει από τότε κι έπειτα κάθε σου βήμα δεν έχει σημασία αν είσαι 18 ή 30 ή 50… Όσο κι αν ζυγίσεις τα καλά και τα κακά, όσο σοφό και λογικό κι αν σε έχει κάνει η ζωή κι η εμπειρία σου  μερικές αποφάσεις είναι ρίσκο. Πότε κανείς δεν ξέρει… Οι μεγαλύτερες αποφάσεις της ζωής μας είναι ρίσκο… Το χειρότερο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου είναι να αγνοήσεις τα σημάδια μιας λάθος απόφασης έγκαιρα. Και σε τι έγκειται το σωστό και το λάθος; Αν όλα δείχνουν ότι έχεις πάρει τη σωστή απόφαση με μόνη λεπτομέρεια ότι ακροβατείς μεταξύ λογικής και παράνοιας; Κι αν έχεις επιλέξει να παίρνεις στη ζωή σου την ευτυχία σου σε δόσεις… διακεκομμένα…;
Όλοι περνάμε φάσεις στη ζωή μας που «τραβάμε ζόρι»… το πρόβλημα είναι αν αυτό συμβαίνει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Μπορώ άραγε να ισορροπήσω χωρίς να πέσω; Κι αν πέσω πόσο σοβαρό θα είναι το πλήγμα; Την πρώτη φορά που «τράβηξα ζόρι» απέτυχα παταγωδώς στο μάθημα ισορροπίας και τώρα η εξέταση επαναλαμβάνεται. Κι εκεί που λέω το ‘χω ξαφνικά φοβάμαι ότι δεν θα τα καταφέρω ξανά και ξανά και ξανά.
Νιώθω πιο μεγάλη, πιο συνειδητοποιημένη… Έπαθα και έμαθα στην πρώτη μου ανοιχτή σύγκρουση με τον εαυτό μου και την έκθεσή του στο τεντωμένο σχοινί. Τον έριξα στο κενό… τόσος χρόνος χαμένος μαζεύοντας τα κομμάτια στα οποία έσπασε πέφτοντας. Κι ακόμα αμφιβάλλω ότι τα βρήκα όλα. Λάθος τακτική ισορροπίας βλέπεις. Να προσπαθείς να ισορροπήσεις συγκεντρωμένος στους εξωτερικούς παράγοντες, στο "κοινό" σου που σε παρακολουθεί και αγνοώντας την εσωτερική συγκέντρωση στον εαυτό σου. Σίγουρη μέθοδος αποτυχίας! Και τώρα ξανά πάνω σ’ αυτό το ίδιο σχοινί χωρίς να ξέρω αν νιώθω έτοιμη ξανά, χωρίς να έχω συνέλθει από την προηγούμενη πτώση προσπαθώ να περάσω αλώβητη στην απέναντι μεριά.
Και αυτή τη φορά η τύχη είναι με το μέρος μου και οι συνθήκες και οι άνθρωποι. Αλλά κάπου στο βάθος δεν ξέρω, δεν μπορώ να ξέρω, αν είμαι κι εγώ με το μέρος μου. Φοβάμαι… απλά φοβάμαι τη συνέχεια… τις συνέχειες. Δεν ξέρω αν πρέπει να σκεφτώ εμένα ή… Κι αν σκεφτώ εμένα πόσα αντέχω να χάσω για να μη με χάσω; Κι αν δεν σκεφτώ εμένα, πόσα αντέχω να χάσω από μένα;
Οι μεγάλες αποφάσεις είναι ρίσκο κι εδώ που φτάσαμε δεν ξέρω αν πρέπει να βάλω ένα ΤΕΛΟΣ ή να διαιωνίσω μια «επώδυνη» ζωή για να σώσω όσο μεγαλύτερο μέρος μπορώ από τον εαυτό μου.

Κι αν όλα αυτά μοιάζουν λόγια χωρίς ειρμό και λογική τουλάχιστον κράτα ότι τώρα θα μείνω στη δεύτερη εκδοχή, το ξέσπασμα. Το βρίσκω πιο λογική, πιο επιτυχημένη τακτική ισορροπίας σε ένα σχοινί που εύχομαι με τα χρόνια αντί να φθείρεται να γίνεται πιο στέρεο. Σαν στέρεο έδαφος κάτω από ασταθή πόδια!    

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2012

Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει (;)


Έχω εγκαταλείψει το γράψιμο, έχω εγκαταλείψει κι εσάς! Διανύω περίοδο πλήρους αδράνειας σχεδόν στα πάντα τελευταία και απέχω από τις βαριές σκέψεις με αραιές αναλαμπές! Γι’ αυτό μη μου κρατάτε κακία αν δεν σας απαντάω, λίγο οι διαφορετικοί λογαριασμοί στον blogger, λίγο ότι σχεδόν αποφεύγω να περνάω από εδώ και κάπως έτσι έρχεται η εγκατάλειψη!
Τέρμα με τις δικαιολογίες… Τελευταία έχω μία συνήθεια να σκέφτομαι με τα τραγούδια! Παίζει το ραδιόφωνο κι εγώ κάνω φιλοσοφικές συζητήσεις με εμένα ομιλητή κι εμένα ακροατή κι αντίλογο! Κάπως έτσι ξεκίνησε και σήμερα! «Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει» λέει κι εγώ θυμάμαι διάφορα. Κάπου είχα διαβάσει ότι το βασικό μας πρόβλημα ως άνθρωποι είναι ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ποτέ ευτυχισμένοι γιατί πάντα όσα και αν έχουμε θα θέλουμε παραπάνω και μάλιστα όσο πιο πολλά έχουμε λέει τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε γιατί είναι όλο και πιο δύσκολο να κάνεις τα πολλά περισσότερα! Με αυτό το τελευταίο δεν ξέρω αν συμφωνώ αλλά αν σκεφτείς ότι όλοι αυτό που σκεφτόμαστε κάθε μέρα είναι «Αχ να είχα και αυτό!» ή «Αυτό που μου λείπει είναι εκείνο!» αποσιωπώντας σχεδόν αυτό που έχουμε! Γιατί δηλαδή αυτό που σου λείπει να σου τρώει περισσότερο χρόνο να το σκεφτείς αντί να ξοδέψεις περισσότερο χρόνο να φροντίσεις αυτό που έχεις; Και γιατί δηλαδή κάτι «άπιαστο» να είναι καλύτερο από κάτι που στη ζωή σου είναι «δεδομένο»;
Αυτό που μας κάνει να απομακρυνόμαστε από την ευτυχία μας ίσως είναι ότι την ψάχνουμε πολύ πιο μακριά από εκεί που στην πραγματικότητα είναι! Συνειδητοποιούμε όμως την αξία αυτών που έχουμε και την αξία αυτών που μας λείπουν ή που νομίζουμε πως μας λείπουν;
Εμένα για παράδειγμα αντικειμενικά μιλώντας μου λείπουν χίλια δυο πράγματα σημαντικά και ασήμαντα πράγματα όμως αυτά που έχω είναι απείρως σημαντικότερα από όλα αυτά που μου λείπουν μαζί! Παρόλα αυτά και έχοντας επίγνωση του τι έχω και του τι μου λείπει συχνά σκέφτομαι «Πόσο καλύτερα θα ήμουν αν είχα και αυτό;»…
Κι όμως ήμουν εγώ που είχα πει πριν από 6- 7 χρόνια σε μια κρίση αυτογνωσίας και ειλικρίνειας και σε μια περίοδο που σίγουρα είχα και ήξερα πολύ λιγότερα απ’ ό,τι τώρα και ίσως ήμουν και πολύ μικρή για να το πω «Δεν μου λείπει τίποτα σημαντικό! Αυτά που πραγματικά χρειάζομαι για να είμαι καλά τα έχω! Άρα είμαι ευτυχισμένη!». Συνειδητοποίησα βέβαια με τον καιρό την έννοια της κλιμακούμενης  ευτυχίας και ότι ευτυχία από ευτυχία διαφέρει. Ναι, κατά τη γνώμη μου υπάρχουν κατηγορίες και κατηγορίες ευτυχίας!
Το θέμα λοιπόν είναι ότι είναι όντως η ευτυχία αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει ή μήπως είναι αυτό που ήδη έχουμε και δεν το συνειδητοποιούμε; Κι αν όντως την έχουμε βρει κάνουμε κάτι για να την κρατήσουμε ή ξοδεύουμε το χρόνο μας ψάχνοντάς την κάπου αλλού;

Και όλα αυτά συνεχίζονται σε έναν φαύλο κύκλο και παραμένουν αναπάντητα ερωτήματα!

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Ο πνιγμός(!)

Η συναισθηματική και ψυχολογική μου κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο! Δεν έχω ιδέα τι να γράψω εδώ γι' αυτό απέχω. Δεν ξέρω πόσο συνειδητά το κάνω μα απέχω. 
Έχω πάει στα ρηχά για να τα βγάλω πέρα ενώ οι άλλοι, όλοι οι άλλοι, αποφασίζουν πως η θέση μου είναι στα βαθιά, στα πολύ βαθιά. Κι έτσι απλά πια το ένα διαδέχεται το άλλο, εγώ απλά θέλω να δροσίσω τα πόδια μου στο νερό και να νιώσω ανάλαφρη και ένα χέρι με τραβάει και με φτάνει ως εκεί που δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Πνίγομαι αθόρυβα! Χωρίς λέξη, χωρίς κραυγή... Κι αυτό το χέρι είναι πάντα εκεί πρόθυμο να με πνίξει ξανά και ξανά μέσα σε κατάμαυρα νερά που δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι άβυσσος ή βούρκος. Πνίγομαι! Και πάντα έχω στο λαιμό μια αόρατη πέτρα που με τραβάει ακόμα πιο κάτω. Δεν έχω αέρα πια! 
Όχι μόνο εγώ, όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο! Με μικρές αναλαμπές κατά τ' άλλα, όλα φαίνονται κατάμαυρα! Οι άνθρωποι δεν είναι πια άνθρωποι αφού δεν έχουν πλέον ανθρωπιά. Κανείς δεν νοιάζεται για κανέναν... Η ζωή δείχνει κάθε μέρα πόσο άδικη είναι! Το νιώθω πια πάνω μου... ΑΔΙΚΙΑ! Κουράστηκα να ρωτάω γιατί, κουράστηκα να φέρομαι και να σκέφτομαι σαν παιδί... Είμαι παράταιρη δεν το βλέπω; 
Με τσακίζει πια τόση αθωότητα και ειλικρίνεια... Αφού κανένας άλλος δεν είναι έτσι. Όλοι ξέρουν την αδικία, πως να την φτιάχνουν, και δεν τους πειράζει. Ξέρουν το ψέμα, να το λένε, και δεν τους πειράζει. Ξέρουν να νοιάζονται για τον εαυτό τους, μόνο, και ποτέ δεν πρόκειται να σου πουν είμαι εδώ για σένα και να το εννοούν. Δεν θέλω πια να είμαι καλή, δεν θέλω να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να είμαι ευαίσθητη.... δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά! Όμως αλλάζει ο άνθρωπος; 
Κάποτε όταν μου έλεγαν ότι είμαι ξεχωριστή ή ιδιαίτερη το θεωρούσα καλό. Τώρα νομίζω είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα στον κόσμο. Γιατί κανείς πια δεν εκτιμάει την ιδιαιτερότητα κανενός....
Όταν ήμουν μικρή κάθε Χριστούγεννα κάθε βράδυ παρακαλούσα τον Άγιο Βασίλη να μου φέρει το δώρο που του είχα ζητήσει γιατί... ήμουν καλό παιδί! Τώρα παρακαλάω δεν ξέρω ποιον, ίσως κάποιον θεό ή τον οποιοδήποτε κινεί τα νήματα, να μου φέρει το δώρο που τόσο θέλω γιατί..... ήμουν καλό παιδί. Κι είναι άδικο να ξέρεις πως αξίζεις μια θέση στον ήλιο και όχι μόνο να μην μπορείς να την φτάσεις μόνος σου και να την ζητάς από κάποιον που ούτε φαντάζεσαι ποιος είναι αλλά και να ξέρεις πως τόσοι και τόσοι την έχουν, χωρίς ίχνος από όνειρα και οράματα.
Κι εκτός από όλα αυτά έχω φτάσει σε ένα σημείο που νιώθω πως πρέπει να πάρω αποφάσεις! Αποφάσεις για αργότερα. Αλλά όσο κι αν τα ζυγίζω δεν βγάζω άκρη. Ξέρω πολύ καλά τι θέλω αλλά δεν είμαι σίγουρη τι πρέπει! Ξέρω πολύ καλά τι αντέχω και τι όχι αλλά δεν πάνε πάντα μαζί με αυτά που θέλω. Φοβάμαι μην καταστρέψω τη ζωή μου απ' τα λάθος θέλω μου. Φοβάμαι μην κάνω λάθος! Δεν έχω το δικαίωμα να κάνω γιατί κι εγώ τα λάθη άλλων πλήρωσα (και ίσως εξακολουθώ να πληρώνω). 
Θα ήταν πολύ απλό να μοιράζω τελεσίγραφα στις καταστάσεις που όσο και να προσπάθησα όχι απλά δεν αντέχω αλλά δεν ανέχομαι. Μα είναι δύσκολο να το κάνω! Γιατί πολύ απλά ΕΓΩ δεν θα μου επέτρεπα μια τέτοια συμπεριφορά!
Και δεν μπορώ να μου δώσω ελαφρυντικό κανένα που δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Μα πια εξαρτώμαι πλήρως και απόλυτα και οι λύσεις είναι δύο. Ή θα το παλέψω μόνη μου και κάποια στιγμή ίσως μου περάσει ή θα συνεχίσω να βασανίζομαι και ξανά και ξανά μέχρι να φτάσω στο σημείο να περιμένω έξω από το γραφείο κάποιου ψυχιάτρου, όπως σήμερα που περίμενα να μπω σε κάποιον γιατρό και παρατήρησα ότι η μεγαλύτερη ουρά ήταν έξω από τον ψυχίατρο!!!! 
Ο κόσμος μάλλον τρελαίνεται (ή τον τρελαίνουν). Και μετά είπα: "Μαμά ξέρεις κάτι! Ακόμα κι αν ποτέ χρειαστεί δεν θα πάρω ποτέ ψυχοφάρμακα". Μου φάνηκε εν τέλει πολύ σημαντική δήλωση γιατί ακόμα και έμμεσα, ακόμα κι αν ξέρω πως δεν θα τα χρειαστώ ποτέ (ή μάλλον αυτό δεν το ξέρει ποτέ κανείς), δείχνει πως δεν έχω καμία διάθεση να παραιτηθώ. Δεν πρόκειται να το κάνω... Και να η στιγμή που βρέχω τα πόδια μου στην άκρη της θάλασσας σε μια μέρα με αφόρητη ζέστη. Μόνο που εξακολουθώ να μην ξέρω τι πρέπει να κάνω για να πω μετά από καιρό "Ναι, έκανες το σωστό!". Φοβάμαι ότι θα αποτύχω τελικά! Αδυνατώ να φτάσω σε μια σωστή απόφαση και ταυτόχρονα να μην πληγώνομαι και να μην πληγώνω και τους άλλους! Και τώρα το χέρι πάλι με τραβάει στα βαθιά και... ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ!

Πόση ζάλη να αντέξει ένα μυαλό;

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Εγώ μιλάω για δύναμη (;)

Νόμιζα ότι ήμουν πιο δυνατή απ' όσο είμαι.... και λύγισα.
Νόμιζα ότι αντέχω.... και έσπασα.
Νόμιζα πως δεν θα κλάψω... και δάκρυσα.

Η ζωή ποτέ δεν μας τα φέρνει όπως θέλουμε. Για την ακρίβεια δεν μας τα φέρνει ποτέ ιδανικά. Εκεί που κάτι θα είναι τέλειο όλο και κάτι άλλο θα το χαλάσει. Θα μου πείτε και σιγά τι σου έχει πάει στραβά μέχρι τώρα για να μιλάς. Δεν είμαι αχάριστη απλά είναι αυτά τα μικρά ή μεγάλα που συμβαίνουν και χαλάνε όλα τα υπόλοιπα!
Μεγαλώνω... το λέω και το ξαναλέω! Μ-Ε-Γ-Α-Λ-Ω-Ν-Ω! Σε μια γενική κοινωνική (ας πούμε) κατάσταση που δεν την επέλεξα και με μια προσωπική κατάσταση που εν τέλει τη δέχτηκα. Συμβιβάστηκα! 
Είχα κάνει ένα πράγμα ξεκάθαρο από την αρχή, δεν συμβιβάζομαι με τίποτα που δεν μου αρέσει! Όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται μέχρι τώρα κάνω αυτά που θέλω και όχι αυτά που πρέπει (όπως έχω ξαναπεί παλιότερα άλλωστε). Αυτό είναι που κάποια στιγμή θα με αφήσει μόνη κι αποκομμένη. 
Στην ουσία ήθελα και συμβιβάστηκα χωρίς όμως να ξέρω τι με περιμένει. Δεν κάνω πίσω παρόλα αυτά γιατί... Για πολλούς λόγους μάλλον! Έχω φτιάξει την τέλεια εξήγηση στο μυαλό μου (που είναι και η σωστή εδώ που τα λέμε) σαν ασπίδα προστασίας από τη συγκεκριμένη δυσάρεστη κατάσταση.
Μα είναι που μου έτυχαν κι όλα μαζί τώρα! Τα δύο τελευταία χρόνια η ζωή μου σε γενικές γραμμές ήταν σταθερή και στάσιμη. Δεν είχα φοβερές αλλαγές στην καθημερινότητά μου, βγάζοντας εντελώς στην απέξω οτιδήποτε συναισθηματικό!
Και τώρα ξαφνικά... χτυπάτε όλοι μαζί! Το κεφάλαιο σχολείο άνοιξε κι έκλεισε μέσα σε τρεις μήνες προτού καλά καλά το καταλάβω και δεν ξέρω και πότε θα ξανανοίξει εδώ που τα λέμε, το κεφάλαιο σχολή κλείνει οριστικά σε δύο μήνες, αφήνω το σπίτι μου και επιστρέφω στην οικογενειακή εστία (το πιο δύσκολο κομμάτι απ' όλα ίσως) και γενικά όλα τούμπα. 
Και εκτός απ' όλα αυτά σε λίγο ξεκινά κι ο πόλεμος των βιογραφικών σε ιδιωτικά σχολεία, καταθέτοντας έτσι απλά τα όπλα και εγκαταλείποντας τις φιλοδοξίες μου για ένα σχολείο που με χρειάζεται πηγαίνοντας σε ένα σχολείο στρατόπεδο όπου θα μισήσω το ωραιότερο επάγγελμα του κόσμου!
Και αναρωτιέμαι... γιατί να έχουμε τόσο κακό timing; Δεν προσπαθώ να με δικαιολογήσω που λέω πως δεν αντέχω. Είχα πει ότι δεν εξαρτώμαι από τίποτα άρα εγώ φταίω για την ψυχολογική μου κατάσταση. Θα 'πρεπε να αντέχω αλλά ήρθε το άλλο και μετά το άλλο και με γκρέμισαν. Αναρωτιέμαι βέβαια κι αν φταίνε μόνο αυτά. 
Κι εκεί που θέλω να πω όλα χάλια κι έχω χάσει κάθε μου ελπίδα για τα πάντα σκέφτομαι ότι εγώ ήμουν τόσο αισιόδοξη που δεν γίνεται τώρα να τα βλέπω όλα μαύρα. Εκείνη τη στιγμή κάτι πάει να φωτίσει μα και πάλι είναι ελάχιστη η ελπίδα μου πλέον για όλα! Σε τίποτα δεν ελπίζω!
Οργή νιώθω! Γι' αυτούς που στερούν αυτά κι αυτούς που τώρα χρειάζομαι. Κι αμφιβάλλω τι είδους δύναμη χρειάζεται για να ανταπεξέλθεις σε δύο παράλληλα δύσκολες καταστάσεις! Υπάρχει τέτοια δύναμη ή απλά τα παρατάς;
Κι αμφιβολία για μένα! Λίγες φορές αμφιβάλω για μένα! Θα τα καταφέρω στην επόμενη δύσκολη στιγμή ή όχι; Μπορώ να φτάσω στο τέλος χωρίς καμία παράλογη κουραστική απαίτηση;
Χίλια "λάθη" κάνω πάντα! Όταν φεύγω θέλω να φαίνεται πώς με έδιωξαν κι όταν νομίζω πως κάνω θυσία για τον άλλο και πονάω ο άλλος νομίζει ότι είμαι υπέρ άνω και πονάει περισσότερο. 


Βιβλίο κλειστό με λένε!

Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Να ζεις, ν' αγαπάς, να μαθαίνεις!

Πολύ σοφή συμβουλή! 
Να ζεις! Τι θα πει να ζεις; Υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί τρόποι για να το ερμηνεύσεις! Να ζεις... είναι απλά να χτυπά η καρδιά σου και ν' ανασαίνεις. Μα όχι δεν αρκεί μόνο αυτό! Μάλλον δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει να ζεις. Ίσως να μη ζω ακριβώς. Ίσως να σημαίνει να ζεις χωρίς να αφήνεις ούτε ένα λεπτό να πάει χαμένο. Μα όχι αυτό θα ήταν πολύ αγχωτικό. Ίσως να σημαίνει να χαίρεσαι και τα πιο απλά πράγματα για να αντέχεις τα πιο δύσκολα! Ίσως.... οτιδήποτε. Ναι, σίγουρα δεν μπορώ να προσδιορίσω το "να ζεις"! Κι εδώ που τα λέμε ποιος μπορεί να το κάνει με ακρίβεια;
Μα μπορώ να σας πω τι σημαίνει "ν' αγαπάς"! Σημαίνει να δίνεις όλο σου τον εαυτό ανιδιοτελώς σ' αυτούς ή σ' αυτά που αγαπάς. Να κάνεις την υπέρβαση, να δέχεσαι, να υπομένεις ακόμα κι αυτά που προηγουμένως σου φαίνονταν αδιανόητα. Μερικές φορές όταν αγαπάς χωρίς μεγάλη ανταπόκριση νιώθεις πως αγαπάς πολύ ενώ όταν η ανταπόκριση είναι μεγάλη νιώθεις πολύ λίγος. Μερικές φορές το να σου προσφέρουν μεγάλη αγάπη γίνεται πιεστικό αν νιώθεις πως εσύ δεν μπορείς να την ανταποδώσεις με κανέναν τρόπο. Κι άλλες φορές νιώθεις πως σου επιστρέφονται όλα αυτά που σου αξίζουν και δεν ήρθαν ποτέ μέχρι τώρα. Τελικά αυτό είναι σχετικό! Δεν υπάρχει λίγη ή πολλή αγάπη! Ή αγαπάς ή δεν αγαπάς! Άλλωστε η αγάπη είναι "ποσότητα" μη μετρήσιμη. Αυτό που διαφέρει στον καθένα μας είναι ο τρόπος που την κατανοεί και την εκφράζει και ο τρόπος που τη βιώνει όταν την λαμβάνει. Το θέμα κάθε φορά είναι να αντέχεις στην ιδέα ν' αγαπάς και να αγαπιέσαι χωρίς να πνίγεσαι στα συναισθήματα τα δικά σου και των άλλων.
Και τελικά, όταν ζεις κι αγαπάς, μαθαίνεις! Μαθαίνεις κυρίως για τον εαυτό σου. Όσο καλύτερα ξέρεις εσένα τόσο πιο εύκολα μαθαίνεις για τα υπόλοιπα. Κι όταν τα μαθαίνεις, ξέρεις πια να ζεις και ν' αγαπάς. 
Αμφίδρομη σχέση! Να ζεις και ν' αγαπάς για να μαθαίνεις ή να μαθαίνεις για να ζεις και ν' αγαπάς; Ίσως και τα δύο αλλά και πολλά άλλα ακόμα! Μα πάνω απ' όλα να ζεις και ν' αγαπάς και να μαθαίνεις! Και οι συνδέσεις και σχέσεις μεταξύ τους θα τον βρουν το δρόμο τους για να σου δείξουν κι εσένα το δικό σου! 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...